ตื่นมาในความเงียบ

ลำแสงสีขาวอมฟ้าจากไฟฉายแรงสูงกราดวาดผ่านความมืดของห้องพักคนงานในสนามก่อสร้าง ปะทะเข้ากับม่านฝุ่นที่ยังลอยวนอวลในอากาศ กลิ่นอายของความดิบเถื่อน กลิ่นกาย และหยาดเหงื่อจากบทรักอันดุเดือดเมื่อครู่ยังคงอบอวลคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นปูนและเหล็กกล้า ศิลาไม่แม้แต่จะกระพริบตา ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าของเขาพลิกตัวบังร่างของรินรดากลับไปในเสี้ยววินาที ดวงตาสีนิลคมกริบดุจสัตว์ป่าจ้องเขม็งไปยังร่างในเครื่องแบบที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟฉายสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงกับชะงักฝีเท้า "ขออภัยครับคุณศิลา... ทางส่วนกลางแจ้งว่ามีสัญญาณเตือนความปลอดภัยจากโซนนี้ นึกว่า..." เจ้าหน้าที่หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าตนเองกำลังส่องไฟใส่ประธานโครงการผู้ทรงอิทธิพล "ออกไป." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน มันไม่ใช่คำขอร้องแต่เป็นประกาศิต ศิลาไม่ได้ขยับตัวออกจากร่างของหญิงสาวที่ซ่อนใบหน้าแดงก่ำอยู่ใต้แผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดเสียวจากการถูกจับได้คาหนังคาเขาผสานเข้ากับความอับอายและแรงปรารถนาที่ยังค้างคา ทำให้ร่างกายของเธอยิ่งสั่นสะท้าน "ครับ... ขอประทานอภัยด้วยครับ!" เจ้าหน้าที่หนุ่มรีบถอยหลังกรูด ปิดประตูและถอยร่นออกไปทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะกวาดสายตามองซ้ำสอง ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ศิลาค่อย ๆ ก้มลงมองสถาปนิกสาวใต้ร่าง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย "เกมนี้คุณเป็นคนเริ่มเองนะรินรดา..." ศิษากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม "เมื่อคืนคุณท้าทายผม และตอนนี้... คุณไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของผมไปได้อีกแล้ว" มือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมสะโพกมน บดเบียดเข้าหาความแนบชิดที่มากยิ่งขึ้น แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนเหตุผลทั้งหมดถูกแผดเผา รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเคืองและความพยายามที่จะเอาชนะพังทลายลงในความมืดมิด เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่โหยหากันและกัน ลมหายใจหอบกระเส่าดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่ล่วงเลยเข้าสู่ยามรุ่งสาง บทรักครั้งใหม่ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยน หากแต่เป็นการเรียกร้องสิทธิ์และการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ ศิลาใช้ริมฝีปากและสัมผัสร้อนรุ่มย้ำเตือนทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอ ราวกับต้องการประทับตราจองไว้อย่างถาวร รินรดาจิกมือลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงอารมณ์อันดุเดือดและลึกซึ้ง จนกระทั่งทั้งสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่สะท้อนก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ... แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ไร้กระจกเข้ามาตกกระทบบนผิวเนื้อเปลือยเปล่า รินรดากะพริบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ร่างกายระביมไปทั่วทุกสัดส่วนราวกับผ่านศึกหนักหน่วง เธอนอนตะแคงอยู่บนฟูกเก่า ๆ กลางไซต์งาน โดยมีผ้าห่มเนื้อหยาบคลุมกายไว้ครึ่งท่อน ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ศิลาไม่อยู่แล้ว รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกซับซ้อนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความหวั่นไหว ความโกรธตัวเองที่เผลอไผล และความจริงที่ว่า... ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาได้ขาดสะบั้นและเปลี่ยนรูปCแบบไปตลอดกาลแล้ว เธยไม่ใช่แค่นักออกแบบคู่ปรับของเขาอีกต่อไป แต่เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกเขาตีตราจองอย่างสมบูรณ์แบบ เธอพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก หยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่ด้วยมือสั่นเทา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักคนงาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "อรุณสวัสดิ์ครับคนสวย... ดูท่าทางคุณจะผ่านคืนที่ยาวนานมาสินะ" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายของ 'คินทร์' ผู้ร่วมลงทุนและศัตรูตัวฉกาจของศิลา ที่กำลังยืนขวางทางออกอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่กำลังเล่นคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ซ่อนอยู่มุมห้อง... คลิปที่บันทึกภาพทุกวินาทีอันเร่าร้อนระหว่างเธอกับศิลาเมื่อคืนนี้ไว้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอมานะครับ