แผนลวงซ้อนแผน

เสียงก2กของขีดความดันในหน้ากากออกไซด์ที่ปรับลดระดับลงทีละน้อย คือจังหวะชีวิตเดียวที่เหลืออยู่บนชั้นที่สิบสี่ของสถานีอวกาศรกร้าง ‘ซีลินา-เก้า’ ดร.ศิลา ไม่แม้แต่จะกะพริบตา แม้ว่าเหงื่อกาฬเม็ดโตจะไหลย้อยลงมาตามโครงเหล็กของแว่นกรองรังสี และหยุดอยู่ที่ปลายคาง แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ฉายสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทของเธอ กำลังวิ่งโค้ดการเข้ารหัสระดับทหารผ่านโปรโตคอลพลาสมา เพื่อยืนยันตัวตนของ ‘ผู้ขาย’ ที่นัดหมายกันไว้ในจุดอับสัญญาณนี้ “ถ้าเขาไม่มาภายในสามสิบวินาที ออกซิเจนสำรองของเราจะลดลงต่ำกว่าร้อยละสิบ และระบบระบายความร้อนของชุดสูทจะฟรีซ” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านระบบสื่อสารภาคสนามดังขึ้น มันเรียบสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่เต็มไปด้วยการคำนวณที่เฉียบคม ผู้บัญชาการคณิน ในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทกลืนไปกับความมืดของผนังห้องเครื่องยนต์เก่า ยืนพิงเสาโลหะห่างออกไปสามเมตร มือขวากุมด้ามปืนพกเลเซอร์แรงดันสูงไว้มั่น นิ้วชี้วางทาบอยู่นอกโกร่งไกตามระเบียบปฏิบัติ แต่มุมมองสายตาของเขาไม่ได้มองที่ประตู...เขากำลังจับจ้องแผ่นหลังของศิลา “เขากำลังมาครับ ผู้บัญชาการ” ศิลาตอบกลับโดยไม่หันไปมอง “คนประเภทที่ขายข้อมูลระดับโครงการกำจัดขยะอวกาศของสภาความมั่นคง... ย่อมรู้ดีว่าการมาสายสองวินาทีหมายถึงการรอดชีวิต แต่การมาเร็วกว่ากำหนดห้าวินาทีหมายถึงการเดินเข้าสู่หลุมพราง” “คุณดูจะเข้าใจจิตวิทยาของพวกหนูท่ออวกาศดีเหลือเกินนะ ดร.ศิลา” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยนัยยะเสียสี “น่าแปลกสำหรับนักฟิสิกส์ที่ควรจะสนใจแต่เรื่องแรงโน้มถ่วงและหลุมดำ แต่กลับเชี่ยวชาญการต่อรองกับพวกอาชญากรข้ามดวงดาวได้อย่างแนบเนียน” “แรงโน้มถ่วงก็คือการดึงดูดเข้าหากันด้วยมวลสารที่มองไม่เห็นไม่ใช่หรือครับ... เหมือนกับที่เราสองคนมายืนอยู่ตรงนี้ โดยมีผลประโยชน์และอุดมกลางที่หักล้างกันเองเป็นตัวถ่วงดุล” ศิลาหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว “อย่าลืมข้อตกลงของเรานะครับ เรามาเพื่อ ‘ล่อซื้อ’ ข้อมูลดิบเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ไม่ใช่มาเพื่อเปิดฉากวิสามัญฆาตกรรมใครตามอำเภอใจแบบที่กองกำลังของคุณชอบทำ” คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาดุดันฉายประกายวาววับในความมืด เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายของโอโซนและดินปืนจางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกศิลาผ่านระบบกรองอากาศ “คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะควบคุมเกมนี้ได้จริงๆ หรือศิลา?” คณินโน้มตัวลงกระซิบ น้ำเสียงต่ำลึกจนเกือบเป็นเสียงคำราม “ข้อมูลที่คุณอยากได้ มันไม่ได้แลกมาด้วยหน่วยความจำพกพาอันเดียวหรอกนะ... คนที่กำลังจะเดินเข้ามาทางประตูนั้น ไม่ใช่สายลับระดับล่าง แต่เป็นคนที่เคยสั่งการให้ครอบครัวของคุณ... ถูกลบชื่อออกจากทะเบียนประวัติของสถานี” หัวใจของศิลาสะดุดไปเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งกระตุกโดยอัตโนมัติ แต่ภายใต้กรอบแว่นและใบหน้าที่เรียบเฉย เธอกลับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างควบคุมได้ดีเยี่ยม เธอไม่ถามว่าเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เพราะเธอรู้ดีว่าชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เหยื่อของเขามีความลับ ก่อนที่บทสนทนาเชิงจิตวิทยาจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงโลหะหนักหน่วงบดเข้าหากันก็ดังขึ้นจากอุโมงค์ระบายอากาศเบื้องบน ประตูห้องนิรภัยที่ควรจะถูกปิดตายมาเป็นทศวรรษค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างฝืดเคือง เสียงเฟืองขัดสีกันดังเอี๊ยดอาร์ดบาดหู ท่ามกลางละอองฝุ่นอวกาศที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลุ่มควันสีเทาจาง ไม่มีเงาร่างของมนุษย์โผล่พ้นขอบประตูในทันที มีเพียงกลิ่นแปลกปลอม... กลิ่นอับชื้นของสารเคมีสังเคราะห์ที่คล้ายกับน้ำยาฟอร์มาลีนผสมกับสนิมเหล็ก ศิลาชูดatapad ในมือขึ้น แสงสีฟ้าสว่างวาบเพื่อส่งสัญญาณตกลงราคาตามที่นัดแนะ “เรามีเครดิตคริปโตตามจำนวนที่ตกลงกัน ส่งรหัสถอด005มา แล้วต่างคนต่างไป” ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ไม่มีเสียงตอบรับจากความมืดหลังประตู มีเพียงเสียงลมหายใจของคณินที่ผ่อนออกอย่างระมัดระวัง มือของเขาปลดล็อกเซฟปืนพกเลเซอร์อย่างเงียบเชียบที่สุด ทันใดนั้นเอง... หน้าจอโฮโลแกรมในมือของศิลาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน! รหัสข้อความเตือนภัยสีดำทึบปรากฏขึ้นกลางหน้าจอโดยไม่มีที่มา มันไม่ใช่หน้าจอการโอนเงิน แต่มันคือโปรแกรมไวรัสทำลายล้างที่เจาะทะลวงผ่านสัญญาณบลูทูธระยะประชิดเข้าสู่ชุดสูทของเธอโดยตรง! *“คำเตือน: ระบบระบายความร้อนถูกควบคุมจากภายนอก... อุณหภูมิภายในชุดกำลังพุ่งสูงขึ้น”* “กับดัก!” คณินคำรามลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของศิลาแล้วกระชากเธอให้หลบพ้นจากรัศมีของกระสุนลำแสงที่พุ่งทะลวงผ่านผนังโลหะด้านหลังมาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ตูม! สะเก็ดไฟสีส้มสว่างวาบสาดกระเซ็น แสงเลเซอร์ความร้อนสูงเจาะทะลุแผ่นเหล็กหนาเตอะจนทะลุเป็นรูโบ๋ ควันดำโขมงคละคลุ้งไปทั่วห้องเครื่องยนต์แคบๆ ศิลากระแทกเข้ากับแผงควบคุมเก่าจนจุก แต่สัญชาตญาณความเป็นนักวิทยาศาสตร์และผู้รอดชีวิตทำให้เธอไม่ปล่อยให้ตัวเองตื่นตระหนก มือเรียวรีบคว้าเครื่องมือซ่อมบำรุงชิ้นหนึ่งขึ้นมาเพื่อเตรียมป้องกันตัว “เขาไม่ได้มาเพื่อขายข้อมูล” ศิลาหอบหายใจถี่รัว ขณะมองผ่านกลุ่มควันไปยังร่างที่ก้าวออกมาจากความมืด “เขามาเพื่อปิดปากพวกเราต่างหาก” แต่ทว่า... ร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดนั้น กลับไม่ใช่สายลับเถื่อนที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ ภายใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่กะพริบถี่ ร่างนั้นสวมชุดนักบินอวกาศรุ่นเก่าขององค์การสำรวจดวงดาวหมายเลขสาม ซึ่งเป็นชุดเดียวกันกับที่บิดาของเธอเคยสวมใส่ในวันเกิดอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน หมวกนิรภัยใสสะท้อนภาพใบหน้าของศิลาที่ซีดเผือด มือที่สวมถุงมือเหล็กยื่นอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมา มันคือไดรฟ์ข้อมูลสีเงินยวงที่สลักตราสัญลักษณ์ลับของสภาความมั่นคง... ตราเดียวกับที่อยู่บนแหวนประจำตำแหน่งของคณิน “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกสาว” เสียงสังเคราะห์ที่บิดเบือนผ่านเครื่องแปลงเสียงดังขึ้นจากลำโพงของชุดนั้น แต่มันเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว “พ่อรอดูการเติบโตของลูกมานานพอแล้ว... ถึงเวลาที่แกจะต้องเลือกสักที ว่าจะยอมรับความจริง หรือจะตายไปพร้อมกับความโง่เขลาของคนข้างๆ แก” คณินชะงักกึก ปืนในมือสั่นสะเทือนเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นตราสัญลักษณ์บนไดรฟ์นั้นชัดเจน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ท่าทีเยือกเย็นดุดันมลายหายไปในพริบตา เมื่อเขาตระหนักได้ว่า... พวกเขาไม่ได้กำลังตามล่าผู้ทรفی แต่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่อดีต ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่สิบห้านี้นะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์