เสียงกระซิบในคลื่นวิทยุ

เหล็กโครงสร้างไทเทเนียมบิดตัวส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับสัตว์บาดเจ็บ คลื่นกระแทกจากการระเบิดของเตาปฏิกรณ์สำรองเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในกระดูกของศิลา แรงโน้มถ่วงเทียมล่มสลายลงโดยสมบูรณ์ ร่างของเฃากลายเป็นวัตถุไร้น้ำหนักที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางฝุ่นผงโลหะและประกายไฟสีฟ้าแลບแปลบปลาหน้ามืดตามัว ตรงหน้าคือความมืดมิดของห้วงอวกาศนอกกระจกนิรภัยที่แตกละเอียด และเบื้องหลังคือซากคานเหล็กมหึมาน้ำหนักหลายตันที่กำลังพังครืนลงมาปิดตายเส้นทางหนีเดียว "ดร.ศิลา! อย่ามองข้างหลัง! คว้ามือผมไว้!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนฝ่าเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานนั้นเต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาด และในวินาทีวิกฤตนั้นเอง ร่างในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทก็พุ่งแหวกความไร้น้ำหนักเข้ามาประชิดตัว มือหนาภายใต้ถุงมือเสริมแรงคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล แรงกระชากนั้นเกือบทำให้แขนของเธอหลุดออกจากร่าง แต่คณินไม่ยอมปล่อย เขาดึงเธอกลับเข้าสู่อ้อมอก แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับผนังห้องควบคุมที่ร้าวรานเพื่อใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่กำบังเศษซากเหล็กที่ร่วงหล่นราวกับหายุ โครม! คานเหล็กขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับไหล่ขวาของคณินอย่างจัง เสียงเกราะโลหะบดขยี้กันดังสนั่นจนศิลาต้องหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ เลือดสีแดงเข้มลอยละลิ่วเป็นหยดเล็กๆ ไร้น้ำหนักในอากาศ ก่อนจะกระเซ็นเปื้อนกระจกหมวกนิรภัยของเธอ "คุณคณิน!" ศิลาอุทานออกมาอย่างลืมตัว ความเยือกเย็นและมาดนักวิชาการผู้ถือตัวถูกสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ที่หวาดกลัวต่อความตายและความสูญเสีย คณินกัดฟันแน่น หน้าผากของเขาชื้นด้วยเหงื่อ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่เพื่อขับความเจ็บปวด ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามของโครงสร้างยานที่กำลังจะฉีกขาดเป็นสองท่อน "ผม... ยังตายไม่ได้... จนกว่าความจริงเรื่องโปรเจกต์หลุมดำนั่นจะถูกเปิดเผยจากปากคุณ" คณินเอ่ยเสียงแหบพร่า ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกระจกหน้ากากของศิลา ความตึงเครียดทางการเมือง ขั้วอำนาจที่อยู่คนละฝั่ง และอุดมการณ์ที่เคยฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ราวกับถูกหลอมละลายหายไปในความเงียบงันของห้วงอวกาศ เหลือเพียงหัวใจสองดวงที่เต้นรัวระส่ำอยู่ภายใต้อกเสื้อ ศิลารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธอแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปในความมืดมิดชั่วนิรันดร์ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อย เธอเอื้อมมืออีกข้างขึ้นสัมผัสแผ่นอกของชายหนุ่มเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายยิ่งกว่ารังสีคอสมิก แต่มันกลับดึงดูดใจเสียจนเธอไม่กล้าถอนตัว "คุณมันบ้า... ทำไมต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคนอย่างฉัน" เสียงของศิลาสั่นเครือเล็กน้อย เจือความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอก คณินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทว่าจริงใจอย่างที่สุด "เพราะถ้าโลกนี้ไม่มีคุณ... ความยุติธรรมที่ผมพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต ก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้วครับ" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนหนักทุบลงกลางใจของศิลา ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ด้วยความสูญเสียในอดีตทะลักล้นออกมาทางดวงตา หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเศษซากอารยธรรมที่กำลังพังทลาย ทั้งสองกลับพบความสงบสุขที่แท้จริงในอ้อมแขนของกันและกัน ทว่า ช่วงเวลาแห่งความเปราะบางนี้ช่างแสนสั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตพลันเงียบลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานของระบบสื่อสารฉุกเฉินที่ดังขึ้นอัตโนมัติ คลื่นวิทยุกระซิบซ่าๆ ดังแทรกเข้ามาในหูฟังของทั้งคู่ ก่อนที่เสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์จะประกาศข้อความที่ทำให้ลมหายใจของคณินและศิลาสะดุดกึกลงพร้อมกัน *[ระบบสำรองเชื่อมต่อสำเร็จ... ตรวจพบสัญญาณเสียงเข้ารหัสจากภายนอกสถานี... ต้นทาง: ยานลาดตระเวนลับ 'ไคโรส' ของสภาความมั่นคงสูงสุด]* คณินขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวขึ้นทันที เขาดันตัวเองออกจากผนัง พา,ศิลาลอยตัวหลบเข้ามุมอับของเสาหลักโครงสร้างที่ยังคงมั่นคง "ยานไคโรส? เป็นไปไม่ได้..." คณินพึมพำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ยานลำนั้นถูกสั่งทำลายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนตามคำสั่งลับของสภา..." แต่ก่อนที่คณินจะทันได้วิเคราะห์สถานการณ์ต่อ เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาอย่างไร้ที่ติก็ดังแทรกผ่านคลื่นวิทยุความถี่สั้นเข้ามาในช่องสื่อสารส่วนตัวของพวกเขา เสียงนั้นชัดเจน ราวกับผู้พูดไม่ได้อยู่ห่างออกไปนับพันกิโลเมตร แต่อยู่ใกล้แค่เอื้อม *"ผู้บัญชาการคณิน และ ดร.ศิลา... น่าประทับใจจริงๆ ที่พวกคุณรอดมาได้ถึงบทสรุปนี้"* ศิลาเบิกตากว้างเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ มันคือเสียงของผู้ชายที่บงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมบนสถานีอวกาศเมื่อห้าปีก่อน บุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของจักรวาล *"ยินดีต้อนรับสู่การพิพากษาครั้งสุดท้ายครับ... ทุกท่าน"* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบนี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ