การทรยศหักหลัง

เสียงตบโต๊ะไม้จันทน์หอมดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วตำหนักใหญ่สำนักกระบี่ยุทธ์ เทียนไขนับร้อยเล่มไหววูบตามแรงลมหายใจที่กระชากกระชั้นของเหล่าผู้อาวุโส "หลี่เฉิน! เจ้ายังมีหน้ามาเหยียบสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้อีกหรือ!" เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเป็นของ 'ผู้อาวุโสเฟิง' ชายชราผู้มีหนวดเคราสีดอกเลาและเส้นเอ็นปูดโปนที่ขมับ ดวงตาของเขาแดงก่ำจดจ้องร่างของเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเท้าพ้นธรณีประตูด้วยความเกลียดชังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลี่เฉินหยุดฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถง บรรยากาศรอบตัวในยามนี้ช่างหนתเหน็บเสียยิ่งกว่าลมหนาวกลางฤดูเหมันต์ สายตานับสิบคู่ที่เคยชื่นชมและฝากความหวังไว้ที่เขา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา หวาดระแวง และเหยียดหยาม "ผู้อาวุโสเฟิง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน?" หลี่เฉินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความไม่เข้าใจ "ยังกล้าถามอีกหรือ!" ผู้อาวุโสจ้าว ผู้เคยสนับสนุนหลี่เฉินมาโดยตลอด ลุกขึ้นยืนชี้หน้าเด็กหนุ่ม มือที่ถือคัมภีร์ลับของสำนักสั่นเทาด้วยความโกรธ "จดหมายฉบับนี้พร้อมตราประทับโลหิตของพรรคมาร ถูกพบในห้องพักส่วนตัวของเจ้า! หลักฐานคาตาเช่นนี้ เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกกระนั้นหรือว่าเจ้าไม่ใช่สายลับที่ส่งมาเพื่อกลืนกินสำนักของเรา!" สิ้นเสียงนั้น กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปลิวว่อนร่อนลงแทบเท้าของหลี่เฉิน ตัวอักษรบนนั้นเขียนด้วยลายมือที่คล้ายคลึงกับเขาอย่างยิ่ง เนื้อความระบุถึงกำหนดการเคลื่อนไหวของกองกำลังสำนักกระบี่ยุทธ์ และช่องโหว่ของค่ายกลคุ้มภัยในคืนวันเพ็ญ หลี่เฉินก้มมองกระดาษแผ่นนั้น สมองของเขาขาวโพลนชั่วขณะ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลัง เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ พลังลมปราณภายในปั่นป่วนจนเกือบควบคุมไม่อยู่ "นี่คือการจัดฉาก..." หลี่เฉินเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้อาวุโสเฟิง "ท่านก็รู้ดีว่าข้าไม่มีวันทรยศสำนัก ศิษย์พี่ผู้ล่วงลับของข้าต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของจอมมารอัคคีโลกันตร์ ข้ามีแต่จะล้างแค้น เหตุใดข้าจึงต้องไปสวามิภักดิ์กับพวกมัน!" "หุบปาก!" ผู้อาวุโสเฟิงตวาดลั่น "ความแค้นงั้นรึ? ใครจะไปรู้ว่านั่นเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่พวกเจ้าตบตาพวกเรา เพื่อให้เจ้าแทรกซึมเข้ามาทำลายสำนักจากภายใน! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ เจ้ายังมีหน้ามาแก้ตัวอีกหรือ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของหลี่เฉินดังสะท้อนท่ามกลางความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสที่เขาเคารพรัก ต่างเบือนหนีและแสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดบาปในใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากปกป้องเขาแม้แต่คนเดียว นี่คือการหักหลัง... การหักหลังที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกคมกระบี่ย้อนแทงเข้าที่กลางหลัง "ท่านพ่อ... ท่านลุงจ้าว..." หลี่เฉินพยายามเค้นเสียงออกมา แม้ลำคอจะแห้งผาก "พวกท่านลืมไปแล้วหรือว่า ใครเป็นคนเสี่ยงชีวิตปกป้องค่ายกลในศึกครั้งก่อน? ใครคือคนที่นำศิษย์น้องกลับมาอย่างปลอดภัย?" "นั่นก็เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือไม่ใช่หรือ!" เสียงตะโกนแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง ผู้อาวุโสซ่ง ผู้ซึ่งเงียบมาตลอด ก้าวออกมาเบื้องหน้า ใบหน้าของเขาฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่น่าสะพรึงกลัว "หลี่เฉิน เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้ามีพรสวรรค์เกินไป จนน่ากลัว... และคนที่มีอำนาจเหนือกว่าในพรรคมาร ย่อมมองเห็นคุณค่าของเจ้ามากกว่าที่เราจะให้ได้... จริงไหม?" หลี่เฉินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย คำพูดของผู้อาวุโสซ่งเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ผู้อาวุโสเหล่านี้... ไม่ใช่แค่ถูกใส่ร้ายป้ายสี แต่พวกเขากำลังหา "แพะรับบาป" เพื่อปกปิดความเน่าเฟะและการแปรพักตร์ที่เกิดขึ้นเบื้องหลังต่างหาก! "พวกท่าน... ขายวิญญาณให้พรรคมารไปหมดแล้วสินะ" หลี่เฉินแค่นหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "น่าสมเพช... น่าสมเพชสิ้นดีที่สำนักกระบี่ยุทธ์ที่บรรพบุรุษสร้างสมเกียรติมานับร้อยปี ต้องมาพังทลายลงด้วยน้ำมือของพวกหนอนบ่อนไส้แก่ๆ อย่างพวกท่าน!" "สามหامة!" ผู้อาวุโสเฟิงหน้าดำคร่ำเครียด ชักกระบออกจากฝักจนเกิดเสียงเสียดสีบาดแก้วหู "บังอาจหมิ่นเกียรติผู้อาวุโส! วันนี้หากไม่จับกุมเจ้าไปรับโทษทัณฑ์สถานหนัก ชื่อเสียงของข้าคงต้องป่นปี้! ศิษย์ทุกคนเข้ามา! จับกุมตัวกบฏหลี่เฉินไว้!" สิ้นคำสั่ง เงาร่างของศิษย์เอกนับสิบคนพุ่งทะยานเข้ามาจากนอกตำhank ประกายกระบี่ระยิบระยับปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี จิตสังหารแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ หลี่เฉินยืนหยัดอยู่ท่ามกลางวงล้อม แววตาที่เคยมีความลังเลและความเจ็บปวด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่จนตรอก กระแสลมปราณสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างของเด็กหนุ่มจนเสื้อผ้าสะบัดพริ้ว แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนเหล่าศิษย์ที่พุ่งเข้ามาต้องชะงักฝีเท้าด้วยความหวาดกลัว "หากพวกเจ้าอยากได้ตัวข้า ก็ลองเข้ามาเอาด้วยชีวิตของพวกมันเองเถอะ!" หลี่เฉินคำรามลั่น หมัดขวาถูกกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พลังหมัดทะยานฟ้าถูกหล่อหลอมด้วยความแค้นและมิตรภาพที่ถูกเหยียบย่ำ เตรียมพร้อมที่จะระเบิดออกซัดทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทันใดนั้นเอง หน้าต่างไม้ด้านข้างก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างในชุดสีดำสนิทผู้หนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยวิชาตัวเบาอันรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประกายกระบี่สีเงินยวดยวงวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งสกัดกั้นคมกระบี่ของศิษย์สำนักที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ "ใครวะ!" ผู้อาวุโสเฟิงตวาดลั่น ร่างนั้นยืนหยัดสง่างามเคียงข้างหลี่เฉิน ปลายกระบี่ในมือหยดหยาดโลหิตสีแดงฉาน ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกปรากฏแก่สายตาทุกคน รอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากถูกจุดขึ้น พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น "หากพวกท่านต้องการจับสหายของข้า... ก็ต้องถามคมกระบี่ในมือของไป๋ฮ่าวผู้นี้เสียก่อน!" บรรยากาศในห้องโถงพลันทวีความตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อการปรากฏตัวของไป๋ฮ่าวพลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็สะท้อนมาจากด้านหลังสุดของตำหนัก *แปะ... แปะ... แปะ...* ประตูลับด้านหลังบัลลังก์ประธานเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีม่วงเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมทับด้วยหน้ากากโลหิตรูปพยัคฆ์แยกเขี้ยว และกลิ่นอายพลังอันดำมืดที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ผู้อาวุโสทุกคนต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวทันที "ทำได้ดีมาก... เหล่าผู้อาวุโสผู้, เสียสละ" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่คมใต้หน้ากากที่จ้องมองตรงมายังหลี่เฉินและไป๋ฮ่าว "ไม่นึกเลยว่า... ลูกชายของคนที่ข้าเคยสังหารไปเมื่อสิบปีก่อน จะเดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเองถึงที่นี่... หลี่เฉิน เจ้าจำกลิ่นอายนี้ได้หรือไม่?" --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้หลี่เฉินมา ณ ที่นี้นะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม -