มิตรภาพยิ่งใหญ่กว่าความตาย

"อั๊ก..." โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปากของไป๋ฮ่าว หยาดหยดลงบนพื้นหินอัคนีเบื้องล่างจนเกิดเสียงดังซู่ ประดุจน้ำหยดลงบนเตาถ่านที่กำลังคุโชน ความร้อนระอุของแดนสนธยาไม่ได้ทำให้ร่างที่ทรุดฮวบลงอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเย็นเยียบจากความตายกำลังคืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจของบุรุษผู้สง่างาม ทว่าในยามนี้ แววตาของไป๋ฮ่าวกลับไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความโล่งอกที่สะท้อนผ่านม่านน้ำตาของมิตรภาพ เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือเงาร่างมหึมาของจอมมารอัคคีโลกันตร์ ผู้เป็นประมุขพรรคมารหัวเราะลั่น ก้องกังวานเสียดแก้วหู พลังปราณเพลิงโลกันตร์รอบตัวมันแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว ร่างของไป๋ฮ่าวที่ทรุดลงรองรับกระบวนท่า 'หัตถ์สุริยะเผาฟ้า' แทนหลี่เฉินเมื่อครู่ บัดนี้แผ่นหลังถูกเผาไหม้จนเกรียม ไอความร้อนพวยพุ่งจากแผลราวกับถ่านไฟนรกที่ยังไม่มอดดับ "โง่เขลา... เอาชีวิตของสวะตระกูลไป๋ มาแลกกับมดปลวกไร้ค่าตัวหนึ่ง ช่างเป็นการเสียสละที่น่าสมเพชเสียจริง!" เสียงคำรามของจอมมารอัคคีโลกันตร์ดังก้อง มันเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง เตรียมสะบั้นศีรษะของทั้งคู่ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวให้สิ้นเรื่อง แต่ทว่า... มันประเมินพลังแห่งความโกรธเกรี้ยวของลูกผู้ชายต่ำไปเสียแล้ว หลี่เฉินยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องร่างของสหายรัก มือทั้งสองข้างที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของไป๋ฮ่าวขึ้นมาสัมผัสแนบอก เลือดสดๆ ของสหายชะโลมเสื้อผ้าของเขาจนชุ่มโชก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ในอกของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ และเคียดแค้นประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ราวกับเขื่อนกั้นน้ำขนาดมหึมาที่พังทลายลงในพริบตา สำนักที่ถูกทำลาย... อาจารย์ที่สิ้นชีพ... และบัดนี้... สหายผู้ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันกำลังจะจากไปต่อหน้าต่อตา "ไป๋... ไป๋ฮ่าว..." หลี่เฉินเอמהชื่อสหายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ลำคอของเขาตีบตันจนแทบไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ไป๋ฮ่าวฝืนยิ้ม มุมปากมีคราบเลือดไหลซึม ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งกระบี่ในฝัก บัดนี้อ่อนล้าโรยแรง เขายื่นมือที่สั่นเทาขึ้นแตะที่ใบหน้าของหลี่เฉิน แผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไป "เฉิน... พี่น้อง..." ไป๋ฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกด้วยความยากลำบาก เสียงของเขาขาดเป็นห้วงๆ "ข้า... ข้าทำหน้าที่ของสหาย... ได้ดีพอหรือยัง...?" "เจ้าคนโง่! เจ้าทำเกินไปด้วยซ้ำ!" หยาดน้ำตาของหลี่เฉินร่วงหล่นกระทบลงบนหลังมือของไป๋ฮ่าว ความรู้สึกผิดบาปกัดกินขั้วหัวใจ "ข้าต่างหากที่ต้องปกป้องเจ้า! ข้า... ข้ามันอ่อนแอ เกือบทำให้เจ้าต้องตาย!" "อย่า... อย่าโทษตัวเอง..." ไป๋ฮ่าวส่ายหน้าช้าๆ สายตาเริ่มพร่ามัว ทว่ายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของสหายรัก "ชีวิตของข้า... เดิมพันไว้กับมิตรภาพนี้ตั้งแต่วันที่เราดื่มสุราสาบานกันใต้ต้นท้อแล้ว... ความตาย... ไม่น่ากลัวเลยสักนิด... หากว่า... คนที่รอด... คือเจ้า..." สิ้นคำพูดนั้น มือที่เอื้อมสัมผัสใบหน้าของหลี่เฉินก็ร่วงหล่นลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจที่ผ่อนออกมาแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ ดวงตาคู่นั้นปิดสนิทลง ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่ซีดเผือก "ไป๋ฮ่าว! ไป๋ฮ่าวตื่นขึ้นมาสิ! เจ้าลืมสัญญาที่เราจะท่องยุทธภพด้วยกันแล้วหรือไงวะ!" หลี่เฉินคำรามลั่น ฟ้าดินราวกับรับรู้ถึงความโศกเศร้า เมฆหมอกบนท้องฟ้าม้วนตัวคำรามครืนครั่น สายฝนปนเถ้าถ่านโปรยปรายลงมา แต่ไม่มีหยดใดสามารถดับความเร่าร้อนที่กำลังระเบิดขึ้นในกายของเด็กหนุ่มได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่พลังปราณแปลกประหลาดจะแผ่พุ่งออกจากร่างของหลี่เฉิน ปราณสีดำสนิทผสมผสานกับสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับอสูรกายที่หลุดพ้นจากการพันธนาการ พื้นดินใต้ร่างของเขาร้าวรานแตกละเอียดเป็นวงกว้าง แรงกดดันระดับที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งกดทับจนจอมมารอัคคีโลกันตร์ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ "หืม? พลังนี่มัน... อะไรกัน?" จอมมารอัคคีโลกันตร์ชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันตรายที่พุ่งพล่านขึ้นมาจากเด็กหนุ่มผู้ไร้ชื่อเสียงคนนี้ หลี่เฉินค่อยๆ วางร่างไร้ลมหายใจของไป๋ฮ่าวลงบนพื้นอย่างทะนุถนอมที่สุด เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่นหลังที่เคยโค้งงอด้วยความเหนื่อยล้า กลับยืดตรงราวดาบเหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำนับพันครั้ง ดวงตาที่เคยฉายแววลังเลและเจ็บปวด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดุดัน เย็นชา และเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านจนน่าสะพรึงกลัว "เจ้า..." เสียงของหลี่เฉินแหบต่ำ ทว่ากลับดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับเสียงกฆ่าจากขุมนรก "เจ้ากล้าดียังไง... มาพรากคนที่ข้ารักไป..." "ฮ่าๆๆๆ เด็กน้อย เจ้าคิดว่าแค่ระเบิดพลังบ้าบอขึ้นมา แล้วจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ? แกก็แค่..." ยังไม่ทันที่จอมมารจะกล่าวจบ ประโยคคำรามนั้นก็ถูกกลืนหายไปในพริบตา! **วูบบบ!** ร่างของหลี่เฉินหายลับไปจากสายตา ความเร็วในการเคลื่อนที่เหนือล้ำกว่าวิชาตัวเบาใดๆ ที่เขาเคยใช้มาตลอดชีวิต ร่องรอยของสายลมถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงระเบิดทางอากาศ 'ปัง!' ดังสนั่นหวั่นไหว จอมมารอัคคีโลกันตร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด มันรีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ ปราณเพลิงโลกันตร์ถูกระเบิดออกเพื่อสร้างเกราะป้องกันรอบกายทันที **เปรี้ยงกกกก!** หมัดเดียวของหลี่เฉินที่ซัดเข้าใส่เกราะปราณเพลิง เกิดแรงปะทะรุนแรงราวกับดาวตกชนโลก คลื่นกระแทกแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างนับร้อยเมตร พื้นดินรอบบริเวณยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก เกราะปราณที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของจอมมาร แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตาเดียว! "อั๊ก! เป็นไปได้ยังไง!" จอมมารอัคคีโลกันตร์พ่นโลหิตออกมาคำโต ร่างของมันกระเด็นถอยหลังไปนับสิบก้าว รอยเท้าลึกยาวถูกไถ3ไปบนพื้นหิน มันมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี หลี่เฉินก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ย่างก้าวแต่ละก้าวหนักแน่นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงบนหัวใจของศัตรู ผมยาวสยายปลิวไสวตามแรงลมปราณที่ระเบิดออกมาไม่ขาดสาย ไอสังหารรอบตัวเขาเข้มข้นจนรวมตัวกันเป็นรูปพยัคฆ์ขาวคำรามขนาดยักษ์อยู่เบื้องหลัง "วันนี้..." หลี่เฉินยกกำปั้นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองศัตรูด้วยความกระหายเลือด "เลือดของแก... จะต้องถูกใช้มาล้างวิญญาณให้สหายของข้า!" ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ และไม่มีปาฏิหาริย์ใดที่จะช่วยชีวิตประมุขพรรคมารได้อีกต่อไป... ทว่า ในวินาทีที่หมัดมรณะกำลังจะถูกซัดเข้าใส่กะโหลกของจอมมารอัคคีโลกันตร์นั้นเอง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าแสง มันตวัดกระบี่เล่มบางเฉียบเข้าขวางกั้นระหว่างหมัดของหลี่เฉินและเป้าหมาย แรงปะทะสะท้อนกลับจนหลี่เฉินต้องถอยหลังไปสามก้าว เมื่อเงาดำนั้นหยุดนิ่งลงบนโขดหิน ปรากฏร่างของสตรีในชุดคลุมสีขาวสนิม ปิดบังใบหน้าด้วยผ้าคลุมหน้าบางเบา แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวนาง... กลับเป็นกลิ่นอายปราณกระบี่ที่หลี่เฉินคุ้นเคยจนสลักลึกในความทรงจำ... ดวงตาสีแดงของหลี่เฉินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อสตรีผู้นั้นเอ่ยปากเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เขาคิดว่าไม่มีวันได้ยินอีกแล้วตลอดกาล "น้องชาย... หยุดมือเถอะ..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม