ความลับของเซกเตอร์เจ็ด

แรงโน้มถ่วงจำลองในเซกเตอร์เจ็ดลดระดับลงเหลือศูนย์จุดสองจี ร่างของดร.ศิลาก면ลอยตัวอย่างไร้น้ำหนักในชุดอวกาศเสริมเกราะ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าทว่าแม่นยำผ่านช่องระบายอากาศที่ถูกแรงระเบิดฉีกกระชาก ปลายกระบอกไฟฉายแรงสูงสาดลำแสงสีขาวนวลแหวกผ่านความมืดมิดและฝุ่นผงโลหะที่ลอยเคว้งคว้าง แสงนั้นสะท้อนเข้ากับร่องรอยการต่อสู้บนผนังเหล็กกล้าที่บุบยุบ ผิดกับบรรยากาศภายนอกที่เงียบสงบราวกับหลุมศพ เบื้องหลังเธอไม่กี่เมตร ผู้บัญชาการคณินก้าวเข้ามาด้วยอุปกรณ์ขับเคลื่อนแรงขับดันขนาดเล็กที่ติดอยู่กับสะโพก เสียงกลไกไฮดรอลิกทำงานเบาหวิวประสานกับเสียงลมหายใจในหน้ากากออกซิเจน เขายกปืนเลเซอร์ไรเฟิลขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาคมกริบภายใต้กระจกหมวกนิรัศมีกวาดมองไปรอบด้านอย่างไม่ไว้วางใจ สถานีอวกาศส่วนนี้ถูกตัดขาดจากระบบหลักของสภาสหพันธ์มานานกว่าทศวรรษ เอกสารและข้อมูลทุกอย่างควรจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปตามกาลเวลา แต่ร่องรอยการเชื่อมต่อพลังงานสำรองเมื่อไม่นานมานี้กำลังบอกพวกเขาว่า "บางสิ่ง" หรือ "บางคน" เพิ่งใช้งานสถานที่แห่งนี้ "คุณกำลังเดินเร็วกว่าอัตราความปลอดภัยที่ผมกำหนดไว้สองวินาทีนะ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังผ่านระบบสื่อสารภายในช่องสัญญาณส่วนตัว น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันที่เจตนาควบคุม ศิลาหยุดชะงัก เธอยึดปลายเท้าเข้ากับแม่เหล็กยึดพื้นผิวของซากคอนโซลควบคุมแล้วหันกลับมามองเขาผ่านกระจกใส แววตาของนักฟิสิกส์สาวไหววับด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาทำงานร่วมกับทหารผู้ยึดมั่นในตำรา "ถ้าฉันมัวแต่รอให้คุณคำนวณความเสี่ยงจนครบทุกกระบวนการของกองกำลังความมั่นคง ความจริงคงถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีไปนานแล้วครับ ผู้บัญชาการ" ศิลาสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและฉับไว "จำไว้ด้วยว่า ที่เรายืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่สนามฝึกซ้อมยุทธวิธี แต่เป็นหลุมศพของครอบครัวฉัน และข้อมูลในเซกเตอร์นี้คือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอพวกฆาตกรเบื้องหลังม่านการเมืองข้ามดวงดาวออกมารับโทษ" คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย ปฏิกิริยาของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มกลับถอนหายใจยาวผ่านระบบกรองอากาศ "ความแค้นทำให้คุณมองเห็นเป้าหมายชัดเจนขึ้นจริง แต่มันก็ทำให้คุณตาบอดต่อกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าด้วย" คณินขยับเข้าไปประชิดตัวเธอในสภาพไร้น้ำหนัก มือสวมถุงมือโลหะคว้าเข้าที่ข้อศอกของศิลาเบาๆ เพื่อดึงให้เธอหลบพ้นจากแนวเซ็นเซอร์ความร้อนที่เพิ่งกะพริบแสงสีแดงจางๆ บนเพดาน "ดูที่มุมขวาบนสิ ดร.ศิลา ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติรุ่นเก่าของที่นี่ไม่ได้ถูกปิดตาย มันแค่จำศีล และคุณเพิ่งเดินไปปลุกมันตื่น" ศิลาชะงักเมื่อก้มมองตาม ปลายกระบอกปืนกลอัตโนมัติขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังแผงระบายอากาศกำลังหมุนปรับองศามาทางพวกเขาช้าๆ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะความหนาวของอวกาศ แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่าเธอเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วยความสะินสะอื้นของอารมณ์ "ขอบคุณ" เธอเอ่ยเสียงเบาผ่านไมโครโฟน เป็นคำขอบคุณที่ฝืนใจพูดที่สุดในชีวิต แต่สายตาที่มองสบกับเขาผ่านกระจกหมวกนั้นเต็มไปด้วยการยอมรับในสัญชาตญาณอันเฉียบคมของอีกฝ่าย "เก็บคำขอบคุณไว้ใช้ตอนที่เราออกจากที่นี่ทั้งเป็นจะดีกว่า" คณินกระชับปืนในมือ เล็งไปยังเซ็นเซอร์ตัวนั้นแล้วลั่นไกกระสุนแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) นัดเดียวเงียบๆ แสงไฟสีแดงบนเพดานดับวูบลงพร้อมกับเสียงกลไกที่หยุดทำงานสนิท "ตามผมมา ทางนี้" ทั้งคู่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในเขาวงกตของเซกเตอร์เจ็ด บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปจากซากปรักหักพังกลายเป็นห้องปฏิบัติการลับที่ถูกอำพรางไว้หลังผนังห้องเครื่องยนต์ ผนังโลหะเริ่มมีร่องรอยการใช้งาน คราบเขม่าและรอยขูดขีดแสดงถึงการเคลื่อนย้ายอุปกรณ์ขนาดใหญ่เมื่อไม่นานมานี้ กลิ่นอับของก๊าซไนโตรเจนเหลวและสารเคมีบางชนิดลอยจางๆ ในอากาศ แม้ระบบกรองจะพยายามกำจัดมันออกไปก็ตาม ศิลาหยิบแท็บเล็ตภาคสนามออกมาจากกระเป๋าคาดเอว นิ้วเรียวใต้ถุงมือบางกดเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตข้อมูลโบราณที่ซ่อนอยู่หลังแผงวงจร หน้าจอสีฟ้าสว่างวาบขึ้นสะท้อนกับใบเรียวคมของเธอ ดวงตากวาดมองตัวเลขและโค้ดโปรแกรมที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว "ระบบเข้ารหัสระดับสูง... แต่ไม่ใช่ของสภาสหพันธ์" ศิลาพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ "นี่คือชุดคำสั่งการเข้ารหัสของบริษัท 'ไพรม์ เทคโนโลยี' กลุ่มทุนพลังงานนอกอาณานิคมที่ประกาศล้มละลายไปเมื่อสิบปีก่อน..." "บริษัทที่ถือสัมปทานขุดเจาะแร่ไอโซโทปในเขตดาวอังคาร ซึ่งเป็นชนวนเหตุของอุบัติเหตุที่ทำให้สถานีอวกาศในเครือข่ายพังทลายลงในคืนเดียว รวมถึงสถานีที่ครอบครัวคุณประจำอยู่ด้วยใช่ไหม?" คณินทวนคำ เสียงของเขาจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ใช่" ศิลาตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "และถ้านี่คือเซกเตอร์ร้างจริง ทำไมโครงข่ายการสื่อสารของไพรม์ เทคโนโลยี ถึงยังเชื่อมต่อตรงไปยังดาวพฤหัสบดีได้? พวกมันไม่ได้ล้มละลาย... พวกมันแค่ย้ายฐานปฏิบัติการลงใต้ดิน และใช้ความตายของคนนับพันกลบเกลื่อนร่องรอยการทดลองอาวุธพลังงานมืด" จังหวะนั้นเอง หน้าจอบนแท็บเล็ตก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความเตือนภัยรูปแบบใหม่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงบี๊บถี่รัว ไฟล์วิดีโอเข้ารหัสขนาดใหญ่ถูกดาวน์โหลดอัตโนมัติลงในเครื่องของเธอโดยมีคำอธิบายสั้นๆ กำกับไว้ว่า *'ยินดีต้อนรับสู่ความจริง บทที่หนึ่ง'* คณินขยับตัวเข้ามาบังหน้าเธอโดยอัตโนมัติเมื่อเซ็นเซอร์รอบห้องส่งเสียงร้องเตือนภัยอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ระบบป้องกันอัตโนมัติ แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนผ่านโครงสร้างโลหะจากทางเดินเบื้องล่าง—เสียงฝีเท้าของมนุษย์ที่สวมชุดเกราะทหารหนัก และพวกมันกำลังเคลื่อนตัวปิดล้อมทางออกทุกด้าน "เราถูกต้อนเข้ามาในกับดัก" คณินกล่าวเสียงเครียด ดวงตาคมกวาดมองทางหนีทีไล่รอบตัว "มีคนจงใจเปิดประตูต้อนรับเราตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในเซกเตอร์นี้" ศิลาหันมามองหน้าผู้บัญชาการหนุ่ม แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นของนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบความจริงที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะถอยหลังกลับ เธอยื่นแท็บเล็ตในมือให้คณินดูหน้าจอที่แสดงแผนผังเครือข่ายการเมืองข้ามดวงดาว ซึ่งมีรายชื่อของบุคคลระดับสูงในสภาสหพันธ์ปรากฏหราในฐานะผู้สนับสนุนเบื้องหลัง "ถ้าเราตายที่นี่ ข้อมูลนี้จะถูกส่งอัปโหลดไปยังเครือข่ายสาธารณะโดยอัตโนมัติในอีกสามนาทีข้างหน้า" ศิลายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คณินรู้สึกทั้งหัวใจเต้นผิดจังหวะและอยากจะบีบคอเธอให้ตายในเวลาเดียวกัน "คุณจะเลือกสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอาชญากรทางความคิดคนนี้ หรือจะยอมจำนนแล้วกลับไปเป็นสุนัขรับใช้ของพวกมันต่อล่ะครับ ผู้บัญชาการ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคออย่างยอมจำนน เขาปลดล็อกสลักเซฟตี้ปืนเลเซอร์ในมือจนเกิดเสียงคลิกดังชัดเจนในความเงียบ ดวงตาคมกวาดมองเงาดำที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ภายใต้ความมืดของทางเดิน "คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ ดร.ศิลา" คณินกระซิบชิดข้างหูเธอในระยะประชิด กลิ่นอายความดุดันและเด็ดเดี่ยวแผ่ออกมาจากตัวเขา "แต่ช่วยไม่ได้... ผมดันเกลียดพวกสุนัขรับใช้มากกว่าการทำผิดกฎระเบียบเสียด้วยสิ" สิ้นเสียงของเขา แสงไฟฉุกเฉินสีส้มก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงระเบิดทำลายล้างที่ประตูทางเข้าด้านหลังถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงดันพลาสมา และเงาร่างของกลุ่มมือสังหารในชุดเกราะดำสนิทก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือในความมืดมิด... -------------------------------------------------- ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดในห้วงอวกาศไปด้วยกันนะครับ