กับดักมรณะ

เสียงคำรามกึกก้องของพลาสมาคัตเตอร์ที่เจาะทะลวงผ่านแผ่นโลหะผสมไทเทเนียมอัลลอยด์ดังบาดแก้วหู ประกายไฟสีฟ้าจัดสาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีส้มที่กะพริบถี่ระรัวราวกับจังหวะชีพจรที่กำลังจะดับสูญ ศิลาไม่แม้แต่จะหลับตา เธอดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นเหล็กเย็นเยียบในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดจากการสูญเสียในอดีตผลักดันให้สมองคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ เซกเตอร์เจ็ดคือเขตอับอากาศที่ถูกออกแบบมาให้ตัดขาดจากระบบหลักได้ทันทีหากเกิดเหตุฉุกเฉิน—และตอนนี้ ใครบางคนกำลังใช้ระบบนั้นเป็น "โลงศพ" สำหรับพวกเขา "พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับเป็น" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังลอดผ่านเสียงคำรามของเครื่องมือตัดโลหะ ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงสีส้มฉาบไว้ด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องควบคุมขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยแผงวงจร "ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพฉายโฮโลแกรมเสียอีก" ศิลาตอบกลับ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าตกใจ แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายตามกรอบหน้าเรียว "คำถามคือ... ใครเป็นคนสั่งการรหัสผ่านระดับผู้บัญชาการเพื่อล็อกประตูเซกเตอร์นี้จากศูนย์กลาง คุณหรือผู้บริหารระดับสูงกันแน่ ผู้บัญชาการคณิน" คณินหันขวับมามองเธอ ชั่วขณะหนึ่งประกายไฟในแววตาสะท้อนความไม่พอใจ แต่ถูกแทนที่ด้วยความยอมรับอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน ชายผู้นี้เลือกที่จะไม่เสียเวลาปฏิเสธ "ถ้าเป็นคำสั่งผม คุณคงไม่ได้มายืนตั้งคำถามผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ ดร.ศิลา" คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะกระชั้นชิด มือหนาคว้าข้อมือเรียวแล้วดึงหลบกระสุนพลาสมานัดแรกที่ทะลวงผ่านรอยตัดเข้ามาฝังลงบนคอนโซลควบคุมเบื้องหลังเสียงดังสนั่น "หมอบลง!" แรงปะทะจากแรงดันอากาศที่รั่วไหลทำให้เอกสารและอุปกรณ์ชิ้นเล็กปลิวว่อน ศิลาร่างเซถลาตามแรงดึงของคณิน ทั้งคู่ล้มลงไปกระแทกกับพื้นโลหะหลังโต๊ะควบคุมหลัก ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านชั้นเกราะและเสื้อผ้า กลิ่นอายเฉพาะตัวของดินปืนและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับออกซิเจนที่เริ่มบางเบา ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ระยะห่างเพียงคืบทำให้เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาของคนที่อยู่คนละฝั่งอุดมการณ์ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาเช่นเดียวกัน "ออกซิเจนในห้องนี้ลดลงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ระบบปรับอากาศอัตโนมัติถูกปิดตาย" ศิลาเอ่ยกระซิบ เสียงของเธอแม้จะเบาแต่หนักแน่น ทุกลมหายใจเริ่มมีความร้อนสะสม "ถ้าเรายังนอนอยู่ตรงนี้ ไม่ถึงสิบนาที... เราจะหมดสติก่อนที่พวกมันจะตัดประตูเสร็จเสียอีก" "ผมรู้ครับ" คณินไม่ปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขากวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว สมองของนายทหารระดับสูงประเมินสถานการณ์อย่างเป็นระบบ "ท่อระบายอากาศฉุกเฉินด้านบน... มันเล็กเกินกว่าจะให้คนตัวใหญ่อย่างผมลอดผ่านไปได้ลำพัง แต่ถ้าส่งคุณขึ้นไปก่อน..." "แล้วคุณล่ะ?" ศิลาขัดขึ้นทันควัน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจ "คุณคิดจะเล่นเป็นฮีโร่ผู้เสียสละเพื่อแลกกับความรู้สึกผิดในใจหรือไง ผู้บัญชาการ? บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมให้ใครมาตายแทนเพื่อแลกกับความรอด" มุมปากของคณินกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดและเสียงเจาะโลหะที่ดังระรัว "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ดร.ศิลา ใครบอกว่าผมจะยอมตายอยู่ที่นี่? ผมแค่จะบอกว่า เราต้องช่วยกันถอดตะแกรงระบายอากาศนั้นออกต่างหาก" สิ้นคำพูด คณินก็พยุงร่างของศิลาลุกขึ้น เขาดึงเก้าอี้เหล็กตัวหนักมาวางซ้อนกันอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นใต้เครื่องแบบบ่งบอกถึงความแข็งแกร่ง ศิลาไม่รอช้า เธอปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ เอื้อมมือหยิบประแจหกเหลี่ยมจากชุดเครื่องมือฉุกเฉินที่ตกอยู่ บรรจงขันน็อตตัวสุดท้ายของตะแกรงระบายอากาศด้วยความรวดเร็วแข่งกับเวลา เสียงโลหะบิดตัวดังเอี๊ยดอาร์ด ประตูเหล็กด้านหลังถูกพลาสมาคัตเตอร์ตัดจนเป็นรอยวงกลมขนาดใหญ่ ร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬเริ่มทยอยก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามาในห้อง ปากกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจมสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินเป็นประกายวาววับ "เสร็จแล้ว!" ศิลาออกแรงผลักตะแกรงเหล็กหนักอึ้งจนมันหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังโครม "ขึ้นไปก่อนครับ!" คณินเอ่ยสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยกปืนพกประจำกายขึ้นเล็งตรงไปยังประตูทางเข้าลั่นไกยิงสกัดกลุ่มมือสังหารที่พยายามก้าวเข้ามา กระสุนพลังงานพลาสมาพุ่งแหวกอากาศเกิดเสียงดังสนั่น ขัดขวางการบุกรุกได้อย่างแม่นยำ ศิลาไม่ลังเล เธอส่งร่างตัวเองมุดเข้าไปในช่องระบายอากาศแคบๆ ความมืดมิดและกลิ่นอัปปรีย์ของท่ออับชื้นโชะเข้าจมูก แต่ออกซิเจนที่เจือจางทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอกระถดตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับมามองด้านล่าง คณินยิงกระสุนนัดสุดท้ายออกไป ก่อนจะถอยหลังแล้วกระโดดคว้าขอบช่องระบายอากาศด้วยมือข้างเดียว ร่างกายกำยำตวัดขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *ปัง!* กระสุนนัดหนึ่งจากฝ่ายตรงข้ามเฉี่ยวเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของคณิน เสียงเนื้อกระทบกับแรงกระแทกเบาๆ ตามมาด้วยรอยเลือดสีแดงเข้มที่ซึมผ่านผ้าเครื่องแบบสีเข้มออกมาอย่างรวดเร็ว "คุณโดนยิง!" ศิลาอุทานเสียงหลง มือเรียวพยายามเอื้อมไปดึงแขนเขาให้เข้ามาลึกขึ้นในท่อ "ผมไม่เป็นไรครับ... รีบคลานไปข้างหน้า เร็วเข้า!" คณินกัดฟันกรอด ใบหน้าคมสันเริ่มซีดเซียวจากอาการเสียเลือด แต่แววตายังคงดุดันและเด็ดเดี่ยว เขาใช้มือขวาผลักตะแกรงสำรองปิดกั้นทางด้านหลังไว้ลวกๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างยันผนังท่อคลานตามหลังเธอไป ทั้งคู่คลานฝ่าความมืดไปตามท่อแคบๆ ที่สั่นสะเทือนจากแรงระเบิดเป็นระยะ อากาศรอบตัวร้อนระอุและเบาบางลงทุกที สติของศิลาเริ่มพร่ามัว เสียงหอบหายใจของคณินที่อยู่ด้านหลังดังกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บที่กำลังกัดกินเรี่ยวแรงของเขา จนกระทั่ง... พวกเขาคลานมาถึงทางแยกสุดท้ายของระบบระบายอากาศ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าลอดผ่านรอยต่อของแผงควบคุมเบื้องล่าง ศิลาใช้มือผลักแผงเหล็กนั้นออกเบาๆ เพื่อมองหาทางหนี ภาพที่ปรากฏเบื้องล่างทำให้ลมหายใจของเธอกระชากสะดุด หยุดนิ่งไปในทันที ห้องควบคุมหลักของเซกเตอร์ศูนย์... พื้นที่ที่ควรจะเป็นเขตหวงห้ามสูงสุดและปลอดภัยที่สุด บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มีเพียงร่างไร้วิญญาณของผู้บริหารระดับสูงสามนายกองอยู่ที่พื้น เลือดสีแดงสดไหลนองทับซ้อนกันบนพื้นกระเบื้องมันวาว และตรงกลางห้องนั้น... ร่างของชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้พวกเขา สวมเสื้อคลุมนักวิทยาศาสตร์สีขาวสะอาดตา มือข้างหนึ่งถือแฟลชไดรฟ์ข้อมูลสีดำสนิท—อุปกรณ์ชิ้นเดียวกับที่บรรจุความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการล่มสลายของสถานีอวกาศเมื่อห้าปีก่อน และเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่พ่อของศิลาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องไว้ ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณมุมปาก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนที่ศิลาคิดมาตลอดว่าเป็น "อาจารย์" และผู้มีพระคุณที่คอยปกป้องเธอมาโดยตลอด "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความจริงครับ... ดร.ศิลา" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักทาย พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นสามครั้งจากความว่างเปล่า ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์กลางห้องจะสว่างวาบ แสดงภาพถ่ายลับเฉพาะของศิลาและคณินที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันเมื่อหลายวันก่อน—พร้อมข้อความแจ้งเตือนสถานะ "เป้าหมายถูกกำจัด" ที่ถูกตั้งเวลาส่งไปยังระบบส่วนกลางของกองกำลังความมั่นคงล่วงหน้าแล้ว! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและออกซิเจนที่ร่อยหรอไปกับตัวละครทั้งสองในบทนี้นะครับ