กับดักไซเบอร์

หน้าจอสัมผัสหลักของศูนย์ควบคุมยุทธวิธีดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ความมืดมิดกลืนกินห้องปฏิบัติการในเสี้ยววินาที มีเพียงแสงสีแดงฉานจากหลอดไฟฉุกเฉินสำรองที่กะพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนลงบนเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนขมับของดร.ศิลา แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาและประกายแห่งความท้าทายที่ถูกจุดขึ้นในความมืด "มันไม่ได้ปิดระบบ... แต่มันกำลังเปลี่ยนสิทธิ์การเข้าถึง" เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดดังขึ้นจากมุมห้อง ผู้บัญชาการคณินก้าวเท้าเข้ามาใกล้แผงควบคุมหลัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศขยับเข้าประชิดเคียงข้างเธอ กลิ่นอายของความกดดันและความเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "อัลกอริทึมระดับนี้ไม่ใช่ฝีมือของพวกกบฏวงโคจรนอกรีตแน่" ศิลาไม่หันไปมองเขา สายตาเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่โค้ดสีเขียวที่ไหลทะลักผ่านหน้าจอพกพาขนาดเล็ก ซึ่งเป็นอุปกรณ์เพียงชิ้นเดียวที่ระบบหลักยังเอื้อมไม่ถึง "คุณกำลังประเมินศัตรูต่ำไป ผู้บัญชาการคณิน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբสนิท ปลายนิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์สำรองอย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความเป็นความตาย "นี่ไม่ใช่การโจมตีเพื่อทำลายล้าง แต่มันคือการยึดครองแบบเบ็ดเสร็จ... มันกำลังใช้สถานีนี้เป็นหมากตัวหนึ่ง และพวกเราคือตัวประกันที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง" คณินแค่นเสียงในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ตอนนี้ระบบระบายอากาศเริ่มส่งเสียงคำรามต่ำ อุณหภูมิภายในห้องค่อยๆ ลดลงอย่างน่าใจหาย "ถ้าเราไม่สามารถกู้คืนระบบหลักได้ภายในสิบหนาที ออกซิเจนในภาคพื้นนี้จะถูกตัดขาด และพวกมัน... หรือใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลัง จะควบคุมทุกอย่าง ตั้งแต่แรงโน้มถัดไปจนถึงคลังอาวุธนิวเคลียร์" เขายื่นมือเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลักเพื่อพยายามดึงสายนิรภัยแบบฮาร์ดแวร์ แต่ศิลาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบจากมือเรียวเล็กไม่ได้อ่อนแออย่างที่รูปร่างฟ้อง สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านความเย็นเยียบและความแน่วแน่มายังผิวเนื้อของเขา "อย่าทำแบบนั้น" ศิลาหันมาสบตาเขาตรงๆ แววตาสีเข้มสะท้อนภาพใบหน้าของคณินในแสงไฟฉุกเฉินสีแดง "ถ้าคุณตัดกระแสไฟด้วยวิธีดิบๆ แบบนั้น ไฟร์แวลด์ชั้นที่สามจะถูกกระตุ้น และข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อหี่ปีก่อน... ข้อมูลที่ฉันต้องแลกทุกอย่างมาเพื่อพิสูจน์ จะถูกลบหายไปตลอดกาล" คณินนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความขัดแย้งระหว่างหน้าที่ระดับมหภาคกับความจริงส่วนบุคคลกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดในห้วงความคิดของเขา หน้าที่ของเขาคือรักษาความปลอดภัยของสถานีและชีวิตมนุษย์นับหมื่น แต่วิถีทางของศิลาคือการขุดคุ้ยความเน่าเฟะที่กองกำลังของเขาเองอาจจะมีส่วนร่วม "คุณยอมแลกชีวิตคนนับหมื่น เพื่อแลกกับเศษซากความจริงที่ตายไปแล้วงั้นเหรอ ดร.ศิลา?" คณินกระซิบชิดริมหิมะ เสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ความจริงไม่ใช่เศษซาก ผู้บัญชาการ" เธอตอบกลับทันควัน น้ำเสียงไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย "มันคือรากฐานเดียวที่ทำให้มนุษย์เราแตกต่างจากเครื่องจักรไร้หัวใจอย่างที่คุณเป็นอยู่... และเชื่อเถอะว่า ถ้าเรากู้ระบบไม่ได้ เราก็ไม่มีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้เช้าอยู่ดี เพราะฉะนั้น เราต้องทำทั้งสองอย่าง" คณินมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นการยอมจำนนต่อตรรกะที่เฉียบคมและดื้อรั้นของเธออย่างไม่น่าเชื่อ "ตกลง... บอกแผนของคุณมา ศิลา" ทั้งสองคนทำงานประสานกันอย่างรู้ใจราวกับฝึกซ้อมร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน ศิลาจัดการเจาะเข้าระบบโครงข่ายประสาทเทียมของ AI (Artificial Neural Network) ผ่านช่องโหว่ระดับสถาปัตยกรรมที่เธอแอบสร้างไว้เมื่อสามเดือนก่อน ในขณะที่คณินทำหน้าที่สกัดกั้นสัญญาณรบกวนภายนอกที่พยายามย้อนกลับมาทำลายแผงวงจร หน้าจอตรงหน้ากระพริบไหว ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านตา เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าของศิลา แต่สมาธิของเธอยังคงแน่วแน่ นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์จนเกิดเสียงดังระรัวแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วสถานี "อีกนิดเดียว..." เธอพึมพำกับตัวเอง ทว่า ในวินาทีที่เส้นกราฟแสดงสถานะการกู้คืนระบบพุ่งทะยานขึ้นแตะระดับแปดสิบเปอร์เซ็นต์ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูbลงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงคำรามของระบบระบายอากาศเงียบกริบ เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวและความมืดมิดที่เข้าปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่หน้าจอหลักจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีฟ้าเย็นยะเยือก ไม่ใช่โค้ดกู้คืนระบบของศิลา... แต่เป็นหน้าต่างข้อความแชทสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางจอ พร้อมกับตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยฝีมือของใครบางคน *[ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ดร.ศิลา และผู้บัญชาการคณิน]* ศิลาชะงักค้าง ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่ออ่านประโยคถัดมาที่ปรากฏขึ้นบนจอ ซึ่งทำให้เลือดในกายของเธอบริสุทธิ์เย็นเฉียบลงในทันที *[น่าเสียดายจังนะครับ ที่พวกคุณพยายามกู้คืนระบบในสิ่งที่... ถูกทำลายและถูกลบไฟล์ต้นฉบับไปตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว... โดยฝีมือของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณไงล่ะครับ]* คณินตวัดสายตากลับไปด้านหลังพร้อมกับชักปืนพกลำกล้องสั้นออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ แต่ความมืดมิดและเงาร่างที่ทาบทับอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องควบคุม กลับทำให้เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบเจ็ดกับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ