คำสั่งเด็ดขาด

"คุณกำลังเซ็นใบมรณะบัตรให้ตัวเองและลูกเรืออีกแปดสิบชีวิตบนเซกเตอร์นี้ครับ ดร.ศิลา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวทะเลสาบในคืนไร้ลมดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายแผนผังโครงสร้างของสถานีอวกาศ *เฮลิกซ์-9* ผู้บัญชาการคณินยืนกอดอกเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบกองกำลังความมั่นคงสลักตราสัญลักษณ์ดาราจักรสะท้อนกับแสงไฟอย่างเยียบเย็น สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่กะพริบ ดร.ศิลาไม่ได้ถอยหลัง เธอยืนนิ่งหลังตรง ขอบตาทั้งสองข้างบ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันหลายชั่วโมง แต่แววตาสีดำสนิทกลับฉายประกายความดื้อรั้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกกฎเกณฑ์ "ใบมรณะบัตรที่แท้จริงคือการที่คุณปิดบังว่าระบบระบายความร้อนของเตาปฏิกรณ์กำลังรั่วไหลต่างหากล่ะคะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ ฉันลืมไปว่าในระเบียบปฏิบัติฉุกเฉินของคุณ ความลับของบริษัทเหนือกว่าลมหายใจของมนุษย์" ศิลาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เล็กน้อยเพื่อเยาะเย้ยคำสั่งห้ามปรามที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากศูนย์บัญชาการกลาง เอกสารคำสั่งอิเล็กทรอนิกส์สีแดงฉานกะพริบเตือนอยู่บนข้อมือของเธอ มันคือ 'ประกาศิต' จากคณิน—คำสั่งจำกัดพื้นที่ระดับ 4 ห้ามมิให้นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์สาวก้าวล่วงเข้าไปในเขตวิศวกรรมชั้นในและห้องควบคุมระบบหล่อเย็นเด็ดขาด โดยอ้างเหตุผลเรื่องความปลอดภัยและความมั่นคงของสถานี "นั่นคือคำสั่งจากเบื้องบน ดร.ศิลา" คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นโลหะสะอาดและโอโซนจากเครื่องปรับอากาศรอบตัวเขาลอยเข้ามาชัดเจนขึ้น "ผมไม่ใช่คนเขียนกฎ แต่ผมเป็นคนบังคับใช้มัน และผมไม่อนุญาตให้ใคร ไม่ว่าจะเป็นดอกเตอร์อัจฉริยะจากสถาบันไหน มาทำลายสมดุลเปราะบางที่เราพยายามรักษาไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา" "สมดุล?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของทหารผู้เคร่งครัด "คุณเรียกว่าความสมดุลหรอคะกับการปล่อยให้ข้อมูลความผิดพลาดของเซ็นเซอร์ถูกกวาดใต้พรม? ครอบครัวของฉันเคยตายบนสถานีแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่งเพราะความละเลย... ฉันไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมใต้จมูกคุณหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้กรามของคณินขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมา รังสีความกดดันรอบตัวเขาทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีถึงปมในอดีตของเธอ เหตุการณ์ระเบียบสเตชั่น *โอเรียนท์* เมื่อสี่ปีก่อนพรากเอาพ่อแม่และน้องชายของศิลาไปต่อหน้าต่อตา และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอกลายเป็นคนกระด้าง ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร และพร้อมแลกทุกอย่างเพื่อความจริง แต่เขาก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับ... หากปล่อยให้เธอขุดคุ้ยลึกลงไปมากกว่านี้ แผนการอพยพลับของสภาสูงอาจล่มสลาย และความโกลาหลจะคร่าชีวิตคนนับแสน "ถ้าคุณก้าวเท้าเข้าสู่เขตวิศวกรรมชั้นในอีกเพียงก้าวเดียว..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างที่แฝงความระทมขื่นเล็กน้อย "ผมจะถูกบังคับให้จับกุมคุณข้อหาเป็นกบฏ... และในสถานีอวกาศที่อยู่ห่างจากโลกหลายล้านกิโลเมตรแห่งนี้ โทษของกบฏไม่มีการไต่สวนครับ" พูดจบ คณินก็หมุนตัวกลับอย่างเด็ดเดี่ยว เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามจังหวะก้าวเดิน เขาออกจากห้องปฏิบัติการไปพร้อมกับเสียงล็อกประตูดิจิทัลที่ดัง *คลิก* หนักหน่วง ทิ้งให้ศิลายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัดและแสงไฟสีแดงกะพริบเตือนภัย ความเงียบกินusเวลานานร่วมนาที ศิลายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและอะดรีนาลีนที่กำลังสูบฉีด "คิดว่าจะขังฉันไว้ได้งั้นหรอคะ..." เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานหลัก กวาดสายตามองอุปกรณ์วิเคราะห์คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ถูกถอดชิ้นส่วนไว้ คณินคิดว่าการตัดสิทธิ์การเข้าถึงระบบด้วยบัตรประจำตัว (ID Badge) ของเธอจะหยุดยั้งเธอได้ แต่วิศวกรและนักฟิสิกส์ที่ผ่านการเอาชีวิตรอดในอวกาศมาโชกโชนอย่างเธอ ไม่มีวันยอมจำนนต่ออุปทานหมู่ของอำนาจรัฐ ศิลาเปิดแผงวงจรสำรองใต้โต๊ะ เผยให้เห็นสายไฟเบอร์อوبتิกสีเงินยวงที่เชื่อมต่อตรงเข้าสู่เครือข่ายควอนตัมของสถานี เธอดึงอุปกรณ์แปลงสัญญาณขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ มันคือ 'แฮกเกอร์โปร' รุ่นทดลองที่เธอลักลอบนำติดตัวขึ้นมาด้วย "มาดูกันสิว่าผู้บัญชาการคณินจะเก่งสักแค่ไหน..." นิ้วเรียวยาวเริ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม รหัสผ่านถูกป้อนเข้าไปทีละชุด ตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ระบบป้องกันความปลอดภัยระดับ 7 ของสถานีพยายามบล็อกการเข้าถึง โค้ดสีแดงปรากฏขึ้นพร้อมเสียงเตือนเบาๆ *[Access Denied]* "ดื้อด้านนักนะ" ศิลาพึมพำ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้สมาธิ เธอย้อนรอยเส้นทางสัญญาณผ่านเกต웨ย์ของระบบหล่อเย็นที่คณินเพิ่งสั่งปิดตาย ใช้ช่องโหว่จากความร้อนที่สะสมในท่อส่งไอเสียเพื่อลักลอบส่งข้อมูลย้อนกลับ (Reverse Proxy) เข้าสู่เซิร์ฟเวอร์กลาง *10%... 45%... 80%...* แถบโหลดข้อมูลขยับขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความลุ้นระทึก หน้าจอคอมพิวเตอร์เริ่มสั่นไหว ภาพและเอกสารลับที่ไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณะเริ่มทะลักออกมา ศิลาไล่สายตาอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อพบกับหัวข้อเอกสาร *โครงการซีอุส (Project ZeuS): แผนการระบายความร้อนฉุกเฉินด้วยการสละเซกเตอร์ที่อยู่อาศัยของพลเรือน* มือที่กำลังพิมพ์ชะงักค้างกลางอากาศ ข้อความนั้นหมายความว่า คณินไม่ได้แค่ปกปิดความผิดพลาด แต่เขากำลังเตรียมแผนสละชีวิตคนแปดสิบคนในเซกเตอร์นี้ทิ้ง เพื่อรักษาโครงสร้างหลักของสถานีไว้! นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการปิดปากเธอ และนั่นคือเหตุผลที่เขาดูเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ก่อนที่เธอจะทันได้บันทึกข้อมูลสำคัญลงในหน่วยความจำสำรอง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* ไฟฉุกเฉินเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของคณินฉายชัดขึ้นมาบนจอหลักอีกครั้ง แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาเช่นเดิมอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามควบคุมไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม "ดร.ศิลา... คุณทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงทุ้มตวาดผ่านลำโพงด้วยความเกรี้ยวกราด "คุณเพิ่งกระชากไฟร์วอลล์หลักออก ระบบป้องกันการรั่วไหลของรังสีคอสมิกกำลังจะล่มสลาย!" "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ..." ศิลาตะโกนกลับผ่านไมโครโฟนด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธแค้น "คุณกำลังจะฆ่าคนทั้งเซกเตอร์เพื่อรักษาเก้าอี้ของคุณเอง คุณมัน...!" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้กล่าวประณามจนจบประโยค เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก แรงสั่นสะเทือนระดับ 6 เขย่าสถานีอวกาศจนร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกกับผนังโลหะอย่างแรง กลิ่นไหม้ของฉนวนไฟฟ้าและควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ หน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องปฏิบัติการของเธออย่างรวดเร็ว... รวดเร็วเกินกว่าจะเป็นแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป ประตูนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสหลัก ค่อยๆ ถูกตัดเฉือนด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจนโลหะหลอมละลายหยดลงสู่พื้น เสียง *ซิสสส* ดังยาวนานท่ามกลางความเงียบงัน ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะทำงานมือขวาคว้าประแจโลหะขนาดพอดีมือขึ้นมาเตรียมพร้อมป้องกันตัว ดวงตาสจ้องเขม็งไปยังกลุ่มควันหนาทึบที่ค่อยๆ จางลงตรงทางเข้า เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวทะลุผ่านม่านควันเข้ามา... ไม่ใช่คณิน แต่เป็นบุคคลในชุดเกราะทหารหน่วยจู่โจมพิเศษที่ไม่มีสัญลักษณ์สังกัด ปืนเลเซอร์อัดกระแสไฟฟ้าในมือถูกเล็งตรงมาที่อกของเธอโดยไม่มีการเอ่ยปากเจรจา และในวินาทีที่ลำแสงเลเซอร์สีแดงพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของเธอ... มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวของศิลาแล้วกระชากหลบวิถีกระสุนไปหลบหลังเสาโครงสร้างได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังชิดใบหู "ถ้าไม่อยากตายโง่ๆ... เงียบแล้วตามผมมาครับ ดร.ศิลา" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดอวกาศมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ