หลบภัยใต้ดิน

เสียงฮัมต่ำของเครื่องกำเนิดพลังงานสำรองระดับสิบสี่สะท้อนก้องผ่านแผ่นโลหะใต้พื้นรองเท้า แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้รุนแรงจนน่าตกใจ แต่มันมีความถี่ต่ำพอที่จะทำให้กระดูกสันหลังรู้สึกชาหนึบ ทุกย่างก้าวบนทางเดินแคบๆ ของสถานีอวกาศชั้นล่างสุด–เขตชานอวกาศที่ถูกลืมเลือนและถูกตัดขาดจากระบบปรับอากาศหลัก–เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและน้ำมันไฮดรอลิกเก่าเก็บ ดร.ศิลาหยุดฝีเท้าลงชั่วขณะ ปลายกระบอกไฟฉายในมือขวาตวัดไปกระทบกับผนังเหล็กขึ้นเกลือสีหม่น เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่รับรู้ได้ทันทีถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาเบื้องหลัง ระยะห่างระหว่างเธอกับผู้บัญชาการคณินถูกบีบให้แคบลงโดยปริยายตามสภาพสถาปัตยกรรมของอุโมงค์ระบายความร้อน "ถ้าคุณยังเดินด้วยจังหวะนี้ AI กลางจะคำนวณคลื่นความร้อนจากรองเท้าบูทของคุณเจอภายในสามนาที, ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นที่เจือกลิ่นกาแฟดำจางๆ ปะทะเข้ากับต้นคอของเธออย่างตั้งใจ ศิลาไม่ขยับหนี เธอเพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อหลบมุมอับ สายตาคมกริบมองลอดผ่านความมืดไปยังจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่เธอกำลังถือประคองไว้ แสงสีฟ้าอ่อนสาดสะท้อนดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเยือกเย็นและดื้อรั้น "ถ้าฉันเดินช้ากว่านี้ ออกซิเจนในเขตย่อยนี้จะหมดลงก่อนที่เราจะฝังรหัสผ่านลงในเมนเฟรมของศูนย์วิจัย, ผู้บัญชาการ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังถกเถียงเรื่องสมการทางฟิสิกส์ไม่ใช่ความเป็นความตาย "คุณกังวลเรื่องอัลกอริทึมของระบบ หรือกำลังกังวลว่าความลับเรื่องครอบครัวของคุณจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาพร้อมกับไฟล์บันทึกเสียงปีนั้นกันแน่?" คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด คณินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ความมืดมิดของอุโมงค์ไม่สามารถปกปิดความตึงกล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขาได้ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอเกือบแนบติดกับอกเสื้อยุทธวิธีของเขา มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อศอกเธอไว้ ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอหลบพ้นจากเซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวที่กวาดผ่านเพดานเหนือศีรษะไปอย่างเฉียดฉิว สัมผัสจากฝ่ามือของเขาหยาบกร้านผ่านเนื้อผ้า แต่มันมั่นคงและเด็ดเดี่ยว "ผมทำเพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติบนสถานีนี้ ศิลา... ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นส่วนตัวแบบที่คุณกำลังทำอยู่" คณินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขามีความดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความร้าวรานบางอย่างที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด "หยุดเอาอดีตมาเดิมพันกับชีวิตของคนนับพัน" "อดีตคือหลักฐานชิ้นเดียวที่พิสูจน์ว่าพวกคุณฆ่าพวกเขา!" ศิลาหันขวับกลับมาประจันหน้า ดวงตาทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ความโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ระเบิดออกมาเป็นประกายไฟในแววตา แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดประหลาดระหว่างอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้วนี้กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างน่าประหลาด สองมืออาชีพที่ฉลาดทันกันและอ่านเกมขาดทุกย่างก้าว แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดทางจิตวิญญาณในพื้นที่ปิดตายนี้ คณินจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ นัยน์ตาคมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวนาน เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแทบไร้ช่องว่าง "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเปิดไฟล์นั้นตอนนี้... คุณจะไม่ได้แค่เปิดโปงผม" คณินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย แฝงนัยยะลึกล้ำที่ทำเอาหัวใจของนักฟิสิกส์สาวกระตุกวูบ "แต่คุณจะบังคับให้ผมต้องเลือกระหว่างการทำลายหลักฐาน... กับการทำลายคุณ" ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความท้าทายที่ไร้ความกลัว "ลองดูสิคะ... ผู้บัญชาการ ถ้าคุณกล้าพอ" ก่อนที่คณินจะได้ทันตอบโต้อะไร เสียงเตือนภัยความถี่ต่ำระดับฉุกเฉินก็ดังขึ้นจากแผงควบคุมระบบระบายอากาศที่อยู่ลึกลงไปอีกสามเมตร แสงไฟสีแดงชาดกะพริบวาบขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง แสงไฟจากกระบอกไฟฉายของศิลาก็สาดส่องไปกระทบกับวัตถุบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่หลังท่อส่งความร้อนเก่า มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของโครงสร้างสถานี... แต่เป็น "แคปซูลนิรภัยรุ่นโบราณ" ที่มีตราสัญลักษณ์ขององค์การอวกาศนานาชาติยุคก่อนสงครามประทับอยู่ พร้อมกับรอยคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มที่แห้งกรังอยู่บนแป้นรหัสผ่าน ศิลาขมวดคิ้วแน่น เธอทรุดตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบแผงวงจรที่ถูกเปิดทิ้งไว้ นิ้วเรียวยาวแตะลงบนพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะพบว่าพอร์ตเชื่อมต่อข้อมูลด้านใน ถูกเสียบคาไว้ด้วย "ชิปบันทึกข้อมูลส่วนตัว" ที่ยังมีกระแสไฟวิ่งอยู่ ไม่ใช่แค่มีใครบางคนเคยหลบซ่อนอยู่ที่นี่... แต่มีใครบางคน "เพิ่งจะเดินจากไป" ก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึงไม่ถึงห้าลมหายใจ คณินชักปืนพลาสม่าออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สายตาดุดันกวาดมองไปในความมืดเบื้องหน้า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดทึบเบื้องล่าง–เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบอัตโนมัติของ AI และไม่ใช่เสียงของมนุษย์ที่หวาดกลัวการไลล่า... แต่เป็นเสียงฝีเท้าของ "ผู้ล่า" ที่กำลังเดินตรงดิ่งมายังจุดที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่ยี่สิบสามนี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ