การตัดสินใจที่ผิดพลาด

เสียงตบโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องประชุมใหญ่ดังสนั่นจนเอกสารแบบแปลนโครงสร้างกระพือไหว รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ตัวตรงดิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความถือดี แววตาคู่คมกวาดมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเย็นชาที่พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความสั่นไหวระคนตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวยังคงชาหนึบคล้ายถูกกระแสไฟฟ้าสถิต จี้รูปกุญแจโบราณที่ถูกดึงออกมาจากใต้ปกเสื้อยังคงห้อยแกว่งไกวอยู่กลางอากาศ—มันเป็นความลับที่เธอซ่อนไว้มิดชิดที่สุด แต่ตอนนี้กลับถูกคีรินทร์ฉวยเอาไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย "คุณไม่มีสิทธิ์ล้ำเส้นขนาดนี้ค่ะ คีรินทร์" น้ำเสียงของสถาปนิกสาวราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างทางกายภาพ ขณะที่ดวงตาสีเข้มของวิศวกรหนุ่มยังคงพิจารณาวัตถุชิ้นเล็กนั้นด้วยความสนใจใคร่รู้ คีรินทร์ไม่ตอบทันที เขายังคงใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนผิวโลหะเก่าคร่ำครึของจี้กุญแจนั้นช้าๆ ความเงียบภายในห้องประชุมที่ปิดทึบทำให้เสียงเครื่องปรับอากาศดังฮึ่มฮำยิ่งขับเน้นบรรยากาศตึงเครียดให้หนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาสบตาเธอนิ่ง ราวกับกำลังอ่านรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาคู่นั้น "ล้ำเส้นเหรอครับ... รินรดา" คีรินทร์จงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเธออย่างเชื่องช้า ดวงตาคมปลาบฉายแววท้าทาย "แต่ผมคิดว่านี่คือการเปิดประตูต่างหาก ประตูที่ถูกลงกลอนแน่นหนามาตลอดสัปดาห์ที่คุณพยายามกีดกันผมออกจากตารางเวลาคำนวณโครงสร้าง" "งานส่วนโครงสร้างล่าช้าเพราะการคำนวณที่ผิดพลาดจากฝั่งคุณ ไม่ใช่เพราะฉันปิดกั้นค่ะ!" รินรดาตอกกลับทันควัน ความโกรธเข้ามาแทนที่ความตกใจเมื่อพูดถึงเรื่องงาน ความสมบูรณ์แบบที่เธอเพียรสร้างกำลังพังทลายลงเพียงเพราะความเห็นที่ไม่ลงรอยกันในจุดนี้ "ผนังรับแรงเฉือนตรงแกนกลางตึกในชั้นยี่สิบสอง... คุณจงใจลดขนาดเหล็กเสริมลงสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยเหตุผลเรื่องงบประมาณ แต่มันแลกมาด้วยความปลอดภัยของโครงสร้างทั้งตึก ฉันไม่มีวันยอมรับแบบแปลนนี้เด็ดขาด" คีรินทร์ถอนหายใจเบาๆ เขาปล่อยจี้กุญแจให้ร่วงกลับลงไปซ่อนใต้ปกเสื้อของเธอตามเดิม ทว่าการเคลื่อนไหวนั้นกลับกินเวลานานเกินจำเป็น ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าของเธอจนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เขายืนประชิดเข้ามาอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของวิศวกรหนุ่ม กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความสะอาดของกระดาษพิมพ์เขียวและความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ "คุณกำลังมองโลกแบบสถาปนิกโบราณที่ยึดติดกับตัวเลขในอุดมคติ รินรดา" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบของเขาต่ำทุบและทรงพลัง "วัสดุเกรดพรีเมียมที่เธอสั่งนำเข้าจากเยอรมันกำลังจะทำให้งบของโปรเจกต์นี้เกินเพดาน และถ้าเราไม่ปรับลดโครงสร้างตรงจุดนั้นลงตามหลักวิศวกรรมยืดหยุ่น โปรเจกต์นี้จะถูกระงับโดยบอร์ดบริหารภายในสิ้นเดือนนี้... นั่นแหละคือความหายนะที่แท้จริง ไม่ใช่ตัวเลขสิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณกำลังตีโพยตีพาย" "แต่ความล่าช้าจากการถกเถียงเรื่องนี้ มันทำให้กำหนดการส่งมอบแบบพิมพ์เขียวงวดแรกต้องเลื่อนออกไปสามสัปดาห์แล้วนะคะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่หลบเลี่ยง "ฉันยอมให้ตึกพังในจินตนาการไม่ได้ และฉันก็จะไม่ยอมเซ็นอนุมัติแบบที่บิดเบือนหลักการความปลอดภัยเด็ดขาด ถ้าคุณยืนยันจะใช้แบบนั้น ก็ไปหาคนอื่นมาเซ็นชื่อแทนฉันซะ" คำพูดตัดพ้อที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นทำให้มุมปากของคีรินทร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในสายตาของเธอ "หาคนอื่นงั้นเหรอ?" คีรินทร์ทวนคำ น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่อันตราย "คุณก็รู้ดีว่าไม่มีวิศวกรคนไหนในบริษัทนี้ที่กล้าพอจะรับผิดชอบโปรเจกต์นี้ร่วมกับคุณ มีแต่ผม... รินรดา มีแต่ผมคนเดียวที่ทนความเยือกเย็นและเรื่องมากของคุณได้" "งั้นเราก็คงต้องติดอยู่ตรงนี้ค่ะ—ความเห็นที่ขัดแย้งที่ไม่มีวันบรรจบกัน" เธอพูดเสียงแข็ง หันหลังให้เขาเพื่อหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะทันได้สัมผัสสันแฟ้ม ข้อมือบางก็ถูกรวบไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงดึงที่ไม่รุนแรงนักแต่เด็ดขาดพาร่างของเธอหมุนกลับมาประทะเข้ากับแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด รินรดาเบิกตากว้างเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขามีน้อยเสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน "ปล่อยนะคะ คีรินทร์..." เธอพยายามขัดขืน แต่ข้อมือถูกตรึงไว้อย่างมั่นคงด้วยอุ้งมือใหญ่ที่ร้อนผ่าวดั่งเตาไฟ "เรายังคุยกันไม่จบเรื่องงาน... และเรื่องส่วนตัวที่คุณซ่อนไว้" คีรินทร์ก้มลงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนจนเส้นขนทั่วร่างของเธอ Lกรียวเกร็ง "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าความเยือกเย็นที่คุณสร้างขึ้นจะปกป้องคุณจากความจริงได้? กุญแจดอกนั้น... เปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวที่ชั้นใต้ดินของตึกเก่าริมแม่น้ำใช่ไหม? ที่ที่คุณเก็บแปลนโครงสร้างดั้งเดิมของตระกูลคุณเอาไว้" ร่างของรินรดาสั่นสะท้อนอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดชีวิต—ความล้มเหลวของบิดาที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากตึกถล่มในอดีต—ถูกผู้ชายคนนี้ล่วงรู้เข้าจนได้ "คุณสืบเรื่องฉัน..." เสียงกระซิบของเธอสั่นพร่า ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางที่เธอเกลียดชังที่สุด "ผมไม่ได้สืบ... ผมแค่อ่านคุณออก" คีรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตายังคงความคมกริบ เขาเคลื่อนมือจากข้อมือขึ้นมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่น บังคับให้เธอแนบชิดกับตัวเขามากขึ้น ปลายจมูกโด่งคมเฉียดผ่านเส้นผมหอมกรุ่นของเธอ "เราต่างก็มีแผลเป็น รินรดา... คุณใช้ความสมบูรณ์แบบมาเป็นเกราะป้องกันความพ่ายแพ้ ส่วนผมใช้เหตุผลและความเย็นชาเป็นกำแพง แต่วันนี้... กำแพงของเรากำลังจะพังลงเพราะความดื้อรั้นของกันและกัน" ความใกล้ชิดที่อบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและแรงกดดันทางวิชาชีพหลอมรวมกันจนกลเป็นบรรยากาศที่ร้อนรุ่ม รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นโครمครามผ่านเนื้อผ้า ร่างกายของเธอต่อต้านสัมผัสนี้ด้วยเหตุผล แต่จิตใต้สำนึกกลับโหยหาความอบอุ่นที่เธอขาดหายมาเนิ่นนาน เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้ แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทานั้นกลับจิกเกร็งลงบนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาโดยไม่รู้ตัว คีรินทร์มองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความลังเล แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น เต็มไปด้วยความต้องการที่พุ่งสูงจนยากจะควบคุม เขาไม่รอให้เธออนุญาต ริมฝีปากหยักลึกก้มลงทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มทันทีอย่างอุกอาจและเร่าร้อน รินรดาสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกเมื่อสถาปนิกสาวเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม ลิ้นอุ่นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างชำนาญ มือหนาเลื่อนขึ้นโอบท้ายทอยของเธอรั้งให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันแนบแน่นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม ความโกรธเกรี้ยว ความเห็นที่ขัดแย้ง และความล่าช้าของงานสถาปัตยกรรมมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเพลิงอารมณ์ที่เผาผลาญความเยือกเย็นของทั้งสองให้มอดไหม้ลงในชั่วพริบตา ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่ห์หาที่เขาเป็นผู้ชี้นำ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" สามครั้งติดก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูจากด้านนอก! "คุณคีรินทร์ครับ! แย่แล้วครับ... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานเขตแจ้งเข้ามา..." เสียงของเลขานุการหนุ่มดังแทรกเข้ามาพร้อมกับประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ รินรดาสะดุ้งสุดตัว ผลักร่างของวิศวกรหนุ่มให้ออกห่างด้วยแรงทั้งหมดที่มีในเสี้ยววินาทีก่อนที่บานประตูจะเปิดกว้างเผยให้เห็นแสงสว่างจากภายนอก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมหมากรุกแห่งอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ