การเดินทางสู่นอกสถานี

เสียงคำรามต่ำทุ้มของแรงดันอากาศที่ค่อยๆ สูบออกจากการควบคุม สะท้อนก้องผ่านแผ่นโลหะของห้องเตรียมชุดอวกาศ แรงสั่นสะเทือนระดับสามจากภายนอกเปลือกยานสถานีส่งสัญญาณเตือนเป็นจังหวะกระชั้นชิด ไฟสีแดงฉานกะพริบสะท้อนลงบนกระจกหมวกนิรภัยรุ่น EVA-9 ที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า "คุณกำลังเล่นกับความตาย, ผู้บัญชาการ" เสียงของ ดร.ศิลา ดังผ่านระบบสื่อสารภายในชุด น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กดลงบนเส้นเลือดใหญ่ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วมือที่สวมถุงมือกันความร้อน ตรวจสอบรอยต่อของท่อส่งออกซิเจนสำรองบนอกเสื้อของตัวเองอย่างประณีต สายตาหลังกระจกใสจ้องมองทะลุกระจกเงาไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ผู้บัญชาการคณิน ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขากำลังใช้ประแจแรงบิดขันน็อตล็อกข้อต่อแขนกลของชุดอวกาศฝั่งขวาจนเกิดเสียงดัง 'คลิก' หนักแน่น บ่งบอกถึงความชำนาญและวินัยขั้นสูงสุดที่ถูกฝึกฝนมานับทศวรรษ "ความตายไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับผม, ดร.ศิลา" คณินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดง เขาสบตากับเธอผ่านกระจกหมวก "แต่การปล่อยให้วัตถุแปลกปลอมจากนอกระบบสุริยะลอยนวลอยู่หน้าประตูบ้าน โดยที่เราไม่รู้ว่ามันคืองานเลี้ยงต้อนรับหรืออาวุธทำลายล้าง... นั่นต่างหากคือความเสี่ยงที่ผมยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้" "คุณและสภาความมั่นคงมักจะใช้ข้ออ้างเรื่องความปลอดภัยเพื่อปกปิดความลับเสมอ" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น เธอดึงสายสลิงนิรภัยเข้ากับเข็มขัดแม่เหล็กของตนเอง "ยานลำนั้นไม่มีรหัสตอบรับของสหพันธ์ มันคือซากปรักหักพัง หรือไม่ก็... หลุมพรางที่คุณรู้อยู่เต็มอก" "ถ้าผมรู้ ผมคงไม่ต้องเสียเวลาเอาชีวิตรอดออกไปเดินเล่นกลางพายุสุริยะกับคุณในตอนนี้หรอกครับ" คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างชุดอวกาศหนักร้อยกิโลกรัมทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอับชื้นของระบบกรองอากาศและเหงื่อจางๆ เจือจางอยู่ในบรรยากาศตึงเครียด "จำไว้ว่าภารกิจนี้ ผมคือผู้บัญชาการ คุณมีหน้าที่เก็บข้อมูลทางฟิสิกส์ ไม่ใช่ตั้งคำถามกับคำสั่งของผม" "และจำไว้เช่นกัน, ผู้บัญชาการ..." ศิลาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย แรงโน้มถ่วงจำลองที่ลดต่ำลงทำให้การเคลื่อนไหวดูกึ่งไร้น้ำหนัก ทว่าแววตาของเธอดุดันไม่แพ้กัน "ถ้าผมพบหลักฐานว่ายานลำนั้นเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของครอบครัวผมเมื่อเจ็ดปีก่อน... กระสุนนัดแรกที่จะถูกยลโฉม จะไม่ใช่ของฝั่งศรีกาแล็กซี่ แต่จะเป็นปืนยิงสลักเกลียวในมือฉันนี่แหละ" คณินนิ่งงันไปชั่วขณะ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและซับซ้อน เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ขู่ ศิลาคือมันสมองที่อันตรายที่สุดบนสถานีแห่งนี้ และความแค้นของเธอก็คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รวมถึงตัวเขาเองด้วย "เชิญครับ... ถ้าคุณแน่ใจว่ากระสุนของคุณจะเร็วกว่าปฏิกิริยาของผม" คณินหมุนวาล์วหลัก เปิดประตูห้องล็อกเกอร์สุริยะออก แรงดันอากาศที่เหลืออยู่ถูกดูดออกไปในพริบตา เสียงลมหวีดหิวผ่านช่องแคบราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนเป็นความมืดมิดของห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ทว่าสิ่งที่สะท้อนเข้ามาในสายตากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เบื้องนอกออกไปเพียงไม่ถึงสองร้อยเมตร ยานปริศนาทรงเรขาคณิตไร้รอยต่อสีดำสนิทกำลังลอยนواอยู่ มันดูดกลืนแสงดาวรอบตัวจนเกิดเป็นเงาดำสนิทราวกับหลุมดำขนาดย่อม และที่แย่ไปกว่านั้น อนุภาคประจุไฟฟ้าพลังงานสูงจากพายุสุริยะระลอกแรกกำลังพุ่งเข้าชนชั้นบรรยากาศรอบนอก เกิดเป็นประจุแสงสีเขียวมรกตสว่างวาบราวกับม่านออโรร่าที่บิดเบี้ยว กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง "พายุสุริยะลูกแรกมาเร็วกว่ากำหนดสามสิบนาที!" เสียงแจ้งเตือนจาก AI ประจำสถานีดังขึ้นในช่องสื่อสาร "ก้าวออกไปพร้อมกัน!" คณินออกคำสั่งเฉียบขาด มือข้างหนึ่งคว้าจับแขนเสื้อของศิลาแน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้แรงเหวี่ยงจากแรงดันฉีกขาดพัดพาพวกเขาหลุดลอย ทั้งสองก้าวพ้นขอบประตูสถานีออกสู่วงโคจรอย่างไร้น้ำหนัก ร่างกายลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงสายสลิงนิรภัยเส้นเล็กๆ ที่ยึดโยงพวกเขาไว้กับสถานีแม่ เบื้องล่างคือดาวเคราะห์สีฟ้าครามที่หมุนวนอย่างช้าๆ ท่ามกลางฉากหลังที่เป็นความเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด ลมสุริยะระลอกแรกพัดกระหน่ำเข้ามาทันที อนุภาคความร้อนสูงกระแทกเข้ากับชุดอวกาศจนเกิดเสียงซ่าดังสนั่นในหูฟัง หน้าจอแสดงผลพลังงานพลังงานแบตเตอรี่ของชุดลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย "ยึดเกาะโครงสร้างภายนอกของยานปริศนาให้แน่น!" คณินะตะโกนผ่านคลื่นวิทยุที่เริ่มมีเสียงซ่ารบกวนจากสนามแม่เหล็กสุริยะ เขายิงตะขอแม่เหล็กเข้ากับพื้นผิวสีดำสนิทของยานลึกลับ เสียง 'แกร๊ก' ดังขึ้นยืนยันการยึดเกาะ ศิลาพยายามทรงตัวท่ามกลางกระแสลมสุริยะที่พัดกระหน่ำจนร่างของเธอแกว่งไกว เธอยื่นมือสั่นเทาออกไปเพื่อแตะพื้นผิวของยานลำนั้น ทันทีที่ถุงมือสัมผัสกับโลหะประหลาด ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านระบบเซ็นเซอร์ของชุดเข้าสู่แผงควบคุมในมือเธอโดยไม่ต้องเชื่อมต่อสายเคเบิล "นี่มัน... ไม่ใช่เทคโนโลยีของมนุษย์" ศิลาเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอติดขัด "วัสดุนี้... มันกำลังดูดซับพลังงานจากพายุสุริยะเพื่อชาร์จระบบบางอย่าง" "ถอยออกมา, ศิลา! มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวข้างใน!" คณินตะโกนลั่นเมื่อสังเกตเห็นรอยแยกรูปทรงเรขาคณิตบนผิวลำยานกำลังปริออก ปล่อยไอความเย็นจัดออกมาเป็นกลุ่มหมอกสีขาว ก่อนที่คณินจะทันดึงตัวเธอกลับมา แผ่นโลหะสีดำสนิทก็เลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นภายในห้องโดยสารมืดสนิทที่ไม่มีแม้แต่ออกซิเจน แต่สิ่งที่สะท้อนออกมาจากแสงไฟฉายของศิลากลับทำให้หัวใจของทั้งคู่หยุดเต้นไปชั่วขณะ ภายในห้องโดยสารนั้น... ไม่มีร่างของสิ่งมีชีวิตต่างดาวอย่างที่คาดคิด สิ่งที่ตั้งอยู่ตรงกลางแท่นบูชาโลหะ คือแคปซูลแช่แข็งรุ่นโบราณที่มีสัญลักษณ์ตราสبخของ "โครงการโคลัมบัส" โครงการสำรวจอวกาศลับสุดยอดของรัฐบาลโลกที่สูญหายไปพร้อมกับลูกเรือนร้อยชีวิตเมื่อสามสิบปีก่อน—และหนึ่งในชื่อบนรายชื่อลูกเรือเหล่านั้น คือชื่อของบิดาแท้ๆ ของศิลาเอง ทว่า... กระจกแคปซูลกลับไม่ได้ว่างเปล่า ภายในนั้นมีร่างของมนุษย์ผู้หนึ่งกำลังลืมตาโพรงจ้องมองตรงมาที่ศิลาผ่านความมืดมิด แววตานั้นเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ราวกับว่าเขาเพิ่งตื่นจากการหลับใหลเมื่อวินาทีนี้เอง และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... ใบหน้าของชายในแคปซูลนั้น มีเค้าโครงหน้าเดียวกับ ดร.ศิลา ทุกประการ "พ่อ...?" ศิลาพึมพำออกมาเบาหวิว เสียงของเธอดับลงในคลื่นวิทยุที่ถูกตัดขาดโดยสัญญาณรบกวนจากพายุสุริยะ "ศิลา! ตัดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้! มีสัญญาณชีพอื่นกำลังพุ่งตรงมาที่เราจากมุมอับของวงโคจร!" เสียงตะโกนของคณินขาดๆ หายๆ ทว่าก่อนที่เขาจะทันดึงตัวเธอถอยห่าง ประตูยานปริศนาก็กระชากปิดลงด้วยความเร็วสูง พร้อมกับร่างของศิลาที่ถูกแรงดึงดูดประหลาดกระชากหายเข้าไปในความมืดมิดภายในตัวยานอย่างรวดเร็วราวกับถูกกลืนกิน! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่สิบแปดนี้นะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์