ร่องรอยแห่งอดีต

แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมกราฟิกสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมของคณิน มันคือเส้นกราฟความหนาแน่นของสสารมืดที่กำลังบิดเบี้ยวอย่างไร้เหตุผล บนสถานีอวกาศ 'โอเอซิส-9' แห่งนี้ ความเงียบงันมักน่ากลัวกว่าเสียงสัญญาณเตือนภัยเสมอ และในตอนนี้ ความเงียบระหว่างเขากับ ดร.ศิลา ก็กำลังทำหน้าที่กรีดเฉือนประสาทสัมผัสทีละน้อย "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ดร.ศิลา" คณินทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ไร้ซึ่งความลังเล "ไฟล์ที่ถูกเข้ารหัสระดับทหารเรือนจำวงโคจรนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะดึงออกมาดูเล่นยามว่าง ข้อมูลชุดนั้นเชื่อมโยงกับระบบพยุงชีพของคนครึ่งค่อนสถานี ถ้าเซิร์ฟเวอร์หลักเกิดรวนขึ้นมาเพราะความดึงดันของคุณ รู้ใช่ไหมครับว่าใครจะต้องรับผิดชอบ" ศิลายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอยังคงแตะอยู่บนแป้นพิมพ์แสง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน ทว่าแววตากลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย "ความรับผิดชอบเหรอคะ ผู้บัญชาการ?" ศิลาทวนคำ เสียงของเธอเรียบสนทนาแต่ทรงพลังพอจะกดให้อุณหภูมิในห้องปฏิบัติการลดลงได้หลายองศา "คำนี้ฟังดูสวยหรูดีนะคะสำหรับคนที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารบนสถานีนี้... แต่สำหรับฉัน ความรับผิดชอบที่แท้จริง คือการค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลุมนิรภัยเซกเตอร์ 7 เมื่อสี่ปีก่อนต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็ราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น คณินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขารู้ข้อมูลเบื้องหลังของหญิงสาวผู้นี้ดี เธอสูญเสียทั้งสามีและลูกสาววัยเจ็ดขวบไปในอุบัติเหตุการทดลองพลังงานมืดที่เซกเตอร์ 7 เมื่อสี่ปีก่อน ซึ่งเป็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่กองกำลังความมั่นคงพยายามปกปิดเอาไว้ภายใต้ข้ออ้างเรื่อง "ความลับทางราชการ" ทว่า การขุดคุ้ยเรื่องนี้ในตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะรื้อฟื้นอดีต แต่มันกำลังดึงพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่เกมการเมืองข้ามดวงดาวที่อันตรายเกินกว่าจะถอนตัว คณินก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออย่างช้าๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นผิวโลหะดังสะท้อนก้อง เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือค้ำขอบโต๊ะเพื่อกดดันให้อีกฝ่ายต้องสบตา "อดีตก็คืออดีต ดร.ศิลา" คณินเอ่ยเสียงกระซิบ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของชายชาติทหารและกลิ่นโอโซนจากเครื่องกรองอากาศผสมผสานกันในระยะประชิด "การที่คุณพยายามจะลากศพขึ้นมาจากก้นหลุมดำ มันไม่ได้ทำให้คนที่ตายไปฟื้นขึ้นมาหรอกครับ... แต่มันกำลังจะลากคุณตกลงไปแทน" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ดวงตาของเธอจะฉายแวววับด้วยประกายน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ริมฝีปากของเธอกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเซียว ความแข็งกร้าวที่เธอใช้เป็นเกราะกำบังเริ่มมีรอยร้าวให้เห็น ทว่าเธอกลับเลือกที่จะใช้ความดื้อรั้นเข้าสู้ "ถ้าฉันต้องตกลงไปในหลุมดำนั้นจริงๆ..." ศิลาเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงความเย่อหยิ่ง "อย่างน้อย... ฉันก็ได้รู้ความจริงว่าใครเป็นคนผลักพวกเขากลุ่มนั้นลงไป... รวมถึงครอบครัวของฉันด้วย!" ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนั้น หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอที่หน่วยตาของนักฟิสิกส์สาว แต่มันไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งเพิ่มแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณบางอย่างที่ทำให้คณินรู้สึกหายใจติดขัด หัวใจของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น มองเห็นความเจ็บปวดที่กัดกินวิญญาณของเธอมานานนับปี ความรู้สึกผิดบาปบางเบาแล่นริ้วขึ้นมาในอก คณินผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความดุดันในแววตาอ่อนแสงลงโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วแตะลงบนหลังมือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นบนโต๊ะ เพื่อหยุดยั้งไม่ให้เธอทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้ "ศิลา..." คณินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของผู้บัญชาการที่ออกคำสั่งลูกน้องอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังพยายามฉุดรั้งอีกคนออกจากขอบเหว "พอได้แล้วครับ... หยุดทรมานตัวเองเสียที" ศิลาสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสไออุ่นจากมือของชายหนุ่ม เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับกำลังต่อสู้กับกำแพงทิฐิที่สร้างขึ้นมาปกป้องตัวเอง ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาเพิ่ม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็แผדเสียงกongกังวานไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ! *ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ!* แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลางที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหน้าถอดสี *[แจ้งเตือนความปลอดภัย: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงสุดจากภายนอกสถานี... ไฟล์ข้อมูลเซกเตอร์ 7 กำลังถูกถ่ายโอนไปยังดาวเทียมไม่ทราบฝ่าย...]* คณินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณทหารตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหันกลับมามองหน้าหญิงสาวด้วยความตกตะลึง "ไม่ใช่ฝีมือคุณ..." คณินเอ่ยเสียงเครียด "แล้วใครกันที่เป็นคนแฮกเข้าระบบในตอนนี้?" ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอลุกขึ้นยืนตามแล้วรีบกวาดนิ้วไปบนแผงควบคุมสำรองที่ยังใช้งานได้ ทว่าหน้าจอกลับปรากฏภาพวิดีโอสตรีมมิ่งสดจากห้องควบคุมหลักของสถานี ภาพนั้นแสดงให้เห็นร่างของนายพลวิيكเตอร์ ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองกำลังความมั่นคง กำลังยืนยันคำสั่งทำลายล้างตัวเอง (Self-Destruct Sequence) พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มองทะลุกล้องวงจรปิดตรงมายังพวกเขา *"สวัสดีครับ ผู้บัญชาการคณิน และคุณศิลา..."* เสียงทุ้มต่ำของนายพลวิกเตอร์ดังลอดออกมาจากลำโพงกลางห้อง *"ดูเหมือนว่าพวกคุณจะเล่นสนุกกันเกินเลยไปหน่อยแล้วล่ะครับ... และเพื่อความปลอดภัยของความลับจักรวาลนี้ สถานีโอเอซิส-9 จะทำการเผาไหม้ตัวเองภายในเวลาสามนาทีนี้... ลาก่อนครับ"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางท่องอวกาศไปด้วยกันนะครับ