เงาในความมืด

เสียงชัตเตอร์ของระบบล็อกประตูฉุกเฉินดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ ตัดขาดเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคนออกจากโลกภายนอก ในห้องควบคุมภาคพื้นดินชั้นเจ็ดของสถานีอวกาศ 'โอเอซิส-9' ซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งการควบคุมจากศูนย์กลาง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของโอโซนและควันจางๆ จากแผงวงจรที่ถูกความร้อนแผดเผาจนละลาย ดร.ศิลาทรุดตัวลงพิงกับแผงคอนโซลควบคุมหลัก มือเรียวบางที่สวมถุงมือไนลอนสั่นเทาเล็กน้อยขณะกุมทรัสตีไดรฟ์ (Trustee Drive) ฮาร์ดดิสก์ขนาดเท่าฝ่ามือที่บรรจุข้อมูลลับสุดยอดเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อน ข้อมูลที่แลกมาด้วยชีวิตของเพื่อนร่วมทีม และตอนนี้ มันกำลังเป็นเป้าหมายที่องค์กรเงาต้องการทำลายทิ้งพร้อมกับพยานอย่างเธอ "อย่ายืนนิ่งตรงมุมอับสายตาครับ ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังแผงควบคุม ผู้บัญชาการคณินในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิท ไร้ซึ่งเครื่องหมายสังกัด ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับเงา เขาขยับตัวเข้าประชิดตัวเธอในระยะประชิด มือข้างหนึ่งถือปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (Rail Pistol) ที่ยังคงมีไอร้อนคุกรุ่นจากการใช้งาน ส่วนมืออีกข้างคว้าแขนเรียวของเธอให้หลบพ้นจากวิถีกระสุนเจาะเกราะที่เพิ่งทะลุกระจกนิรภัยเข้ามา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเศษกระจกที่ร่วงกราวลงราวกับสายฝน ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนนัดต่อมาฝังลงบนผนังโลหะด้านหลังจนเกิดรอยไหม้สีดำสนิท คณินดึงศิลาให้หมุนตัวหลบเข้ามาอยู่ในแนวบังเกอร์ของเสาคานหลักอย่างแม่นยำ สัญชาตญาณดิบของทหารรบพิเศษและความสุขุมเยือกเย็นของนักวิทยาศาสตร์ถูกบังคับให้ต้องประสานกันอย่างไร้รอยต่อในสถานการณ์เป็นตายเท่ากันนี้ "คุณมาช้าไปสามวินาที ผู้บัญชาการ" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับคมกริบและไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เธอมองหน้าเขาในระยะประชิด จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่ายผ่านเกราะยุทธวิธี "หรือว่าคุณกำลังลังเลว่าควรจะช่วยผม หรือปล่อยให้หน่วยเก็บกวาดของพวกคุณทำงานให้เสร็จกันแน่?" คณินชำเลืองมองเธอด้วยหางตา ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แววตาสีเข้มของเขาฉายแววซับซ้อนยากจะหยั่งถึง "ถ้าผมอยากให้คุณตาย คุณคงไม่ได้ยืนเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ ดร.ศิลา... จำคำสั่งของผมให้ดี หมอบต่ำแล้วปิดปากให้สนิท หน่วยจู่โจมกลุ่มนี้ไม่ใช่ทหารยามทั่วไป พวกมันคือ 'หน่วยเงา' (Phantom Unit) ที่ถูกฝึกมาเพื่อลบทุกร่องรรอย ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจของผมเอง" สิ้นคำพูดของคณิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็กะพริบถี่ขึ้นสลับกับความมืด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูห้องควบคุมเข้ามาทุกที เสียงโลหะเสียดสีกันบ่งบอกว่าพวกมันกำลังใช้ลำแสงความร้อนตัดบานประตูนิรภัยออกเป็นชิ้นๆ คณินกวาดสายตาประเมินสถานะของห้องอย่างรวดเร็ว สมองของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนทำงานอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ เขาหันมาสบตากับศิลา ซึ่งกำลังกอดทรัสตีไดรฟ์ไว้แนบอกราวกับมันคือลมหายใจสุดท้ายของเธอ "คุณยึดมั่นในอุดมการณ์บ้าๆ นี่ จนยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตของคนรอบข้างเลยหรือครับ?" คณินกระซิบถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนชื่นชม สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าเนียนที่เปื้อนคราบเขม่าควัน "และคุณล่ะครับ ผู้บัญชาการ..." ศิลาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณยอมเป็นเครื่องมือให้คนชั่วฆ่าคนบริสุทธิ์ แค่เพื่อรักษาคำว่า 'ความมั่นคงของรัฐ' เอาไว้แค่นั้นเองหรือครับ? อุดมการณ์ของคุณกับผม มันต่างกันตรงไหน... นอกจากผมเลือกความจริง ส่วนคุณเลือกความอยู่รอด?" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้คณินนิ่งงึมไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดมันคือความจริงอันน่ารังเกียจที่เขาต้องแบกรับมาตลอดหลายปีในกองกำลังความมั่นคง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาถกเถียงเรื่องศีลธรรม เมื่อเสียงโลหะบานสุดท้ายหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังโครมคราม! คันเร่งแห่งความเป็นความตายถูกเหยียบจนมิด ในวินาทีที่กลุ่มควันจางลงและเงาร่างในชุดเกราะสีเงินยวงสามนายก้าวเข้ามาพร้อมปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นล่าสุด คณินก็เคลื่อนไหว ปัง! ปัง! เสียงปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าของคณินคำรามลั่นห้อง กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกระบังหน้าของมือปืนแถวหน้าสุดอย่างแม่นยำ ร่างนั้นล้มฟุ้งลงไปกองกับพื้นทันทีโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง แต่อีกสองนายที่เหลือไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว พวกมันระดมยิงสวนกลับมาอย่างบ้าคลั่งจนประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่ว "วิ่ง!" คณินตะโกนลั่น พร้อมกับกระโจนเข้าประชิดมือปืนคนที่สอง ใช้มือเปล่าปัดปากกระบอกปืนให้เบี่ยงเบนขึ้นฟ้า ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ข้อต่อคอของชุดเกราะอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังกรอบ ศัตรูเซถอยหลังแต่ยังคงพยายามเหนี่ยวไก คณินไม่รอช้า ซัดหมัดตรงเข้าที่แผงควบคุมระบบระบายอากาศเหนือหัวของพวกมันทันที เปรี๊ยะ! กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงนับหมื่นโวลต์รั่วไหลออกมาจากสายไฟที่ขาดสะบั้น ช็อตเข้าร่างของมือปืนทั้งสองนายจนพวกมันชักกระตุกและล้มลงแน่นิ่งไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคณินและศิลาที่ดังแข่งกับเสียงเตือนภัยของสถานีที่ดังเป็นระยะ คณินยืนค้ำยันเข่าตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเขม่า เขาหันกลับมามองศิลาที่ยังคงกอดทรัสตีไดรฟ์แน่น แววตาของเธอยังคงมีความแข็งกร้าวผสมผสานกับความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด "ปลอดภัยแล้วครับ..." คณินเอ่ยเสียงแหบพร่า ขณะยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเธอ "ส่งไดรฟ์มาให้ผม เดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่เอง เราเหลือเวลาอีกไม่มากก่อนที่ระบบทำลายตัวเองจะทำงาน" ศิลามองมือของเขา สลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อและรอยแผลเป็น เธอไม่ได้ยื่นไดรฟ์ให้ทันที แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว จนระยะห่างแทบไม่เหลือ "ทำไมคุณถึงช่วยผมล่ะ คณิน?" เธอกระซิบถาม ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย "คุณบอกว่าคุณทำเพื่อความอยู่รอด... แต่วันนี้ สิ่งที่คุณทำ มันกำลังทำลายอนาคตของคุณเอง" คณินนิ่งงันไป มือที่ยื่นค้างไว้ลดระดับลงเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาขยับคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... สายตาก็เหลือบไปเห็นสัญญาณไฟสีแดงกะพริบแปลกปลอมบนแผงควบคุมระบบหลักที่อยู่ด้านหลังของศิลา มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยจากการทำลายตัวเองของสถานี... แต่มันคือสัญญาณการส่งข้อมูลอัตโนมัติจากเซิร์ฟเวอร์ลับที่กำลังอัปโหลดไฟล์ทั้งหมดไปยังพิกัดภายนอกระบบสุริยะ และที่แย่ไปกว่านั้น หน้าจอหลักของคอนโซลก็ปรากฏข้อความสั้นๆ ขึ้นมาว่า: [ Upload Complete: Target Coordinate - Deep Space Outpost 'Ares-X' ] [ Warning: Unknown Third Party Connected ] คณินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างพุ่งเข้าหาศิลาโดยสัญชาตญาณเพื่อผลักเธอให้พ้นรัศมี แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนตัวเธอ เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบผ่านระบบกระจายเสียงของห้องควบคุมที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ขอบพระคุณ ดร.ศิลา และ ผู้บัญชาการคณิน ที่ช่วยรวบรวมและส่งมอบ 'กุญแจ' ดอกสุดท้ายให้เราอย่างไร้ที่ติ..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดและเต็มไปด้วยเกมการเมืองนี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ