ซากเรือนจำลอยฟ้า

เสียงลมหายใจที่ถูกกรองผ่านหน้ากากออกซิเจนดัง "ฟู่... ฟู่..." สอดประสานกับเสียงเตือนระดับพลังงานสำรองของชุดอวกาศที่กระพริบเป็นสีส้มวาบอยู่มุมสายตา เป็นจังหวะเดียวกับที่ความมืดมิดอันเวิ้งว้างของซากเรือนจำลอยฟ้า *เซ็คเตอร์-เก้า* โอบล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ "พลังงานในชุดของเธอเหลืออีกไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารระยะประชิดของ ผู้บัญชาการคณิน ดังแทรกความเงียบงันขึ้นมา เขาขยับตัวในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิท ปืนไรเฟิลพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในมือกระชับมั่น ดวงตาคมกริบภายใต้กระจกหมวกนิรลาคมกวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่เคยเป็นแดนนักโทษประหาร ศิลาไม่ตอบทันที เธอกำลังใช้แสงจากไฟฉายอเนกประสงค์ส่องกราดไปตามคราบสนิมและรอยกระสุนพลาสมาที่ฝังลึกบนผนังโลหะผสมไทเทเนียม ในฐานะนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ สมองของเธอกำลังคำนวณโครงสร้างทางกลศาสตร์ของสถานีที่บิดเบี้ยวจากแรงโน้มถ่วงจำลองที่ล่มสลาย ทุกย่างก้าวบนพื้นเหล็กที่ไร้แรงโน้มถ่วงต้องใช้แม่เหล็กที่รองเท้าตรึงไว้กับพื้นอย่างระมัดระวัง "ถ้าคุณเป็นห่วงอัตราสิ้นเปลืองพลังงานของฉัน ผู้บัญชาการ... เราควรใช้เวลาคุยกันเรื่องเป้าหมายภารกิจ มากกว่ามานั่งคำนวณตัวเลขทางสถิติของชุดฉันนะครับ" เสียงของศิลาราบเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงความเฉียบคมที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของอีกฝ่าย คณินแค่นเสียงในลำคออย่างนึกขัน ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดร่างเพรียวบางในชุดสำรวจจนระยะห่างแทบไม่เหลือ แม้จะอยู่ในชุดอวกาศเทอะทะ แต่รังสีความกดดันระหว่างคนทั้งสองยังคงดึงดูดและหักล้างกันอย่างรุนแรงราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกัน "ความจริงใจเป็นสิ่งหายากในห้วงอวกาศลึก ดร.ศิลา ยิ่งกับคนที่กำลังพยายามรื้อฟื้นซากศพประวัติศาสตร์ที่สภาสูงต้องการกลบฝังด้วยแล้ว... ผมแค่เตือนด้วยความหวังดีในฐานะผู้คุ้มกัน" คณินโน้มใบหน้าเข้าใกล้ผ่านกระจกหมวกนิรภัย แม้จะมองไม่เห็นรอยยิ้ม แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความเย้ยหยันอันตรายในน้ำเสียงนั้น "จำไว้ว่า ถ้าออกซิเจนเธอหมด ผมไม่มีทางแบกเธอกลับขึ้นยานเด็ดขาด" "ฉันไม่ได้ขอความกรุณาจากคุณอยู่แล้วครับ... และที่นี่ก็ไม่มี 'ศพประวัติศาสตร์' มีเพียงความจริงที่พวกคุณพยายามซ่อนไว้ใต้พรมของความมั่นคงแห่งจักรวาลต่างหาก" ศิลาตอบกลับทันควัน นัยน์ตาหลังเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินที่ยังกระพริบอยู่เป็นระยะ เธอก้าวเลยร่างหนาของเขาไปหยุดอยู่หน้าประตูล็อคเกรดทหารที่ถูกเชื่อมปิดตายด้วยความร้อนสูง แผงควบคุมระบบด้านข้างถูกทำลายด้วยค้อนพลาสมา แต่ร่องรอยการดัดแปลงวงจรไฟฟ้าด้วยมือมนุษย์ยังคงปรากฏชัดเจน "ตรงนี้..." เธอยกมือขึ้นแตะรอยไหม้บนแผงควบคุม "ระบบล็อกนิรภัยถูกปิดกั้นจากด้านใน ไม่ใช่เพราะการจลาจลของนักโทษ... แต่เป็นการล็อกเพื่อกักกันบางอย่างไม่ให้เล็ดลอดออกไปข้างนอก" คณินก้าวตามมาหยุดยืนเคียงข้าง แสงไฟจากกระบอกปืนของเขาส่องกราดไปทั่วบริเวณ สัญชาตญาณของทหารเดชานุภาพเตือนภัยเขาทันที รอยกระสุนที่ผนังไม่ได้พุ่งออกมาจากด้านนอก แต่พุ่งจาก *ด้านใน* ออกมาข้างนอก—แปลว่ามีใครบางคนพยายามยิงทะลุประตูเพื่อขอความช่วยเหลือ ขณะที่อีกฟากกำลังพยายามปิดตายมันด้วยความตื่นกลัว "ถอยไป" คณินออกคำสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับปลดล็อกเครื่องตัดพลาสมาแรงดันสูงออกจากสะโพก "ถ้าข้างในมีระบบป้องกันอัตโนมัติหรืออะไรก็ตามที่สภาสูงไม่อยากให้เห็น แรงระเบิดจากการตัดประตูนี้อาจทำให้โครงสร้างที่เหลือพังถล่มลงมาทับเราทั้งคู่ได้" "ถ้ากลัวตาย คุณควรอยู่ที่ยานบัญชาการแต่แรกแล้วครับ ผู้บัญชาการ" ศิลายอมถอยหลังเว้นระยะให้เขา แต่สายตายังคงจดจ้องที่แผงวงจรอย่างไม่วางตา "ลงมือเถอะ ฉันพร้อมรับความเสี่ยงเสมอ... บนความจริงที่แลกมาด้วยชีวิตของครอบครัวฉัน" ประโยคสุดท้ายของเธอแฝงรอยร้าวลึกในน้ำเสียง เป็นบาดแผลในอดีตที่คณินรู้ดีว่าไม่มีวันจางหาย ครอบครัวของศิลาเคยเป็นนักวิทยาศาสตร์แนวหน้าประจำสถานีวิจัยโคจร ก่อนที่สถานีนั้นจะ 'ประสบอุบัติเหตุ' ล่มสลายอย่างปริศนา ซึ่งเขาเอง... ในฐานะนายทหารยศน้อยในอングルันตอนนั้น—เป็นคนเซ็นอนุมัติคำสั่งปิดปฏิบัติการกู้ภัยเพื่อปกป้องความลับของสภาสูง ลำแสงสีฟ้าเข้มจากเครื่องตัดพลาสมาพ่นทะลวงแผ่นโลหะหนาเสียงดังสนั่น กลิ่นอายของโลหะหลอมเหลวและโอโซนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ประกายไฟสาดกระเซ็นสะท้อนกับผนังสีเทาหม่นของซากเรือนจำ ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องของเครื่องจักรที่กำลังถูกฝืนทน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก *แกร๊ก... ครอดดด!* สิ้นเสียงตัดแผ่นโลหะ บานประตูหนักอึ้งก็เคลื่อนตัวเปิดออกด้วยแรงดันอากาศที่เหลืออยู่ภายใน ไอความเย็นจัดผสมกับก๊าซไนโตรเจนสีขาวโพลนพวยพุ่งทะลักออกมาปะทะหน้ากากของพวกเขาราวกับม่านหมอกแห่งความตาย เมื่อควันจางลง ทั้งคู่ก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปสู่ห้องทดลองลับที่ซ่อนอยู่ใจกลางซากเรือนจำ แสงจากไฟฉายเผยให้เห็นภาพที่ทำให้แม้แต่ผู้บัญชาการคณินผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนยังต้องชะงักฝีเท้า ผนังห้องรอบด้านถูกบุด้วยกระจกใสกันกระสุนหนาเตอะ ภายในห้องกรงกระจกแต่ละห้องเต็มไปด้วยร่างของมนุษย์นับร้อยที่ถูกเชื่อมต่อเข้ากับสายระยางและหลอดทดลองสารเคมีสีเขียวมรกต ดวงตาของพวกเขายังคงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้มีอวัยวะเทียมและแผงวงจรไซเบอร์เนติกส์ฝังลึกในเนื้อเยื่อ—นี่ไม่ใช่เรือนจำธรรมดา แต่มันคือห้องทดลองมนุษย์เพื่อสร้างกองทัพทหารไร้ความรู้สึกของสภาสูง! ศิลาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ตู้กระจกบานหนึ่ง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อแสงไฟส่องกระทบเข้ากับแผ่นป้ายระบุรหัสทดลองที่ติดอยู่หน้าตู้ รหัสโครงการนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก *"โปรเจกต์: ไคเมร่า - หัวข้อวิจัย: การดัดแปลงสมองนักวิทยาศาสตร์เพื่อสกัดกั้นความทรงจำอันตราย"* เธอหันขวับกลับมามองคณินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เกรี้ยวกราด และความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เปิดเผยออก "นี่คือ... สิ่งที่พวกคุณทำกับพ่อแม่ของฉันใช่ไหม คณิน?" เสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันมหาศาล "พวกท่านไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุเครื่องปฏิกรณ์ระเบิด... แต่พวกท่านถูกนำตัวมาทดลองที่นี่ เพราะค้นพบความลับเรื่องหลุมดำเทียมของสภาสูง!" คณินนิ่งงัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ เขาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำแก้ตัว แต่ยังไม่ทันที่เสียงใดจะหลุดจากริมฝีปาก หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกทิ้งร้างกลางห้องทดลองก็ติดพรึบขึ้นมาเองอัตโนมัติอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้อง พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ส่วนกลางของสถานีที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็น ไร้ชีวิตชีวา *“ตรวจพบผู้บุกรุก... เริ่มต้นกระบวนการทำลายหลักฐานอัตโนมัติภายในห้องทดลอง... ในอีก... สาม... สอง...”* ประตูกลร่องทางเข้าด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งเดินทะลวงเข้ามา ถูกกระแทกปิดตายลงด้วยบานเหล็กหนาพิเศษแรงดันสูงอย่างรวดเร็วก่อนที่คณินจะทันพุ่งตัวเข้าไปขวาง และก่อนที่วินาทีสุดท้ายของระบบนับถอยหลังจะสิ้นสุดลง จอภาพหลักตรงหน้าก็ปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลระดับสูงในสภาสูงข้ามดวงดาวกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขาผ่านกล้องวงจรปิด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งผ่านความตายมาให้ "ยินดีต้อนรับสู่กับดัก, ผู้บัญชาการคณิน... ดูเหมือนคุณจะพาหนูทดลองตัวสุดท้ายกลับมาส่งให้เราถึงที่พอดีนะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่สิบเก้านี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ