รอยแผลจากการต่อสู้

เสียงฮัมเบาๆ ของระบบกรองอากาศในห้องปฏิบัติการย่อยระดับสาม ดังประสานกับเสียงหยดของสารละลายเจลสมานแผลที่กระทบลงบนถาดสเตนเลส เป็นจังหวะจะโคน ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันชนิดที่แทบจะทำให้โมเลกุลของออกซิเจนรอบตัวกลายเป็นของแข็ง "อย่าขยับครับ... แผลตรงหัวไหล่นี่เกือบจะเฉียดเส้นประสาทหลักอยู่แล้ว ถ้าคุณยังดึงดันจะไปคุมกำลังพลที่จุดเชื่อมต่อA-7 ด้วยสภาพแขนข้างนี้ เกรงว่ากองกำลังความมั่นคงของคุณคงต้องหาผู้บัญชาการคนใหม่ภายในสัปดาห์หน้าแน่นอน" ดร.ศิลา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ประชดประชัน ทว่าแฝงไว้ด้วยความเฉียบขาดระดับมืออาชีพ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นโลหะเพ่งสมาธิอยู่กับการใช้ปลายคีบนาโนไบโอติกคีบเศษโลหะชิ้นจิ๋วออกจากเนื้อเยื่อบริเวณหัวไหล่ซ้ายของชายหนุ่ม ผู้บัญชาการคณินกัดฟันแน่น กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับนูนขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด เขานั่งอยู่บนขอบโต๊ะโลหะ เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการผ่านศึกมาโชกโชน และรอยฉีกขาดใหม่จากการปะทะกับกลุ่มผู้ก่อการไม่สงบเมื่อสองชั่วโมงก่อน คณินไม่ได้ร้องโอดครวญสักแอะ มีเพียงลมหายใจเข้าออกที่ลึกและหนักหน่วงกว่าปกติเท่านั้นที่ฟ้องว่าเขากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดระดับใด "ผมไม่มีเวลามานอนพักฟื้นในห้องปลอดเชื้อหรอกนะ ศิลา... สภาวะสุญญากาศที่เขตวงแหวนรอบนอกกำลังปั่นป่วน ข้อมูลดิบจากหลุมดำจำลองนั่นไม่ใช่แค่เรื่องทฤษฎีทางฟิสิกส์ แต่มันคืออาวุธที่พวกมันกำลังจะใช้ล้างบางสถานีอวกาศแห่งนี้" คณินตอบเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองแผลของตนเองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ไม่ยอมละสายตาจากงานตรงหน้า "ต่อให้คุณจะกอบกู้จักรวาลได้สำเร็จ แต่ถ้าแขนข้างนี้ของคุณใช้งานไม่ได้ มันก็ไม่มีความหมายหรอกครับ ผู้บัญชาการ... คนที่ตายในหน้าที่ด้วยความกล้าหาญ มักจะเป็นหัวข้อข่าวที่ดีในประวัติศาสตร์ แต่คนที่จะหาหลักฐานมัดตัวสภาสูงเพื่อล้างมลทินให้ครอบครัวของฉัน มีเพียงฉันคนเดียว และฉันต้องการความร่วมมือจากคุณแบบครบองค์ประกอบ ไม่ใช่แบบพิการ" คำพูดของศิลาเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด เธอกดสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อลงบนปากแผลอย่างแม่นยำ คณินสะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ มือหนาเผลอยกขึ้นคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและเต็มไปด้วยความลังเลบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามปกปิด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ระหว่างเข and เธอ ชั่วขณะหนึ่ง... ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดแคบลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย คณินเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาดุดันที่เคยใช้พิพากษานักโทษการเมืองข้ามดวงดาว ยามนี้กลับสะท้อนเงาของศิลาอย่างชัดเจน มันมีความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น—ความรู้สึกที่ทั้งดึงดูดและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "คุณนี่มัน... ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะ" คณินพึมพำเบาๆ เสียงของเขาเปลี่ยนโทนลง ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด มีเพียงความอ่อนล้าและบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นเจืออยู่ "ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของนักวิทยาศาสตร์ที่ต้องรักษาตัวอย่างการทดลองชิ้นสำคัญเอาไว้... ก็เท่านั้นเองครับ" ศิลาตอบสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวเนื้ออุ่นจัดบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขาขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปหยิบแผ่นปิดนาโนสกินมาทับรอยแผล ไม่มีใครขยับเขยื้อน ท่ามกลางเสียงเตือนภัยเบาๆ จากคอมพิวเตอร์หลักที่ดังเป็นระยะ ศิลาและคณินต่างติดอยู่ระหว่างแรงโน้มถ่วงทางอุดมการณ์ที่ผลักไสพวกเขาให้ยืนอยู่คนละฝั่ง กับแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ฉุดรั้งให้ทั้งคู่เข้าหากันอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง มือของคณินยังคงกุมข้อมือของเธอไว้ ขณะที่ปลายนิ้วของศิลากลัดแผ่นสมานแผลลงบนผิวของเขาอย่างนุ่มนวลผิดกับบุคลิกปกติ "ถ้าหลักฐานที่คุณตามหา... มันชี้ไป100% ว่าคนที่สั่งฆ่าครอบครัวคุณคือคนที่ผมต้องเคารพคำสั่งในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด คุณจะยังทำแบบนี้กับผมอยู่ไหม ศิลา?" คณินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจริงใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเจาะลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งแห่งเหตุผล ศิลานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ลลมหายใจของเธอสะดุดไปเล็กน้อย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ดึงข้อมือของตัวเองกลับอย่างนุ่มนวล แล้ววางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลสเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง "ถ้าถึงวันนั้น... คุณก็แค่ต้องเลือกครับผู้บัญชาการ ว่าจะยืนอยู่ข้างประวัติศาสตร์ที่ถูกสร้างขึ้นจากเลือด หรือจะยืนอยู่ข้างความจริงที่อาจจะทำลายทุกอย่าง... แม้กระทั่งตัวเราเอง" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แต่กลับหนักแน่นจนสั่นสะเทือนความรู้สึกของคนฟัง เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เตรียมจะเก็บอุปกรณ์ใส่กล่องโลหะเพื่อยุติการสนทนาที่เริ่มล้ำเส้นความเป็นมืออาชีพ ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้หันหลังเดินไปที่อ่างล้างมือ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายภายในก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงชาดกะพริบวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมหลักกลางห้องดีดตัวขึ้นอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความเข้ารหัสลับจากภายนอกสถานีอวกาศที่ถูกถอดรหัสออกมาแบบเรียลไทม์ ภาพสามมิติของแฟ้มลับโครงการ "แบล็กโฮลด์ เกตเวย์" ปรากฏขึ้น พร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ทำให้ทั้งคณินและศิลาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่ข้อมูลจากสภาสูง... แต่เป็นสัญญาณชีพจรที่ควรจะดับสูญไปเมื่อสิบปีก่อน—สัญญาณจากห้องทดลองลับใต้ฐานดวงจันทร์ของพ่อศิลาเอง! และข้อความบรรทัดสุดท้ายที่วิ่งขึ้นมาบนจอก็ทำให้เลือดในกายของคณินเย็นเฉียบลงทันที *“ยินดีต้อนรับกลับสู่กับดัก... ดร.ศิลา และผู้บัญชาการคณิน ผู้ทรยศแห่งสหพันธ์”* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาตามทางเดินโลหะด้านนอก ประชิดประตูห้องปฏิบัติการเข้ามาทุกที! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดและเต็มไปด้วยเกมการเมืองนี้กับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ