ข้อตกลงลับใต้แสงนีออน

ไฟสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดของห้องควบคุมฉุกเฉิน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ตัวเลขดิจิทัลบนจอโฮโลแกรมตรงหน้ากระพริบถอยหลังอย่างไม่ปรานีปราศรัย: *02:45... 02:44...* อากาศในห้องเริ่มบางเบาลง ระบบปรับ ภาวะอากาศอัตโนมัติถูกตัดขาด แรงโน้มถ่วงเทียมสั่นสะเทือนเบาๆ จากกลไกการเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศชั้นนอกของสถานีอวกาศโอเอซิส-9 ศิลาไม่สนใจเสียงเตือนเหล่านั้น แววตาของนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์สาวนิ่งสนิท มือเรียวภายใต้ถุงมืออวกาศกวาดผ่านแป้นพิมพ์แสงฮาร์ดไลท์ด้วยความเร็วสูง สมองของเธอกำลังคำนวณอัตราการไหลของพลังงานฟิวชั่นเพื่อหาทางเบี่ยงเบนแรงระเบิด ไม่ใช่เพื่อรอดชีวิตตามคำสั่งของนายพลวิกเตอร์ แต่เพื่อรักษา "ข้อมูลดิบ" ชิ้นสุดท้ายที่จะเปิดโปงความเน่าเฟะของสหพันธ์ "คุณกำลังทำเรื่องบ้าอะไรอยู่ ดร.ศิลา?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นเหนือหัว คณินพุ่งตัวเข้ามาประชิดโต๊ะควบคุม ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะยุทธวิธีเต็มรูปแบบก้าวเท้าอย่างมั่นคงแม้แรงโน้มถ่วงจะเริ่มแปรปรวน เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของเธอได้ทันที "ปล่อยค่ะ... เอ๊ย ปล่อยครับ!" ศิลาเผลออุทานตามสัญชาตญาณก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็ว เธอสะบัดข้อมือออกด้วยความหงุดหงิด ดวงตาสีนิลจ้องมองผู้บัญชาการหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันไม่รีบเข้ารหัสชุดข้อมูลนี้ มันจะถูกลบหายไปพร้อมกับขี้เถ้าของสถานีนี้! ปล่อยให้ฉันทำหน้าที่ของฉันเถอะ ผู้บัญชาการ" "หน้าที่ของคุณตอนนี้คือการมีชีวิตรอด เพื่อไปอธิบายให้สภาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่" คณินโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ แววตาสีเทาเข้มของเขาสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน มันเป็นสายตาที่ดุดันแต่แฝงด้วยความกดดันมหาศาล "คุณคิดว่านายพลวิกเตอร์จะยอมให้ข้อมูลนั้นหลุดรอดออกไปเหรอ? เขาล็อกพอร์ตเชื่อม ต่อทั้งหมดแล้ว ดร.ศิลา คุณกำลังเอาไข่ไปกระทบหิน" "แต่หินก้อนนั้นมันกำลังเหยียบย่ำความจริงอยู่!" ศิลาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ เธอเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา "คุณอาจจะชินกับการทำตามคำสั่ง ปิดหู ปิดตา และปล่อยให้คนบริสุทธิ์ตายเพื่อผลประโยชน์ของกองกำลัง แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!" คำพูดนั้นทำให้คณินชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามของเขาขบเข้าหากันแน่น รังสีความกดดันรอบตัวผู้บัญชาการหนุ่มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นไปอีก แต่ในแววตาสีเทาคู่นั้น ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงประกายความฉลาดหลักแหลมและการประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขายืดตัวขึ้น ถอนหายใจยาวก่อนจะเคาะนิ้วลงบนโต๊ะควบคุมเบาๆ *01:12... 01:11...* เวลาเหลือน้อยเต็มที "คุณฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่เหยื่อนะ ศิลา" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบลง แต่น่าฟังและจริงจังกว่าเดิม "และผมก็เบื่อเต็มทีกับการเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกนักการเมืองบนดาวแม่ใช้เชิด" ศิลาชะงัก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง "คุณหมายความว่ายังไง?" คณินไม่ตอบทันที เขายื่นมือหนาเข้าไปในช่องเสียบข้อมูลลับของชุดเกราะ ดึงชิปเข้ารหัสระดับสูงสีดำสนิทออกมาแผ่นหนึ่ง แล้ววางมันลงบนแผงควบคุมตรงหน้าเธอ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นท่าย์กลางเสียงไซренаเตือนภัย "ผมมีทางเข้าถึงฐานข้อมูลความมั่นคงระดับโอเมก้าของสหพันธ์..." คณินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงจิตวิญญาณ "ข้อมูลที่คุณตามหา ทั้งอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน การทดลองลับ และรายชื่อของคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... มันอยู่ในนี้" ศิรามองชิปสีดำสนิทนั้นสลับกับใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อระเบิดเวลา แต่เป็นเพราะความเย้ายวนใจของเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า สิ่งที่เธอแลกมาด้วยชีวิตและการสูญเสียครอบครัว กำลังนอนนิ่งอยู่ห่างจากปลายนิ้วเธอไม่ถึงคืบ "และข้อแลกเปลี่ยนล่ะ?" ศิลาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เธอรู้ดีว่าไม่มีของฟรีในโลกของอำนาจและการเอาAชีวิตรอด โดยเฉพาะจากปากของผู้ชายที่อันตรายที่สุดคนหนึ่งในกองกำลัง มุมปากของคณินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย "ทำงานร่วมกับผม... อย่างเป็นทางการ" "ทำงานร่วมกัน?" ศิลาทวนคำ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน "ในฐานะอะไร? ตัวประกัน? หรือเครื่องมือชิ้นใหม่ของคุณ?" "ในฐานะ 'พันธมิตร' ที่เท่าเทียม" คณินเน้นเสียงหนักแน่น แววตาของเขาจริงจังจนไม่อาจปฏิเสธได้ "คุณมีมันสมองที่สามารถถอดรหัสความลับจักรวาลได้ ส่วนผมมีอำนาจและกำลังพลที่จะปกป้องคุณจากเงื้อมมือของนายพลวิกเตอร์ เราต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือการกระชากหน้ากากพวกมัน... เพียงแต่วิธีการของเราต่างกัน" คณินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนกลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นโลหะของชุดเกราะลอยเข้าจมูก ระยะห่างที่ใกล้ชิดนี้ทำให้ศิคารู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาด—ความรู้สึกที่ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจของเธอพอกับที่เขาเป็นอันตรายต่อศัตรู *00:30... 00:29...* เสียงเตือนภัยเร่งจังหวะถี่ขึ้น แสงไฟสีแดงสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่จนกลายเป็นสีเลือด "เวลาหมดแล้ว ศิลา..." คณินยื่นมือออกไป วางทับมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยบนแผงควบคุมของเธอ สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดตัดกับความเย็นเยียบของบรรยากาศรอบตัว "จะจับมือกับปีศาจเพื่อลากคอมthe พวกมันลงมา... หรือจะยอมตายอยู่ที่นี่พร้อมกับความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้?" ศิลาเงยหน้าสบตากับเขา ความคิดนับร้อยแล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว นี่คือการเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิตของเธอ—การเซ็นสัญญากับซาตานเพื่อแลกกับความยุติธรรม เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น ก่อนจะตัดสินใจวางมือทับลงบนชิปสีดำสนิท พร้อมกับที่เธอพิมพ์คำสั่งสุดท้ายลงไป "ตกลงค่ะ... เอ๊ย ตกลงครับ ผู้บัญชาการ" ศิลาเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยว แม้จะรู้ดีว่าเส้นทางหลังจากนี้จะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว คณินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาดึงตัวเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าอุปกรณ์เคลื่อนย้ายฉุกเฉินขึ้นมาสะบัดเปิดใช้งาน ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงสีขาวจ้าจะกลืนกินร่างของทั้งสองคน แรงระเบิดมหาศาลก็ฉีกกระชากสถานีโอเอซิส-9 ออกเป็นเสี่ยงๆ *00:03... 00:02... 00:01... ตูมมม!* --- แสงวาร์ปพาพวกเขาลัด ผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดมาโผล่ยังห้องควบคุมลับบนยานรบลำเล็กที่จอดซ่อนตัวอยู่หลังดาวเคราะห์น้อย ศิลาหอบหายใจถี่รัว ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บังคับการพลางปรับสายตาให้คุ้นเคยกับแสงไฟสีฟ้าอ่อนของยานลำใหม่ คณินยืนอยู่เบื้องหน้า เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา กำลังจะเอ่ยปากถามถึงขั้นตอนต่อไป แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแสดงผลระยะไกลที่เชื่อมต่อกับสัญญาณดาวเทียมรอบนอกที่เพิ่งจับภาพเหตุการณ์การระเบิดได้ ภาพบนจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้นเผยให้เห็นเศษซากสถานีอวกาศที่กำลังลุกไหม้ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบจนแข็งค้าง ไม่ใช่ภาพความพินาศนั้น... แต่เป็นเงาร่างของยานอวกาศลึกลับขนาดมหึมาอีกลำหนึ่ง ที่ลอยตัวอยู่นอกรัศมีเรดาร์มาโดยตลอด มันกำลังเก็บกวาดเศษซากชิ้นส่วนของสถานีโอเอซิส-9 อย่างเป็นระบบ และบนตัวถังสีดำสนิทของยานลำนั้น มีสัญลักษณ์รูป 'งูกัดหาง' ประทับอยู่เด่นชัด—สัญลักษณ์เดียวกับองค์กรลับที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน คณินที่สังเกตเห็นความผิดปกติ หันขวับมามองหน้าจอทันที ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากผู้ชายที่นิ่งสงบได้ตลอดเวลา "นั่นมัน..." ศิลาครางออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา ร่างกายเย็นเฉียบ "มันไม่ใช่แค่เรื่องการปกปิดความลับของสหพันธ์... พวกมันกำลังตามหา 'บางสิ่ง' ที่อยู่บนสถานีนั้นตั้งแต่แรก" คณินหันกลับมามองเธอ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก "ไม่ใช่แค่บางสิ่งหรอก ดร.ศิลา..." คณินเอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองจอภาพด้วยความตระหนักรู้ระลอกใหม่ "แต่พวกมันกำลังตามหา 'ตัวคุณ' ต่างหากล่ะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์สัญญาว่าจะพาไปขุดคุ้ยความจริงที่ลึกกว่าเดิมในตอนหน้าครับ!