ชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักกลางอากาศ แรงปะทะมหาศาลแผ่ขยายออกเป็นวงคลื่นกระแทกฝุ่นผงบนพื้นศิลาให้ปลิวว่อนขึ้นสู่เบื้องบน บรรยากาศรอบลานประลองพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ยืนล้อมรอบ พวกเขาต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความระทึกใจ "เจ้า... เจ้าเด็กเหลือขอ..." เสียงคำรามลอดไรฟันของรองประมุขพรรคมารเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อสายตา เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกจากมุมปากของมัน ร่างกายที่เคยสง่างามและทรงอำนาจ บัดนี้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ หมัดของหลี่เฉินฝังลึกอยู่ตรงกลางหน้าอกของมัน เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยไหม้เกรียมจากพลังปราณเพลิงโลกันตร์ที่หลี่เฉินรีดเร้นออกมาจนหยดสุดท้าย หลี่เฉินหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน กล้ามเนื้อทุกมัดปวดร้าวราวกับจะฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองศัตรูตัวฉกาจด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่เคยดับมอด "ข้าบอกท่านแล้ว..." หลี่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น กัดฟันกรอดเพื่อกดความเจ็บปวดลงไป "หนี้เลือดของสำนักและผู้บริสุทธิ์... วันนี้ต้องชำระ!" สหายรักอย่างไป๋ฮ่าวที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล กุมด้ามกระกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปี่ยมด้วยรอยยิ้มสบายๆ บัดนี้ตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แม้ในใจจะอยากพุ่งเข้าไปช่วยสหายร่วมเป็นร่วมตายเพียงใด แต่กฎแห่งลูกผู้ชายในยุทธภพไม่อนุญาตให้มีการยื่นมือเข้าแทรกแซงการประลองตัวต่อตัว ไป๋ฮ่าวทำได้เพียงส่งกระแสจิตและสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นไปให้ พร้อมกับคอยกวาดตามองรอบด้าน เผื่อว่าจะมีสุนัขรับใช้คนใดของพรรคมารคิดตลบหลังเล่นไม่ซื่อ "ย๊ากกก!" หลี่เฉินแผดเสียงคำรามก้องฟ้า รวบรวมพลังลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ในจุดตันtianทั้งหมด ส่งผ่านเส้น ชีพจรพุ่งตรงไปที่กำปั้นขวา เส้นเลือดที่แขนปูดโปนจนน่ากลัว ผิวหนังรอบหมัดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเหล็กกล้าที่ถูกเผาไฟในเตาหลอม นี่คือวิชาหมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้ากระบวนท่าสุดท้าย 'หมัดพิฆาตสيบโลกันตร์' ที่เขาฝึกฝนและขัดเกลาจนถึงขีด รองประมุขพรรคมารเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ถึงมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันพยายามจะระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อสวนกลับ แต่ช้าเกินไป หมัดของหลี่เฉินทะลวงผ่านการป้องกันอันเปราะบางเข้าประทับกลางอกของมันอย่างแม่นยำ ตูมมม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน แรงอัดอากาศพัดพาฝุ่นควันกระจายตัวเป็นวงกว้าง ร่างของรองประมุขพรรคมารลอยละลิ่วไปตามแรงกระแทก ก่อนจะกระแทกเข้ากับเสาหินยักษ์ด้านหลังจนหักโค่นลงมาทับร่างของมัน เสียงกระดูกหักดังกร๊อบติดต่อกันหลายครั้ง ดวงตาของมันเบิกค้างอย่างไร้สติ ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะดับวาดลง พร้อมกับความพ่ายแพ้ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เสียงเฮลั่นด้วยความดีใจจะดังระเบิดขึ้นจากเหล่าจอมยุทธ์ฝ่ายคุณธรรมที่รอดชีวิต หลี่เฉินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลา มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้เพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มคว่ำ เลือดสดๆ หยดลงกระทบพื้นเป็นทางยาว ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนสติเริ่มพร่ามัว ไป๋ฮ่าวพุ่งตัวเข้ามาประคองร่างของสหายรักอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งอกและชื่นชม "เจ้าทำได้แล้วหลี่เฉิน... เจ้าทำได้จริงๆ" หลี่เฉินเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอ่อนแรงให้สหาย ริมฝีปากแห้งผากขยับกล่าวเบาๆ "เรา... ชนะแล้ว..." ทว่า ช่วงเวลาแห่งความปีติยินดีกลับอยู่ได้ไม่นานนัก ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน สายลมพายุหมุนพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงราวกับภูตผีโหยหวน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนหนะเหน็บถึงกระดูกดำ ไป๋ฮ่าวชักกระบี่ออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ ดวงตาหรี่แคบลงมองไปยังเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังขั้นสุด เงาร่างมหึมาสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดผาสูงชัน บรรยากาศกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับภูเขาหินทับถมลงบนอก แรงกดดันนี้... แข็งแกร่งกว่ารองประมุขพรรคมารนับร้อยเท่า! เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานเสียดแก้วหู ดังมาจากความมืดมิดเบื้องบน "คิดว่าฆ่าสุนัขรับใช้ตัวหนึ่ง แล้วจะล้มล้างพรรคมารได้งั้นรึ... เจ้าเด็กน้อย เจ้ายังอ่อนหัดนัก" ร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากกระดูกอสูร ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองลงมายังหลี่เฉินและไป๋ฮ่าวราวกับมองมดปลวก และเมื่อเงาร่างนั้นปรากฏชัดเจน ทุกคนต่างต้องหน้าซีดเผือดด้วยความสิ้นหวัง เพราะเขาคือ... จอมมารอัคคีโลกันตร์ ประมุขพรรคมารที่แท้จริง! และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในมือของมัน กำร่างโชกเลือดของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆา อาจารย์ของไป๋ฮ่าวเอาไว้ เหมือนกับจับไก่ตัวหนึ่ง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม