รหัสลับจักรวาล

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของ ดร.ศิลา จนเห็นรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลักในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงฮัมเบา ๆ ของระบบระบายอากาศที่ทำงานเกินกำลัง นิ้วเรียวยาวพาดอยู่บนคีย์บอร์ดแสง แต่มันหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อความจริงตรงหน้าเริ่มประกอบตัวเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ พิกัดในชุดข้อมูลดิบที่เธอเพิ่งถอดรหัสออกมาได้ ไม่ใช่ตัวเลขสุ่มจากเศษซากดาวเทียม แต่มันคือพิกัดวิถีวงโคจรที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมทางควอนตัมระดับเดียวกับที่กองกำลังความมั่นคงใช้ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่..." ศિลาพึมพำกับความว่างเปล่า ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขชุดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนจอ แกร๊ก... เสียงเปิดประตูเลื่อนเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครคือผู้มาเยือน กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวตนของชายผู้นั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะมองข้าม ผู้บัญชาการคณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและไร้เสียง ชุดเครื่องแบบสีดำสนิทไร้รอยยับสะท้อนถึงระเบียบวินัยอันเข้มงวด เขายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้พอที่จะได้ยินเสียงลมหายใจ แต่มันก็ไกลพอที่จะรักษาเส้นแบ่งเขตแห่งอำนาจเอาไว้ "ดึกมากแล้วสำหรับนักวิทยาศาสตร์ผู้รักความก้าวหน้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่แฝงความกดดัน "หรือว่าคุณกำลังเพลิดเพลินกับการขุดคุ้ยเรื่องที่ควรปล่อยให้มันฝังกลบไป" ศิลาไม่หันกลับไป เธอยังคงจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอ รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน หากแต่เป็นความเย้ยหยัน "ถ้าฉันปล่อยให้มันฝังกลบเหมือนที่คุณต้องการ ผู้คนนับร้อยที่ตายไปในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อนคงกลายเป็นเพียงตัวเลขสถิติในรายงานที่คุณปัดตกสินะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดความจริงโดยไม่สนกระดุมยศบนบ่าของคุณ" ศิลาจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงประชดประชัน เพื่อทดสอบขีดจำกัดความอดทนของชายด้านหลัง คณินก้าวเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น เงาสูงใหญ่ทาบทับร่างของเธอจนมิด มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้โลหะข้างศีรษะของเธอ แรงกดดันจากตัวเขาล้อมกรอบเธอไว้ทุกด้าน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปะทะเข้ากับต้นคอของเธอ "คุณฉลาดเกินไป ดร.ศิลา" คณินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตราย "ความฉลาดในที่แบบนี้ไม่ได้ช่วยให้คุณรอดชีวิต แต่มันกำลังขุดหลุมศพให้คุณเร็วยิ่งขึ้น สิ่งที่คุณพยายามตามหา... มันไม่ใช่เรื่องของการค้นหาความจริง แต่มันคือการดึงสลักระเบิดที่อาจทำลายสถานีอวกาศแห่งนี้ทั้งสถานี" ศิลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์ที่อยากผลักไสเขาให้ออกไป กับแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ประหลาดล้ำทำให้เธอต้องกำมือแน่นใต้โต๊ะ "ถ้าหลุมศพนั้นจะทำให้ความจริงปรากฏ ผมก็ยินดีจะนอนลงไป" เธอกล่าวสวนกลับทันควัน หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเห็นประกายความซับซ้อนในแววตาสีเทาเข้มของเขา คณินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเธอที่มีความแน่วแน่ฉายชัดเจน เขาไม่ได้โกรธอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา—ความชื่นชมที่ผสมMปนเปอยู่กับความหวาดกลัวต่อความดื้อรั้นของเธอ "คุณนี่มันดื้อด้านเสียจริง..." คณินพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ "รู้ไหมว่าตอนนี้ใครกำลังจับตาดูคุณอยู่บ้าง" "ใครก็ตามที่ซ่อนยานลำนั้นไว้นอกสถานี" ศิลาตอบโดยไม่ลังเล เธอหันกลับไปที่หน้าจอแล้วแตะนิ้วลงบนปุ่มคำสั่งครั้งสุดท้าย "และผมก็เพิ่งจะล็อกเป้าหมายของมันได้แล้ว" หน้าจอโฮโลแกรมขยายภาพจำลองสามมิติขนาดใหญ่ออกมากลางห้อง ภาพของวัตถุลึกลับขนาดมหึมาที่ไม่มีเครื่องหมายระบุสังกัดใด ๆ ปรากฏขึ้น มันลอยตัวนิ่งสนิทอยู่ในเขตอับสัญญาณเรดาร์ ห่างจากสถานีอวกาศออกไปเพียงสามร้อยกิโลเมตร รูปร่างของมันโค้งมนสีดำสนิทกลืนไปกับความมืดมิดของห้วงอวกาศ ราวกับหลุมดำขนาดเล็กที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้าใกล้ คณินหรี่ตามองภาพนั้น ร่างกายของเขานิ่งค้างไปในทันที ร่องรอยความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีหายวับไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "คุณทำบ้าอะไรลงไป..." คณินคำรามต่ำในลำคอ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "นั่นไม่ใช่ยานสำรวจ... นั่นคือห้องทดลองเคลื่อนที่ของหน่วยปฏิบัติการลับขั้นสูงสุด!" ศิลายิ้มเย็นเยียบ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจหน้ากับผู้บัญชาการหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "และตอนนี้... ประตูของยานลำนั้นกำลังเปิดออก" สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงพลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องทำงาน แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อม ๆ กับเสียงระบบอัตโนมัติที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา: *“ตรวจพบการเชื่อมต่อภายนอก... มีผู้บุกรุกเข้าสู่พื้นที่เขตควบคุมวงโคจร... และกำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้”* คณินคว้าแขนของศิลาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบที่สะท้อนความตื่นตระหนกทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยคำใด ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกหนาแน่นด้วยระบบนิรภัย กลับถูกระเบิดทำลายด้วยความร้อนสูงจนโลหะละลายเป็นวงกว้าง ควันสีขาวพวยพุ่งทะลักเข้ามาในห้อง ร่างหลายร่างในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิท ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์ใด ๆ ก้าวผ่านม่านควันเข้ามา พร้อมกับปากกระบอกปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และคนที่ก้าวออกมาจากแถวหน้าสุด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นใต้หมวกกึ่ง ...คือคนสนิทที่คณินไว้ใจที่สุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่สิบห้านี้นะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์