ศึกชิงหุบเขาอสูร

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนและเศษซากปรักหักพังของหุบเขาอสูร นี่ไม่ใช่สนามรบแห่งเกียรติยศ แต่มันคือโรงฆ่าสัตว์ขนาดมหึมาที่ถูกย้อมด้วยสีชาดของโลหิตนับพันชีวิต "พวกเจ้าสำนักคุณธรรมหน้าโง่ คิดว่าความชอบธรรมจะหยุดยั้งหมัดของพรรคมารได้งั้นหรือ!" เสียงคำรามดังก้องกังวานเสียดฟ้าของจอมมารอัคคีโลกันตร์สะท้อนไปทั่วผาหินชัน ร่างมหึมาของมันแผ่ไอความร้อนสีแดงฉานราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุ ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบลงบนพื้นดิน ศิลาแกร่งกลับแหลกสลายกลายเป็นผุยผงด้วยพลังลมปราณอัคคีโลกันตร์ขั้นสูงสุด หลี่เฉินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผสมกับเลือดสดๆ ไหลยաբอาบใบหน้าคมคาย ดวงตาคู่วันนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความนิ่งสงบดั่งห้วงสมุทรลึก หมัดทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน พลังแห่ง "หมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้า" ที่ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากแผ่ซ่านออกมาเป็นออร่าสีทองจางๆ ห่อหุ้มเรียวแขน "ความชอบธรรมอาจไม่ใช่สิ่งค้ำจุนฟ้าดิน..." หลี่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่กระทบลงบนทั่ง "แต่กำปั้นคู่นี้... จะทุบทำลายความหยิ่งผยองของแกให้แหลกคามือ เพื่อล้างแค้นให้ผู้บริสุทธิ์ที่แกสังหาร!" ไป๋ฮ่าวซึ่งยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ไม่ไกลกระชับกระบี่ในมือแน่น ปลายกระบี่สั่นระริกด้วยพลังลมปราณกระบี่บริสุทธิ์ เสื้อผ้าอาภรณ์สีขาวของคุณชายตระกูลใหญ่บัดนี้ขาดวิ่นเปื้อนคราบเลือด แต่ดวงตาของเขายังคงคมกริบดั่งประกายไฟในความมืด "หลี่เฉิน เจ้าบุกเบิกทางด้านหน้า ข้าจะคุ้มกันจุดอับสายตาให้เอง" ไป๋ฮ่าวกล่าวสั้นๆ แต่นั่นคือคำสัญญาจากสหายตายเกิดที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลก "ระวังตัวด้วย สหาย" หลี่เฉินพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย สิ้นเสียงนั้น ร่างของหลี่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่หลุดจากกรงขัง ความเร็วของเขารวดเร็วจนทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องหลัง หมัดขวาถูกเงื้อขึ้นสุดแขน รวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มีซัดออกไปตรงๆ ท่ามกลางอากาศที่ฉีกขาดเป็นริ้วๆ ด้วยแรงกดดันมหาศาล — *หมัดทะยานฟ้า: พยัคฆ์คำรามสะท้านภพ!* จอมมารอัคคีโลกันตร์แค่น "ฮึ" อย่างดูแคลน มันไม่หลบเลี่ยงแต่กลับระเบิดหมัดไฟเข้าปะทะตรงๆ หมัดสองหมัด พลังสองสายระหว่างความแค้นอันบริสุทธิ์และอำนาจมืดอันชั่วร้ายพุ่งเข้าชนกันกลางอากาศ! *ตูมมมมม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีร้อยเมตรถูกถอนรากถอนโคนในพริบตา พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ไป๋ฮ่าวฉวยจังหวะนั้นใช้ "วิชาตัวเบาเหินเมฆา" พุ่งตัวแฝงเร้นไปด้านข้าง ปลายกระบี่พุ่งเข้าแทงจุดตายบริเวณหัวใจของจอมมารอัคคีโลกันตร์อย่างแม่นยำไร้ที่ติ ทว่า จอมมารอัคคีโลกันตร์หาได้ตื่นตระหนก มันตวัดแขนซ้ายปัดป้องคมกระบี่ของไป๋ฮ่าวได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ไป๋ฮ่าวต้องกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว มุมปากมีโลหิตไหลซึมออกมาเล็กน้อย แต่กระนั้น รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคุณชายตระกูลไป๋ "ช่องว่างของเจ้า... ปรากฏแล้ว" ไป๋ฮ่าวพسำ หลี่เฉินที่อ่านจังหวะสอดประสานได้อย่างยอดเยี่ยมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย เขาหมุนตัวกลางอากาศ ใช้แรงเหวี่ยงจากหมัดก่อนหน้าซัดหมัดซ้ายเข้าที่ซี่โครงของจอมมารอัคคีโลกันตร์เต็มแรง! *กร๊อบ!* เสียงกระดูกแตกหักดังชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามของสมรภูมิ ร่างของจอมมารอัคคีโลกันตร์เซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีดำทะลักออกจากปากของมัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและตกใจอย่างเห็นได้ชัด "พวก... พวกเจ้า..." จอมมารคำรามลั่นด้วยความแค้นเคือง พลังอัคคีรอบตัวปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ มันกำลังจะระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อแลกกับการทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมี แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง ท้องนิตรงเบื้องบนที่เคยถูกปกคลุมด้วยควันไฟสงคราม กลับพลันมืดครึ้มลงฉับพลัน สายฟ้าสีครามเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงกลางสนามรบ คั่นกลางระหว่างพรรคมารและกองทัพคุณธรรมราวกับมีผู้ทรงอิทธิฤทธิ์เข้ามาแทรกแซง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นบนยอดผาสูงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครรู้ว่าเขามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่มีใครสัมผัสได้ถึงลมปราณของเขาเลยแม้แต่น้อย "เล่นกันพอหรือยัง... เหล่ามดปลวก" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอำนาจกดทับจนทุกคนในที่นั้นต้องหยุดหายใจโดยอัตโนมัติ หลี่เฉินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกคุ้มหัว บุคคลผู้นี้ไม่ใช่คนของพรรคมาร และไม่ใช่คนของสำนักคุณธรรม... แต่เป็นเงาอดีตที่หลี่เฉินคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม