การปะทะคารมที่เฉียบคม

แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานห้องควบคุมยุทธการสะท้อนลงบนพื้นกระจกนิรภัยใสแจ๋ว จนมองเห็นเงาสะท้อนของคนทั้งสองทับซ้อนกันอยู่บนความว่างเปล่าของอวกาศเบื้องล่าง ห่างออกไปนับหมื่นกิโลเมตรคือดาวเคราะห์น้อยเซนทอรีที่กำลังหมุนวนอย่างเงียบเชียบ แต่วันนี้ ความเงียบงันภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันภายในห้องบัญชาการหลักแห่งนี้ "คุณกำลังเอาชีวิตคนห้าพันชีวิตบนสถานีอวกาศนี้ไปเสี่ยงกับการพนันที่ไม่มีหลักประกัน ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ ผู้บัญชาการคณิน ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้หันมามองเธอทันทีที่พูดจบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนายังคงจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงแผนผังการไหลเวียนของพลังงานฟิวชั่น ซึ่งกำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉานในโซน C ดร.ศิลา ยืนกอดอก แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่างาม แม้ชุดปฏิบัติการสีเข้มจะยับยู่เล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืนติดต่อกัน แต่แววตาของเธอกลับคมกริบและไม่หลบเลี่ยงแรงกดดันนั้นเลยแม้แต่น้อย "ความเสี่ยงที่แท้จริงไม่ใช่การเปิดโปงความจริง ผู้บัญชาการคณิน... แต่เป็นการปล่อยให้ระบบระบายความร้อนระเบิดขึ้นจากภายในต่างหาก หากเราเลือกวิธีเด็ดขาดของคุณ—ตัดการจ่ายพลังงานทั้งหมดในเขตที่อยู่อาศัยเพื่อรักษาแกนกลางหลัก คุณก็แค่ฆ่าคนทางอ้อมไปครึ่งสถานี เพื่อแลกกับการรักษาเก้าอี้ผู้บัญชาการของคุณไว้" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดทำให้คณินต้องหันขวับมามอง ใบหน้าคมคายของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนฉายแววกรุ่นโกรธชั่วขณะ แต่ถูกสะกดไว้ด้วยความเยือกเย็นที่เขายึดถือเป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตการทำงาน "ความถูกต้องตามอุดมคติของคุณมันกินไม่ได้หรอกนะ ศิลา" คณินก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะควบคุม ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติ "ในสถานการณ์วิกฤตแบบนี้ กฎระเบียบและความเด็ดขาดคือสิ่งเดียวที่ค้ำจุนระเบียบสังคมเอาไว้ มนุษยชาติไม่ได้รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ด้วยการมานั่งถกเถียงเรื่องศีลธรรมบนซากปรักหักพัง... ถ้าต้องเสียสละคนส่วนน้อยเพื่อให้ส่วนใหญ่รอด นั่นคือคณิตศาสตร์ที่ผมต้องเลือก" ศิลาไม่ถอยหลัง เธอสบตากับเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจที่เจือด้วยความเครียด "แต่คณิตศาสตร์ของคุณมันไม่มีหัวใจ คณิน" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าเดิม "คุณจำไม่ได้หรือไงว่าทำไมเราถึงมาอยู่ตรงนี้... การสูญเสียครอบครัวของฉันบนสถานีอวกาศรุ่นบุกเบิกเมื่อสิบปีก่อน มันเกิดขึ้นเพราะความ 'เด็ดขาด' แบบที่คุณกำลังทำอยู่นี่แหละ พวกเขาตัดสินใจละเลยสัญญาณเตือนเพื่อรักษาผลประโยชน์ของโครงการ... และผลลัพธ์คืออะไร? ศพที่ล่องลอยอยู่ในสูญญากาศ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่ทำงานอยู่มุมห้อง สายตาของคณินอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อปมในอดีตที่คอยหลอกหลอนหญิงสาวตรงหน้า ความรู้สึกผิดแปลกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของนายทหารผู้แข็งกระด้าง เขาเข้าใจความเจ็บปวดนั้นดี เพราะตัวเขาเองก็มีแผลเป็นจากสงครามดวงดาวที่สลักลึกลงในความทรงจำเช่นกัน ทว่า อุดมการณ์ที่ต่างขั้วทำให้พวกเขาไม่มีทางประนีประนอมกันได้ง่ายๆ "อดีตก็คืออดีต ศิลา" คณินเอ่ยเสียงเบาลง แต่หนักแน่นในจุดยืน "คุณเอาความแค้นส่วนตัวมาบดบังวิสัยทัศน์ทางยุทธศาสตร์ไม่ได้ ถ้าแกนกลางระเบิด ทุกอย่างจบ... ทั้งความจริงที่คุณอยากเปิดเผย ทั้งชีวิตของพวกเรา ไม่มีใครรอดไปเล่าเรื่องให้ใครฟังได้หรอก" "ถ้าต้องมีชีวิตรอดอยู่บนความอัปยศและเศษซากของความอยุติธรรม... การตายไปพร้อมกับความจริงอาจจะมีเกียรติกว่าสำหรับมนุษย์อย่างเรา" ศิลาตอบกลับทันควัน แววตาสั่นระริกด้วยความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงราวกับดวงดาวที่กำลังลุกไหม้ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด สองมืออาชีพที่ฉลาดทันกัน ยืนอยู่คนละฝั่งของเส้นแบ่งระหว่างกฎหมายและความถูกต้อง แต่ในความขัดแย้งทางอุดมคตินั้น กลับมีแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณบางอย่างที่ทำให้ทั้งคู่ถอนสายตาออกจากกันไม่ได้ คณินมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้นของเธอ ขณะที่ศิลาก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีที่ดุดันของชายหนุ่ม ก่อนที่บทสนทนาอันเข้มข้นจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังลั่น "ตี๊ด-ตี๊ด-ตี๊ด" พร้อมกับหน้าจอหลักที่กะพริบเป็นสีส้มสลับแดง "ผู้บัญชาการครับ! ดร.ศิลาครับ!" เสียงของเจ้าหน้าที่เทคนิคหนุ่มดังแทรกเข้ามาผ่านอินเตอร์คอมด้วยความตื่นตระหนก "เราตรวจพบการเคลื่อนไหวผิดปกติในระบบจัดเก็บข้อมูลลับของสถานี... มีการพยายามลบไฟล์บันทึกเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนจากระยะไกล... และต้นตอสัญญาณไม่ได้มาจากข้างนอกครับ แต่มันมาจาก..." คณินและศิลาหันขวับไปมองหน้าจอพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในเสี้ยววินาทีเมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามใหม่ บนจอภาพแสดงเส้นทางสัญญาณที่วิ่งตรงดิ่งไปยังห้องนิรภัยใต้ดิน—สถานที่ซึ่งควรจะมีเพียงคนระดับบริหารสูงสุดเท่านั้นที่เข้าถึงได้ และเหนือสิ่งอื่นใด รหัสผ่านที่ใช้ในการเจาะระบบเมื่อครู่ ไม่ใช่รหัสของระบบอัตโนมัติ แต่เป็นลายเซ็นดิจิทัลส่วนตัวที่ถูกใช้งานโดยบุคคลที่ทุกคนบนสถานีต่างคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อวานนี้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบหกกับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ