จังหวะที่หัวใจเต้นผิดปกติ

เอกสารกองนั้นปลิวว่อนลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง พร้อมกับเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเลขาหนุ่มที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบานประตู รินรดายืดตัวขึ้นช้าๆ จัดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนให้เข้าที่ด้วยท่าทีที่สงبและนิ่งสนิท ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีเหตุการณ์เกือบแนบชิดใดๆ เกิดขึ้นระหว่างเธอกับวิศวกรหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหลัง สายตาของคีรินทร์ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ภายใต้กรอบแว่นสายตา ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ยามกวาดตามองกระดาษรายงานฉบับด่วนที่ถูกวางคั่นกลางระหว่างพวกเขา "สำนักงานเขตส่งหนังสือแจ้งระงับการก่อสร้างชั่วคราวครับคุณรินรดา..." เลขานุการหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เนื่องจากมีผู้ร้องเรียนว่าโครงสร้างฐานรากโซน C มีความเสี่ยงที่จะไม่เป็นไปตามแบบแปลนวิศวกรรมที่ยื่นขออนุญาตไว้... และพวกเขากำลังจะเข้ามาตรวจสอบหน้างานในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วครับ!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความเป็นมืออาชีพพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความรู้สึกวาบหวามเมื่อครู่ ใบหน้าสวยเฉียบตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แบบแปลนโซน C คือหัวใจสำคัญที่เธอเป็นผู้ออกแบบด้วยตนเอง และผ่านการคำนวณโครงสร้างอย่างรัดกุมโดยทีมงานมาแล้ว ไม่มีทางที่จะมีความผิดพลาดระดับโครงสร้างเกิดขึ้นได้เด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่า... "มีคนจงใจเล่นงานเรา" คีรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน เขาก้าวเข้ามาประชิดรินรดาอีกครั้งโดยไม่สนใจสายตาของเลขานุการที่ยืนอยู่ตรงนั้น "แบบแปลนโซน C มีเพียงคุณกับผม และ... อัครพล ที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเชิงลึกก่อนยื่นอนุมัติ" "อัครพล..." รินรดาพثึมพำชื่อนั้นลอดไรฟัน เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เกมสกปรกนี้คงหนีไม่พ้นฝีมือของคู่แข่งทางธุรกิจที่ต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัทเธอและโปรเจกต์นี้ให้ย่อยยับ "ถ้าเช่นนั้น เราก็คงต้องพิสูจน์ให้เจ้าหน้าที่เห็นคาตา... ว่าสิ่งที่พวกเขากล่าวหามันเป็นเพียงแค่ข้อกล่าวหาไร้สาระ" คีรินทร์หันไปสั่งการเลขานุการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ไปเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัดโครงสร้าง และเปิดทางให้เจ้าหน้าที่เข้ามาได้เลย ผมกับคุณรินรดาจะลงไปตรวจสอบหน้างานเดี๋ยวนี้" เมื่อประตูห้องทำงานถูกปิดลงอีกครั้ง ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ตามลำพังท่ามกลางความกดดัน รินรดาหันมามองหน้าวิศวกรหนุ่ม "คุณแน่ใจนะว่าโครงสร้างโซน C จะไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ ถ้าเจ้าหน้าที่ตรวจเจอช่องโหว่แม้แต่นิดเดียว ชื่อเสียงที่เราสร้างมาทั้งหมดจะพังทลายในพริบตา" คีรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ลมหายใจของสถาปนิกสาวสะดุดกึก "ผมคำนวณด้วยมือของตัวเอง รินรดา..." เขากระซิบแผ่วเบารemind ชิดริมหีบปาก "ไม่มีทางพัง... ยกเว้นเสียแต่ว่า คุณจะทำให้สมาธิของผมหลุดไปเสียก่อน" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น ทำให้รินรดาต้องเบือนหน้าหนีซ่อนความหวั่นไหว "เวลานี้ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะคะคุณคีรินทร์" "ผมไม่ได้เล่น" เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวให้เดินตามลงไปที่ไซต์งานก่อสร้างด้านล่าง บรรยากาศที่ไซต์งานโซน C ภายใต้แสงแดดจัดจ้าเต็มไปด้วยความอึมครึม เจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตสามนายยืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของใครบางคนซึ่งแอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกล—อัครพลยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ไหนล่ะครับ แบบที่ว่าไม่ตรงตามมาตรฐาน" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว คีรินทร์ก้าวออกไปบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งก่อนจะผายมือเชิญด้วยความสุภาพแต่มั่นคง "เชิญตรวจสอบได้ตามสบายเลยครับ ทางเรายินดีให้ความร่วมมือทุกประการ แต่เนื่องจากพื้นที่บริเวณนี้มีการเทปูนเสริมความแข็งแรงเมื่อวานนี้ การจะเข้าตรวจวัดโครงสร้างภายใน จึงจำเป็นต้องใช้เครื่องมือสแกนพิเศษที่ต้องปีนขึ้นไปตรวจสอบบนคานเหล็กชั้นสอง" รินรดาสบตาคมกริบของคีรินทร์ทันที เธารู้ว่าเขากำลังทำอะไร การตรวจสอบบนคานเหล็กสูงในสภาพแวดล้อมที่ยังสร้างไม่เสร็จเต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่ถ้าต้องพิสูจน์ความจริง เธอก็ไม่คิดจะถอยเช่นกัน "ฉันจะขึ้นไปด้วยค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงกร้าว "ส้นสูงแบบนั้นไม่เหมาะกับการปีนป่ายหรอกครับคุณรินรดา" คีรินทร์เอ่ยเตือนด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ การปีนขึ้นสู่โครงสร้างเหล็กชั้นสองดำเนินไปท่ามกลางสายตาของผู้สังเกตการณ์เบื้องล่าง ลมพัดกรรโชกแรงในระดับความสูงทำให้ร่างบางเซเล็กน้อย รินรดากัดริมฝีปากแน่นพยายามทรงตัวบนคานเหล็กแคบๆ ทว่าจังหวะนั้นเอง เศษหินก้อนเล็กใต้รองเท้าก็ทำให้เธอเสียหลัก! "ระวัง!" เสียงทุ้มตระโกนลั่นพร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามารวบเอวบางไว้ได้ทันท่วงที แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของรินรดาปลิวปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของคีรินทร์เต็มแรง ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนคานเหล็กกว้าง ท่ามกลางความตื่นตกใจของเจ้าหน้าที่ด้านล่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในระยะประชิด หัวใจของรินรดาเต้นรัวระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบแน่นจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น และแววตาดุดันแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยที่มองตรงลงมา "คุณ... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักอกเขาออกเบาๆ แต่ยิ่งขยับ อ้อมแขนนั้นกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น "ถ้าผมปล่อย คุณอาจจะตกลงไปข้างล่างจริงๆ นะครับ รินรดา" คีรินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ดวงตาสีเข้มกวาดมองพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงอื้ออึงจากด้านล่างเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนทั้งคู่ที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาช้าๆ อย่างจงใจให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ แต่รินรดากลับนิ่งงั้น ราวกับถูกสะกดด้วยมนต์สะกดแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานาน ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักหน่วง เป็นรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความลังเลก่อนจะลุกลามเป็นความเร่าร้อนที่ยากจะต้านทาน รินรดาเผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือเรียวที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวท่ามกลางความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขตความเป็นมืออาชีพทำให้สติของเธอกำลังจะหลุดลอย ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะก้าวล่วงเกินเลยไปมากกว่านั้น เสียงตะโกนจากด้านล่างก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไยดี! "คุณคีรินทร์ครับ! คุณรินรดา! เจอแล้วครับ... เอกสารลับในแฟ้มของเจ้าหน้าที่เขตที่แอบอ้างคำสั่งระงับ!" เสียงของเลขานุการหนุ่มตะโกนเรียกพร้อมกับชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นเหนือหัว "นี่ไม่ใช่คำสั่งที่ถูกต้องตามกฎหมายครับ! มันมีลายเซ็นปลอมแปลงของผู้อำนวยการเขตตัวจริง!" คีรินทร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนของหญิงสาว เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่คนละคนกับวิศวกรผู้เยือกเย็นเมื่อครู่ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้เราจะได้ตัวผู้เล่นตัวจริงแล้วล่ะครับ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบดันร่างตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ ทว่าสายตากลับคมกริบขึ้นเมื่อกวาดมองลงไปยังเบื้องล่าง—อัครพลกำลังหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเอกสารในมือของเลขาหนุ่ม และกำลังจะหันหลังเดินหนีออกจากไซต์งาน! "หยุดตรงนั้นนะคะ อัครพล!" รินรดาตะโกนกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วไซต์งาน ทำให้ร่างหนาของคู่แข่งทางธุรกิจต้องชะביก้าวเท้าทันทีพร้อมกับหันกลับมามองด้วยความตกตะลึง (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ)