คำเตือนจากศัตรู

กลิ่นอายความคุกรุ่นของดินปืนและกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานชั่วคราว ทว่าบรรยากาศรอบตัวในยามที่ศิลาผละตัวออกไปนั้น กลับเย็นเยียบราศีกดดันแผ่ซ่านจนรินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องนี้กำลังถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาดุดันคู่นั้นทิ้งร่องรอยของความกระหายอยากและโทสะอันดิบเถื่อนไว้ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวสวนออกไปปะทะกับผู้มาใหม่ที่ยืนขวางประตูอยู่ "อย่าสอดมือเข้ามาในเขตของฉัน คินทร์" น้ำเสียงของศิลาต่ำลึก ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันอย่างไม่ปิดบัง รังสีอำมหิตระหว่างอัลฟ่าสองคนพุ่งชนกันจนอากาศรอบข้างแทบจะสั่นสะเทือน แต่คนที่ถูกเตือนกลับทำเพียงยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ี่สะทกสะท้าน ดวงตาคมปลาบของคินทร์กวาดมองเข้ามาภายในห้องผ่านไหล่กว้างของศิลา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของสถาปนิกสาวที่กำลังยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมอยู่ริมโต๊ะทำงาน "ผมไม่ได้สอดมือครับศิลา ผมแค่มาดูว่า 'เหยื่อ' ของคุณ... กำลังจะถูกคุณขย้ำจนตายคาที่เสียก่อนหรือเปล่า" คินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็น ชายหนุ่มปรายตามองศิลาด้วยรอยยิ้มเยาะที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย ก่อนจะก้าวล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ประตูกระจกถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งรับกับเกมอำนาจที่กำลังจะเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาทีนี้ "คุณต้องการอะไร คินทร์" รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง ฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้แม้ขาเรียวจะสั่นเทาเล็กน้อยจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ เธอยังจำรสจูบดิบเถื่อนและฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของศิลาได้ดี แต่ตอนนี้ เธอกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูอีกคน... ผู้ชายที่จ้องจะใช้เธอเป็นหมากในเกมหักหลัง คินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังเดินสำรวจอาณาเขตของเหยื่อที่บาดเจ็บ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาเธอในระดับเดียวกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณดูตื่นกลัวนะคุณริน... แต่เชื่อผมเถอะว่าสิ่งที่ศิลาทำกับคุณเมื่อครู่ มันเป็นแค่การทักทายเด็กอนุบาลเท่านั้นเอง" คินทร์กระซิบเสียงพร่า ทอดสายตามองริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากการบดขยี้ของศิลาเมื่อครู่ด้วยความหลงใหลระคนสมเพช "คุณกำลังเอาไข่ไปกระทบหิน คุณรินดา สถาปนิกสาวผู้ไร้พ่าย... คุณคิดจริงๆ หรือว่าจะเอาชนะผู้ชายอย่างศิลาได้ด้วยแบบแปลนและการคำนวณโครงสร้างโง่ๆ นั่น?" "มันไม่ใช่เรื่องโง่!" รินรดาตอกกลับทันควัน นัยน์ตาส่อประกายไฟแห่งความท้าทาย "โครงการนี้คือผลงานทั้งชีวิตของฉัน ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะพวกคุณสองคน มาย่ำยีมันเด็ดขาด!" "น่าประทับใจครับ..." คินทร์ปรบมือช้าๆ สองครั้ง เสียงกระทบกันของฝ่ามือดังสะท้อนก้องในห้องแคบๆ "แต่ความดื้อรั้นมันกินไม่ได้หรอกนะคุณรินดา ยิ่งคุณขัดขืนศิลามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากบดขยี้คุณให้แหลکคามือมากเท่านั้น... คุณก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าสายตาแบบนั้นของเขา เวลาที่เขามองคุณ มันไม่ใช่สายตาของหุ้นส่วนทางธุรกิจเลยแม้แต่น้อย" คำพูดของคินทร์จี้ใจดำและกระชากความเป็นจริงออกมาอย่างโหดร้าย รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น เพราะเธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ศิลา ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสอันตรายนั้นอย่างน่าละอาย "แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงถ่อมาหาฉันถึงที่นี่ในสภาพแบบนี้" เธอย้อนถามเสียงเข้ม พยายามถอยหลังหนีเมื่อร่างสูงใหญ่ของคินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารกระจก คินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอระหง กลิ่นอายความเป็นชายที่แตกต่างจากศิลาลอยเข้าแตะจมูก คินทร์มีความแพรพราวและอันตรายในแบบฉบับของเพลย์บอยผู้กุมความลับ ขณะที่ศิลาคืออัคคีที่พร้อมแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ผมมาเพื่อช่วยคุณ... และช่วยตัวเองด้วย" คินทร์กระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ศิลากำลังจะฮุบโครงการนี้ทั้งหมด และเขากำลังใช้คุณเป็นทางผ่านเพื่อบีบให้บริษัทคู่แข่งยอมจำนน เอกสารลับที่เขากุมอยู่... ถ้าคุณอยากรอด และถ้าคุณไม่อยากตกเป็นทาสทางร่างกายและจิตใจของเขาไปตลอดกาล... คุณต้องร่วมมือกับผม" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจกับข้อเสนอที่เสี่ยงเดิมพันด้วยชีวิต "ร่วมมือกับคุณ? หึ... ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้เลวร้ายไปกว่าศิลา?" "เราทุกคนต่างก็เป็นคนเลวในเรื่องของคนอื่นทั้งนั้นแหละครับคุณรินดา" คินทร์แย้มยิ้มร้ายกาจ มือหนายื่นออกไปไล้ปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจหยั่งเชิงทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ทันได้ปัดป้อง "แต่ความแตกต่างก็คือ... ผมให้เกียรติคุณในฐานะ 'พันธมิตร' ขณะที่ศิลา... มองคุณเป็นแค่ 'ของเล่นชิ้นโปรด' ที่รอวันทำลายทิ้งเท่านั้น" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียด รินรดากัดริมฝีปากตัวเองแน่น สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่ยื่นข้อเสนอ กับซาตานผู้ไร้ปรานีที่เพิ่งจากไป ทั้งสองทางเลือกล้วนเป็นทางเดินบนปากเหวแห่งความตาย ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือตอบรับ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งคินทร์และรินรดาชะงักไปพร้อมกัน คินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ขณะที่รินรดานัยน์ตาไหววับด้วยความหวาดระแวง เพราะในเวลานี้ ไม่มีพนักงานคนไหนกล้าเดินมาเฉียดใกล้ห้องนี้อย่างแน่นอน ประตูกระจกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าของผู้มาใหม่ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก ศิลา... กลับมาเร็วกว่าที่คิด และในมือหนาของเขามีแฟ้มเอกสารลับชิ้นสำคัญที่ทำให้ลมหายใจของคินทร์สะดุดกักไปทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันดาร์กและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ