คำสั่งพักงานฟ้าผ่า

แฟ้มข้อมูลสีแดงเพลิงบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพแสงไฟนีออนสีส้มหม่นจากภายนอกสถานีอวกาศ ลอยเด่นอยู่เหนือความว่างเปล่าของสุญญากาศ เสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนพื้นผิวโพลีเมอร์ราคาแพงดังขึ้นสอดรับกับเสียงลมหายใจที่ถูกควบคุมไว้ให้สม่ำเสมอที่สุด ผู้บัญชาการคณินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนทันทีที่ประตูห้องทำงานเลื่อนเปิดออก เขายังคงจ้องมองตัวเลขความผิดปกติของสนามโน้มถ่วงในเขตเซกเตอร์ 7 ที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้ขีดอันตรายเข้าไปทุกที "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ศิลา" คณินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า เธอไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อยศและอำนาจเบ็ดเสร็จที่เขากุมไว้ในมือแม้แต่น้อย ดร.ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพความเคร่งเครียดบนใบหน้าของชายหนุ่ม "ไฟดวงนี้ไม่ได้เกิดจากฉัน, ผู้บัญชาการ... แต่มันกำลังจะแผดเผาทุกคนบนสถานีนี้ต่างหาก ถ้าคุณยังเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งให้กับรายงานเท็จฉบับนั้น" คำพูดของเธอเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด คณินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบผู้บัญชาการระเบียบจัดเคลื่อนไหวเข้าประชิดโต๊ะทำงาน แววตาของเขามีประกายความหงุดหงิดปนความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างเขากับเธอ "สภาสูงส่งคำสั่งตรงมาเมื่อสองชั่วโมงก่อน... สั่งพักงานคุณอย่างไม่มีกำหนด" คณินยื่นเอกสารอิเล็กทรอนิกส์สีแดงฉานแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าเธอ "นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้คุณได้ ศิลา กลับห้องพัก เลิกขุดคุ้ยเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน แล้วปล่อยให้ระบบมันจัดการตัวมันเอง" ศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความตกใจกับคำสั่งพักงาน แต่เป็นเพราะประกายตาของคณินในยاخนี้ มันไม่มีความเด็ดขาดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความกังวลลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของอำนาจ นิ้วเรียวยาวของเธอยื่นไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมที่มีคำสั่งพักงานนั้น ก่อนจะปัดมันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักฟิสิกส์สาว "ความเมตตาของคุณราคาแพงเกินไป ผู้บัญชาการ... และฉันไม่มีปัญญาจ่ายมันด้วยความเงียบ" ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ความแตกต่างทางอุดมการณ์ที่เคยเป็นกำแพงกั้นกลาง บัดนี้กลับกลายเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงพวกเขาร่วมเข้าสู่สนามโน้มถ่วงเดียวกัน คณินมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ดื้อรั้นคู่นั้น เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันยอมถอยหลัง แม้ว่าจะต้องเดินไปสู่ปากเหวแห่งความตายก็ตาม ชายนายทหารหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อชั่งน้ำหนักระหว่างหน้าที่ที่ต้องสัตย์สาบาน กับเสียงเรียกของสามัญสำนึกที่ถูกปลุกเร้าโดยผู้หญิงตรงหน้า เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของคณินก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของผู้บัญชาการที่ต้องสั่งการ แต่เป็นแววตาของชายผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตา คณินถอนหายใจยาวเหยียด ยื่นมือไปปิดระบบบันทึกภาพและเสียงทั้งหมดภายในห้องทำงานจนไฟแสดงสถานะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท "ถ้าคุณยืนกรานจะเดินหน้าต่อ..." คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่หนักแน่นและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "คุณก็จะต้องมีเงาตามหลังคอยคุ้มกัน... เพราะฉันไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาพรากชีวิตคนที่ฉลาดที่สุดบนสถานีนี้ไปได้... รวมถึงคุณด้วย ดร.ศิลา" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาจากการสูญเสียและต่อสู้มาลำพองกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากภารกิจเก่าๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในอก "คุณกำลังเอาอนาคตทั้งชีวิตมาทิ้งนะ, คณิน" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนเร้น "อนาคตของผม... มันหมดความหมายไปตั้งแต่ผมเลือกยืนอยู่ข้างความจริงที่ไม่มีใครอยากฟังแล้วล่ะครับ" คณินตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันโชคชะตา ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสลับรุ่นทหารจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะ "ถ้าสภาสูงคิดว่าจะปิดปากเราด้วยคำสั่งงี่เง่าแค่นี้ พวกเขาคงประเมินความสามารถของอดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษกับนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์สติเฟื่องคู่นี้ต่ำไปหน่อย... เอาล่ะ มาดูกันว่าในเซกเตอร์ 7 มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังลั่นสนั่นสถานีอวกาศ แสงไฟนีออนทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงกะพริบวับวาบ หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องทำงานดีดเด้งขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเชื่อมเซกเตอร์ 7 เผยให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องควบคุมหลัก ร่างนั้นสวมชุดนิรภัยแรงดันสูงรุ่นเก่าที่ไม่มีรหัสประจำตัว แต่สิ่งที่ทำให้คณินและศิลาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คือหน้าจอสื่อสารที่ถูกส่งตรงมาจากบุคคลปริศนานั้น มันคือข้อความเสียงที่ถูกตั้งเวลาส่งอัตโนมัติ ซึ่งกำลังเล่นซ้ำไปซ้ำมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเกินไป—น้ำเสียงของบุคคลที่รายงานว่าเสียชีวิตไปพร้อมกับอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... พ่อของศิลาเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบสองนี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ