บาดแผลที่ต้องชำระ

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมกราฟิกสถิตไม่ได้ให้ความอบอุ่น มันสาดสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของคณินราวกับคราบน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนกระจกหน้าต่างยานสำรวจยามเผชิญพายุสุริยะ "เจ็ดปี... นานพอที่จะทำให้ผู้คนหลงลืมว่าใครเป็นคนกดปุ่มสละยานอพยพในคืนวันที่สถานีวิจัยลูเมนถูกเพลิงสุริยะกลืนกิน" เสียงสังเคราะห์จากระบบประกาศข่าวกรองของสภาความมั่นคงกลางดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์นั้นช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คณินไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังปรับความดัน สายตาสีเทาเข้มจ้องมองภาพถ่ายความละเอียดสูงของ "ร้อย major ธนา" อดีตลูกน้องมือขวาผู้ล่วงลับ ซึ่งถูกนำมาขยายใหญ่ขึ้นคู่กับรายงานการสอบสวนลับที่เพิ่งถูกปลดชั้นความลับอย่างไร้ที่มา ประตูห้องทำงานเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดกราฟินสีดำสนิทของ ดร.ศิลา เธอก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ปิดล็อกระบบความปลอดภัยด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานของเขาเพียงสองก้าว ดวงตาสีรัตติกาลของเธอนิ่งสนิท ทว่ามีความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าพวกมันจะขุดเรื่องนี้ขึ้นมา" ศิลาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยแรงปะทะที่เฉียบคม "การประชุมสภาฉุกเฉินพรุ่งนี้เช้า หัวข้อจะไม่ใช่เรื่องงบประมาณจัดสรรออกซิเจนอีกต่อไป... แต่มันคือการไต่สวนความรับผิดชอบของคุณในโศกนาฏกรรมลูเมน" คณินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและไร้ซึ่งความขบขัน เขายกแก้ววิสกี้สังเคราะห์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระแทกเบาๆ จนของเหลวสีอำพันกระฉอก "ความจริงมักจะถูกขุดขึ้นมาใช้ ก็ต่อเมื่อใครบางคนต้องการให้มันทำลายล้างคู่แข่งในเกมการเมือง" คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง "คุณคิดว่าไงล่ะ, ดร.ศิลา? ในฐานะนักฟิสิกส์ที่หมกมุ่นอยู่กับกฎแห่งเอนโทรปี... คุณคิดว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน มันเป็นอุบัติเหตุจากธรรมชาติ หรือเป็นเพราะความผิดพลาดของมนุษย์ที่พยายามฝืนกฎนั้นกันแน่?" ศิลาขยับตัวเล็กน้อย รัศมีรอบตัวเธอบ่งบอกถึงความระแวดระวัง เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดระหว่างสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ "ฉันไม่สนใจเกมการเมืองสกปรกของพวกคุณ" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่ฉันสนใจข้อมูลดิบจากกล่องดำของสถานีลูเมนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาในระบบแลกเปลี่ยนข้อมูลของฉันเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... ข้อมูลที่แสดงให้เห็นว่า คำสั่งสละยานอพยพไม่ได้ถูกส่งมาจากร้อยเอกธนา... แต่มันถูกล็อกรหัสผ่านขั้นสูงจากห้องควบคุมหลัก ซึ่งมีเพียงผู้บัญชาการกองกำลังความมั่นคงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง" บรรยากาศในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น คณินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยดุดันและมั่นคงไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งทะเลลึกภายใต้พายุ นี่คือการเผชิญหน้าที่เขารู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ รอยแผลเป็นทางจิตใจที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองแฟ้มลับของกองกำลังความมั่นคง ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอย่างเลือดเย็น เพื่อใช้เป็นเครื่องมือบีบให้เขาจำยอมสยบต่ออำนาจมืดเบื้องบน "คุณกำลังกล่าวหาว่าฉันฆ่าคนของตัวเองอย่างนั้นหรือ?" คณินโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำทุบและทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความมั่นใจของใครก็ตาม "คุณรู้จักธนาดีแค่ไหนเชียว ดร.ศิลา? คุณรู้ไหมว่าเด็กคนนั้นเลือกที่จะเสียสละตัวเองเพื่ออะไรในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ห้องเครื่องยนต์จะระเบิด?" "ฉันไม่จำเป็นต้องรู้จักเขาดีเท่ากับที่คุณรู้จัก" ศิลาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นอันเย็นเยียบ "แต่ฉันรู้ว่าคนฉลาดอย่างคุณ ไม่มีทางปล่อยให้ความลับนั้นตายไปพร้อมกับซากสถานี ถ้าไม่ใช่เพราะคุณต้องปกป้องบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า... หรือปกป้องใครบางคนที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งนั้น" สายตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับคมดาบที่กำลังปะทะกันในสุญญากาศ ไม่มีใครยอมหลบตา ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงานเบาๆ เคมีระหว่างพวกเขาในยามนี้ช่างซับซ้อนและอันตราย มันคือความรู้สึกของการเป็นคู่ต่อสู้ที่ฉลาดทันกัน จนแทบจะมองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ใต้ก้น Wبลึกของจิตใจ แต่อีกใจหนึ่ง กลับมีความปรารถนาลึกๆ ที่อยากจะทิ้งอาวุธแล้วก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตนั้นไป คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบผู้บัญชาการทำให้เขามีความกดดันทางกายภาพที่เหนือกว่า แต่ศิลากลับยืนหยัดอยู่ตรงนั้น ไม่ถอยร่นแม้แต่นصفนิ้ว "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริง..." คณินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนโทนลงเล็กน้อย เจือความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "รู้ทั้งรู้ว่าการเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันหมายถึงการเอาชีวิตเข้าไปแขวนไว้บนเส้นด้าย แต่คุณก็ยังเลือกที่จะเดินเข้ามาหาฉันในที่มืดๆ แห่งนี้" "เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้กับความอยุติธรรม... และเพราะฉันรู้ว่าคุณไม่ได้อยากเป็นฆาตกรอย่างที่พวกมันพยายามป้ายสี" ศิลาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลสะท้อนภาพเงาของเขาอย่างชัดเจน "ถ้าคุณมีความบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมถึงไม่เปิดเผยข้อมูลทั้งหมดในที่ประชุมสพรุ่งนี้? ทำไมต้องเก็บรักษามันไว้เป็นเครื่องมือต่อรองที่อาจทำให้คุณต้องพินาศ?" คณินก้าวเข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย กลิ่นอายความเป็นชายและกลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีในห้องทดลองผสมผสานกันในอากาศที่ตึงเครียด "เพราะความจริงในโลกอวกาศนี้... ไม่เคยขาวสะอาดพอที่จะเอามาล้างบนโต๊ะประชุม" คณินโน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "บางครั้ง การปกป้องคนนับล้านให้รอดชีวิตจากหลุมดำ ก็ต้องแลกกับการปล่อยให้คนบางคนต้องกลายเป็นคนบาปในสายตาของประวัติศาสตร์" ก่อนที่ศิลาจะได้โต้แย้งสิ่งใด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ แสงไฟภายในห้องเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีแดงก่ำกะพริบถี่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความเข้ารหัสลับที่ปรากฏขึ้นบนผนังกระจกตรงหน้าพวกเขา *[Warning: External Override Detected. System Breach at Sector 7 - Data Core]* ศิลาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคำสั่งที่กำลังรันอยู่บนหน้าจอ มันไม่ใช่ระบบป้องกันภัยปกติ แต่มันคือโปรแกรมไวรัสทำลายล้างที่พยายามลบข้อมูลทั้งหมดจากกล่องดำของสถานีลูเมนที่เธอเพิ่งคัดลอกมา! "พวกมันไม่ได้แค่จะใช้ข่าวลือทำลายคุณ..." ศิลาหันขวับกลับมามองคณินด้วยความตกใจ "พวกมันกำลังจะทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้าย เพื่อไม่ให้ความจริงถูกเปิดเผยตลอดกาล!" คณินสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเทาเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารีบคว้าอุปกรณ์สื่อสารภาคสนามบนโต๊ะ แต่ระบบทั้งหมดถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดจากภายนอก ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของหน่วยจู่โจมพิเศษที่ไม่ได้รับอนุญาต... และพวกมันกำลังเตรียมพังประตูเข้ามา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบแปดกับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ