เส้นกั้นที่เลือนหาย

ความเงียบงันภายในห้องพักชั่วคราวหน้าไซต์งานก่อสร้างยามวิกาล หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าคานเหล็กรับน้ำหนักตัน แรงสั่นสะเทือนจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ร่างกายของศิลาและรินรดายังคงแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร่งราวกับกลองศึก ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับสัตว์ป่ากำลังพิจารณาเหยื่อที่ติดกับดักแต่ยังส่งเสียงขู่คำราม "ปล่อยฉันได้แล้ว ศิลา..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือตัวเองจากการเกาะกุม แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กห่อหุ้มไว้ ศิลาไม่ขยับเขยื้อน เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "คิดว่าฉันอยากกอดคุณนักหรือไง รินรดา... แต่บอกตัวเองให้ปล่อยมือจากคุณทีไร ร่างกายมันกลับสั่งให้ทำตรงกันข้ามทุกที" สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่น มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าด้วยความดื้อรั้นของเธอ คินทร์อาจจะคิดใช้เธอเป็นหมากเบี้ย แต่คินทร์ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า ผู้หญิงคนนี้มีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้วิศวกรผู้ควบคุมทุกสิ่งอย่างเขาแทบคลั่ง รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเมื่อความกดดันพุ่งถึงขีดสุด เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา ศิลาก็ก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าวเดียวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ เส้นกั้นบางๆ ที่ทั้งคู่ต่างพยายามขีดเอาไว้ด้วยศักดิ์ศรีและหน้าที่ พังทลายลงในพริบตา ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือเล็กกำเสื้อเชิร์ตของเขาแน่นด้วยความตกใจ รสสัมผัสดุดันและร้อนรุ่มรุกล้ำเข้ามาอย่างไร้การผ่อนปรน ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดสลัว ศิลาไม่อาจอดกลั้นความกระหายที่สั่งสมมาหลายสัปดาห์ได้อีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง ปลายลิ้นร้อนลากไล้ตักตวงความหวานล้ำที่เธอพยายามซ่อนเร้น สัมผัสทั้งดุดันและเรียกร้องจนสถาปัตยกรรมทางอารมณ์ที่รินรดาเพียรสร้างพังครืนลงไม่เป็นท่า สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ความโกรธขืนและทิฐิถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาในลำคอที่จมหายไปกับรสจูบอันเร่าร้อนของเขา ความวาบหวามแล่นพล่านไปตามเส้นประสาททุกตารางนิ้ว ศิลาผ่อนแรงลงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้อากาศหายใจ แต่กลับยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงไปลึกซึ้งกว่าเดิม มืออีกข้างเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมืดมนนี้อย่างไม่อาจหลีกหนี ความนุ่มนวลผสมผสานกับความดิบเถื่อนที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณ ทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อริมฝีปากผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง หยาดน้ำใสคลอเคลียอยู่ริมฝีปากบวมเจ่อ ทั้งคู่หอบหายใจรุนแรง หน้าผากแนบชิดกันในความสลัว ศิลายังคงกักขังเธอไว้ในวงแขน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่มอดดับ "ทีนี้... ยังกล้าบอกว่าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ต้องร่วมงานกันอีกไหม รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้เรียบเรียงคำตอบเพื่อโต้แย้ง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายของยามรักษาความปลอดภัยหน้าไซต์งานที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "คุณศิลาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่โซนซี... โครงสร้างเหล็กเกิดอาการทรุดตัวลงมาครึ่งหนึ่งครับ!" ดวงตาของศิลาคมกริบขึ้นในทันที ความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาเฉียบขาดในเสี้ยววินาที เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธียรอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้... รอผมกลับมาจัดการคุณต่อ" พูดจบ ศิลาก็ผละร่างออกอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นสวมแล้วพุ่งตัวออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้รินรดายืนหายใจหอบสะท้านอยู่ลำพัง ท่ามกลางความตื่นตระหนกและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติจากเหตุการณ์ตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักที่เปิดแง้มไว้ "โอ้... ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าสินะครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" น้ำเสียงเย้ยหยันคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'คินทร์' ที่ยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับเอกสารลับในมือที่สั่นคลอนทุกอย่างที่ศิลาสร้างมา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์ในตอนนี้นะครับ