ศึกตัดสินชะตายุทธภพ (ตอนต้น)

เศษซากหินผาและละอองฝุ่นอัคคีที่ปลิวว่อนคละคลุ้งทั่วลานประลองโบราณ ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในอากาศลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า หมัดแมวเซา กับกระบี่กסזๆ ของพวกเจ้า จะสะเทือนถึงตัวข้าได้?" เสียงหัวسเยาะเย้ยของจอมมารอัคคีโลกันตร์ดังสะท้อนก้องดั่งอสนีบาตฟาดผ่า ร่างกายของมันแผ่ไอความร้อนสีชาดออกมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว รัศมีอำมหิตแผ่ซ่านกดทับจนลมหายใจของผู้อยู่โดยรอบติดขัด นี่คือขีดขั้นของพลังที่ผู้คนในยุทธภพต่างหวาดผัวะ และบัดนี้ มันกำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของหลี่เฉินและไป๋ฮ่าว หลี่เฉินปาดคราบโลหิตที่มุมปาก สายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์หนุ่มจ้องมองศัตรูคู่อาฆาตเขม็ง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นแต่ทว่ามั่นคง พลังปราณภายในจุดตันเถียนหมุนวนพลุ่งพล่านราวกับพายุคลั่ง สำนึกแห่งหมัดมวยที่ได้รับการถ่ายทอดและขัดเกลาผ่านความเป็นความตายผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณ ข้างกายเขา ไป๋ฮ่าวสะบัดกระบี่ในมือเบาๆ คมกระบี่เปล่งประกายสีครามเย็นเยียบตัดกับแสงสีเพลิงรอบกาย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเปื้อนรอยยิ้มเจ้าสำราญในยามปกติ บัดนี้กลับไร้ซึ่งความขี้เล่น เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกและแววตาที่เด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "พวกเราไม่ได้มาเพื่อต่อรอง จอมมาร" ไป๋ฮ่าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง พลางปรายตามองสหายรัก "ว่าอย่างไรเล่าหลี่เฉิน วันนี้เราคงต้องใช้หัวใจสี่ห้องเดิมพันกันอีกสักคราแล้ว" หลี่เฉินไม่ตอบคำวาจา เขาเพียงแต่ยกหมัดขวาขึ้นตั้งมั่น พลังปราณสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาห่อหุ้มหมัดทั้งสองข้างจนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายพยัคฆ์โกรธเกรี้ยว "สหาย... วันนี้ต่อให้ต้องแหลกสลายเป็นจุล ข้าก็จะไม่ยอมให้มันก้าวผ่านศพเจ้าไปเด็ดขาด!" สิ้นเสียงคำราม หลี่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปก่อนดั่งลูกธนูหลุดจากแหล่ง พลังความเร็วระดับที่พื้นหินใต้ฝ่าเท้าร้าวรานแตกละเอียด หมัดทะยานฟ้าถูกซัดออกไปตรงๆ ทว่าเปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถเจาะทะลวงภูเขาได้ทั้งลูก จอมมารอัคคีโลกันตร์แค่นเสียงฮึดฮัด มันไม่หลบหลีก หมัดอัคคีโลกันตร์ถูกเหวี่ยงสวนกลับมาอย่างอำมหิต เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนรอบหมัดของมัน รัศมีความร้อนแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทาง *เปรี้ยง!* การปะทะกันระหว่างหมัดต่อหมัดสร้างคลื่นกระแทกมหาศาล แผ่นดินใต้เท้าสะเทือนเลื่อนลั่นจนเกิดเป็นหลุมลึก หลี่เฉินรู้สึกชาหนึบไปถึงกระดูกสันหลัง พลังความร้อนแผดเผาเสื้อผ้าจนขาดวิ่นและลามเลียผิวเนื้อจนเกิดรอยแผลไหม้ แต่เขากัดฟันกรอด ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว อาศัยจังหวะที่จอมมารชะงักไปชั่วพริบตาจากการปะทะ แผดเสียงคำรามลั่นสะท้อน "ไป๋ฮ่าว ลงมือ!" ร่างของไป๋ฮ่าวหายวับไปจากจุดเดิมด้วยวิชาตัวเบาสุดยอด ท่วงท่ารวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ แสงกระบี่สีครามพุ่งแหวกม่านเพลิงตรงเข้าจุดตายทั้งเก้าจุดบนร่างของจอมมารอัคคีโลกันตร์อย่างแม่นยำไร้ที่ติ นี่คือกระบวนท่าประสานที่ทั้งสองฝึกซ้อมและเรียนรู้ซึ่งกันและกันมานับครั้งไม่ถ้วน ฉับ! คมกระบี่เฉือนผ่านหัวไหล่ของจอมมารจนโลหิตสีดำทะลักออกมา ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของประมุขพรรคมารให้บ้าระห่ำยิ่งขึ้น มันคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว สะบัดมือปล่อยคลื่นเพลิงวงกว้างซัดใส่ไป๋ฮ่าวจนกระเด็นลอยละลิ่วกระแทกกับผนังถ้ำหินอย่างแรง "ไป๋ฮ่าว!" หลี่เฉินตื่นตระหนก หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ข้า... ไม่เป็นไร!" ไป๋ฮ่าวพยายามยันกายลุกขึ้น กระอักโลหิตออกมาคำโต ดวงตายังคงสว่างวาบด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น จอมมารอัคคีโลกันตร์ก้มมองแผลที่หัวไหล่ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารล้นพ้น มันหัวسลั่นด้วยความบ้าคลั่ง "ดี! ยอดเยี่ยมมาก มดปลวกสองตัวนี้ทำให้ข้าต้องหลั่งเลือดได้ ถือว่าพวกเจ้ามีฝีมือไม่เลว แต่... การเล่นสนุกควรจบลงเพียงเท่านี้!" บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนหินผาเริ่มหลอมละลายกลายเป็นลาวาหนืด จอมมารอวตารร่างพลังอัคคีขั้นสูงสุด เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นด้านหลังมัน เงาร่างของอสูรโลกันตร์แปดกรที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นจุล หลี่เฉินยืนหอบหายใจรดรินอยู่เบื้องหน้าศัตรูตัวฉกาจ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ในแววตาสีดำสนิทกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขารวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายเข้าสู่จุดตันเถียน ผสานเคล็ดวิชาหมัดสยบโลกันตร์เข้ากับเจตంటะของพยัคฆ์ผู้ไม่เคยจำนนต่อโชคชะตา ทว่า ท่ามกลางวิกฤตความเป็นความตายที่กำลังจะตัดสินแพ้ชนะในกระบวนท่าเดียวนี้เอง จู่ๆ ลมพายุประหลาดก็พัดกรรโชกเข้ามาในลานประลอง พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดอย่างไร้สุ้มเสียง ไอพลังกดดันสายหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าจอมมารอัคคีโลกันตร์หลายเท่า พุ่งเข้าปกคลุมทั่วบริเวณจนทุกคนต้องหยุดชะงักงัน เงาร่างนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น "ศึกนี้... ยังไม่ใช่เวลาที่จะจบลง ณ ที่ตรงนี้หรอกกระมัง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับตัวละครมาจนถึงบทนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อครับ *พยัคฆ์ขาวคำราม*