เกมจิตวิทยาในห้องปลอดเชื้อ

กลิ่นไอออนบริสุทธิ์จากระบบกรองอากาศระดับสิบไมครอนในห้องปลอดเชื้อ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ออกซิเจนที่หมุนเวียนอยู่กลับให้รสชาติฝาดเฝื่อนในลำคอ ราวกับทุกโมเลกุลถูกบีบอัดด้วยแรงโน้มถัดจากความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แผ่นกระจกควอตซ์ใสแจ๋วแยกพื้นที่ระหว่างพวกเขาสองคน แต่แววตาที่ประสานกันผ่านความว่างเปล่านั้นคมกริบเสียยิ่งกว่าคมมีดเลเซอร์ "คุณประเมินแรงขับดันของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชั่นในบันทึกภาคผนวกต่ำไปสามเปอร์เซ็นต์เต็ม ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของผู้บัญชาการคณินดังผ่านระบบสื่อสารภายใน มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือการประกาศชัยชนะล่วงหน้าผ่านตัวเลขที่เขาถือครองอยู่ในมือ ชุดเครื่องแบบสีดำสนิทของหน่วยความมั่นคงขับเน้นให้ไหล่กว้างของเขาดูน่าเกรงขาม ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกพิงผนังโลหะของห้องควบคุมอย่างผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาสีเทาเข้มกลับจดจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังพิจารณาเหยื่อที่ติดกับ ดร.ศิลา ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะไร้พนักพิง นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือแพทย์กำลังเลื่อนผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายข้อมูลสถิติอัตราการเผาผลาญพลังงานของสถานีอวกาศ การเคลื่อนไหวของเธอสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความพยศดื้อรั้นที่พร้อมจะดีดกลับได้ทุกเมื่อ "ฉันไม่ได้ประเมินต่ำไปหรอกค่ะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ผู้บัญชาการ" ศิลาแก้คำพูดตัวเองในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของความสัมพันธ์ทางวิชาชีพที่เขากำหนดขึ้น แต่วาจาของเธอกลับราบเรียบไร้ความเกรงกลัว "ฉันแค่จงใจตัดตัวเลขส่วนเกินของระบบหล่อเย็นทิ้งไป เพื่อให้เห็นว่า ถ้าหากสถานีอวกาศแห่งนี้ต้องเผชิญกับภาวะสูญญากาศเฉียบพลันตามที่คุณวางแผนซ้อมรบ... มนุษย์บนสถานีจะเหลือเวลาหายใจกี่นาาทีก่อนที่เลือดในกายจะเดือดพล่าน" คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจชั่วเสี้ยววินาทีที่ถูกเก็บกักไว้อย่างรวดเร็วภายใต้หน้ากากของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชน เขายืดตัวตรง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้แผ่นกระจกกั้นมากขึ้น จนเงาสะท้อนของใบหน้าคมสันเกือบจะทับซ้อนกับร่างเพรียวบางของนักฟิสิกส์สาว "คุณกำลังเล่นกับความตาย ดร.ศิลา" คณินโน้มตัวเข้าหาแผงควบคุมฝั่งของเขา ปลายนิ้วกดเปิดระบบเสียงแบบเผชิญหน้า ทำให้เสียงของเขาลอดผ่านช่องระบายอากาศขนาดเล็กดังชัดเจนยิ่งขึ้น "การจำลองสถานการณ์แบบนั้นมันขัดต่อระเบียบความปลอดภัยระดับสูงสุดของสภาโคโลนี ถ้าผู้ตรวจการจากศูนย์กลางมาเห็นเข้า ใบอนุญาตปฏิบัติการของคุณคงปลิวหายไปกับสายลมสุริยะตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" "กฎระเบียบถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องระบบราชการ ไม่ใช่ปกป้องชีวิตมนุษย์... คุณก็รู้ดีกว่าใครนี่คะ ผู้บัญชาการ" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของความสูญเสียในอดีตที่คณินล่วงรู้ดี "หรือว่าคุณกำลังกลัว? กลัวว่าสมมติฐานของฉันมันจะไปกระทบโดนผลประโยชน์เบื้องหลังของคำสั่งอพยพที่คุณพยายามปิดบังอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปลอดเชื้อชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมที่เต้นรำเป็นจังหวะ คณินไม่ถอยหลังหนี เขากลับเดินอ้อมผ่านประตูนิรภัยเข้ามาในห้องปลอดเชื้อโดยไม่สวมหน้ากากกรองอากาศเพิ่มเติม การกระทำที่อุกอาจนี้ทำให้ศิลาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นเล็กน้อยของชุดยุทธวิธีและกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้ม ลอยละลิ่วเข้ามาแตะนาสิกท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานโฮโลแกรม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงของคณินทำให้เขาต้องก้มมองลงมายังนักฟิสิกส์สาวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ แรงกดดันทางจิตวิทยาแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขา ราวกับแรงโน้มถ่วงมหาศาลจากหลุมดำที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลਕลาญ "คุณฉลาดเกินไป ศิลา" คณินเอ่ยเสียงกระซิบ ทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนน่าอันตราย "และคนฉลาดมักจะมีอายุสั้นบนสถานีอวกาศที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้... ทำไมคุณถึงดึงดันที่จะขุดคุ้ยเรื่องอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อนนัก? ครอบครัวของคุณจากไปแล้ว และบันทึกทางเทคนิคทั้งหมดก็ถูกปิดตายตามกฎหมายความมั่นคง" ศิลาเงยหน้าขึ้นรับแรงกดดันนั้นโดยไม่หลบสายตา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับเครื่องยนต์ไอพ่นที่เร่งรอบสูงสุด แต่ใบหน้ากลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เพราะความจริงไม่ได้ตายไปพร้อมกับพวกเขาค่ะ..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธที่อัดอั้น แต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด "และเพราะบันทึกที่คุณบอกว่าปิดตาย... มันดันมีรอยรั่วที่เปิดโอกาสให้ฉันได้เห็นว่า 'อุบัติเหตุ' ครั้งนั้น แท้จริงแล้วมันคือการจงใจสละเรือเพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองของพวกคุณ!" คำพูดนั้นพุ่งเข้าปะทะหน้าของคณินอย่างจัง ไม่มีเสียงอุทานใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของนายทหารผู้ผ่านศึก มีเพียงกล้ามเนื้อบริเวณกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น และประกายไฟในแววตาสีเทาเข้มที่วาวโรจน์ขึ้นด้วยอารมณ์อันซับز้อน—ความโกรธ ความตกใจ... และความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างมิดชิด คณินโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะโฮโลแกรมไว้ กักขังร่างของศิลาให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ ใบหน้าของเขาก้มลงมาจนห่างจากหน้าผากของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของเธอ สร้างความสั่นไหวเล็กๆ ในจิตวิญญาณที่ทั้งสองต่างก็พยายามปฏิเสธ "ระวังคำพูดของคุณให้ดี ดร.ศิลา" เสียงกระซิบของคณินแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "การกล่าวหาผู้บัญชาการกองกำลังความมั่นคงด้วยข้อหาสมรู้ร่วมคิดในเหตุการณ์ระดับมหันตภัย... มันมีโทษถึงขั้นเนรเทศออกนอกวงโคจรโดยไม่มีชุดสูทอวกาศ" "ถ้าอย่างนั้นก็ลงมือเลยสิคะ..." ศิลาท้าทายกลับด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก หัวใจของทั้งสองเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันในระยะประชิด ความขัดแย้งทางอุดมการณ์กลายสภาพเป็นแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่รุนแรงและปั่นป่วน ราวกับดาวฤกษ์สองดวงที่กำลังโคจรเข้าหาจุดเอกฐาน (Singularity) จนหลีกเลี่ยงการชนกันไม่ได้ "ฆ่าฉันซะตอนนี้ เพื่อปิดปากความจริง หรือไม่ก็... พาฉันไปดูหลักฐานตัวจริงที่คุณซ่อนไว้ในห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน" คณินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังท้าทายของเธอสลับกับดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินมนุษย์ ความรู้สึกชื่นชมระคนความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของนายทหารหนุ่ม เขาเป็นผู้ชายที่ควบคุมทุกสิ่งในสถานีอวกาศแห่งนี้ได้ ยกเว้นเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้คนเดียว ทว่า... ก่อนที่คณินจะได้เอื้อnวาจาใดตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งห้องปลอดเชื้อ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากคอมพิวเตอร์กลางที่ประกาศก้องด้วยโทนเสียงราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัว *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับโอเมก้าจากสถานีลูกข่าย... แหล่งกำเนิดสัญญาณมาจากห้องทำงานส่วนตัวของผู้บัญชาการ]* คณินชะงักกะทันหัน นัยน์ตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ข้อมูลในระบบโอเมก้าถูกเข้ารหัสลับสูงสุด และมีเพียงเขากับบุคคลปริศนาอีกคนเดียวเท่านั้นที่ถือครองรหัสผ่านนี้ ศิลาหรี่ตามองปฏิกิริยานั้นทันที รอยยิ้มท้าทายบนใบหน้าของเธอจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความระแวงสงสัยที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะที่สายตายังคงจ้องลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม "จะมีใครบางคนกำลังขโมยข้อมูลที่คุณพยายามปกปิด... หรือบางที คนที่กำลังเล่นละครตบตาอยู่ อาจจะไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวเสียแล้วล่ะค่ะ ผู้บัญชาการ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ