รอยยิ้มที่หาได้ยาก

รอยปากกาเคอร์เซอส์สีแดงที่ขีดฆ่าเส้นความลาดเอียงของคานรับน้ำหนักบนกระดาษไขแผ่นโต ไม่ได้สร้างความหงุดหงิดให้แก่รินรดาเท่ากับเงาสะท้อนของตัวเธอเองบนกระจกหน้าต่างตู้เอกสาร ความเงียบภายในห้องทำงานโครงสร้างชั้นสิบสองของไซต์งาน ดังก้องไปด้วยเสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดใส่กระจกภายนอกราวกับพยายามลบ ะล้างความจริงที่อัครพลทิ้งระเบิดเวลาไว้เมื่อช่วงบ่าย เอกสารปลอมแปลงผลทดสอบความหนาแน่นของคอนกรีตถูกกองไว้มุมโต๊ะ เป็นหลักฐานชี้ชัดว่าเกมการเมืองในวงการวิศวกรรมและสถาปัตยกรรมกำลังบีบให้เธอต้องเลือก ระหว่างการเซ็นชื่อรับรองโครงสร้างที่มีความเสี่ยงเพื่อแลกกับความอยู่รอดของโปรเจกต์ หรือการลุกขึ้นสู้แล้วยอมรับความพินาศที่จะตามมา "คุณกำลังใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือประณามตัวเอง หรือกำลังคำนวณว่าถ้าตึกนี้ถล่มลงมา ใครจะเป็นคนแรกที่ต้องติดคุก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความสลัวของมุมห้อง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นคีรินทร์ วิศวกรหนุ่มคู่ปรับผู้ไม่เคยเคาะประตูก่อนเข้าห้องใคร ปราศจากสูททางการเช่นเคย เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสรีระของผู้ชายที่คุ้นเคยกับการทำงานหนัก คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่นคมที่กำลังพิจารณาร่างเพรียวระหงของเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าคุณมาเพื่อซ้ำเติม หรือจะมาบอกว่าฉันเตือนคุณแล้ว เชิญกลับไปทางเดิมค่ะ คีรินทร์" รินรดาตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมมือที่กำลังสั่นเทาไม่ให้เข็มทิศในมือหลุดร่วง "เอกสารพวกนั้น... อัครพลเล่นสกปรก และฉันกำลังหาทางแก้เกม ไม่ใช่มานั่งรอความตาย" คีรินทร์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนกลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นโคโลญจ์จางๆ เจือกลิ่นกระดาษและฝุ่นเหล็ก—ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเธอ วิศวกรหนุ่มก้มลงมองกองเอกสารสลับกับใบหน้าที่ซีดเซียวของสถาปนิกสาว ก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมมาคว้ากระดาษแผ่นที่เธอเพิ่งขีดฆ่าเมื่อครู่ขึ้นมาพิจารณา "คุณกำลังเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ แล้วนะ รินรดา" คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง ผิดวิสัยชายหนุ่มผู้เยือกเย็นและยึดมั่นในตรรกะจนน่าหมั่นไส้ "ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบอย่างคุณ ไม่ควรมีรอยคล้ำใต้ตาและริมฝีปากที่แห้งผากแบบนี้" "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง" เธอยืดตัวขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่นต่อวิกฤตตรงหน้า "โปรเจกต์นี้คือชีวิตของฉัน... คุณก็รู้" "แต่ชีวิตของคุณไม่ได้มีไว้เพื่อแลกกับตrukที่สร้างบนเสาเข็มปลอมๆ ของอัครพล" คีรินทร์พูดแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาจริงจังและเฉียบขาดจนเธอนิ่งงัน ชายหนุ่มวางกระดาษลง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ปลายนิ้วของเธอที่กำแน่นอยู่บนขอบโต๊ะสัมผัสที่อบอุ่นและแข็งกร้าวของเขาส่งผ่านความร้อนมายังผิวเย็นเฉียบของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย พยายามดึงมือกลับ แต่คีรินทร์กลับใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ เป็นการกระทำที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดใจจากผู้ชายที่เคยปะทะคารมกับเธอมานับครั้งไม่ถ้วน "ฉันเกลียดความไม่แน่นอน... คุณรู้ดี" คีรินทร์สบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบนั้นไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมี มีเพียงประกายความห่วงใยที่ลึกซึ้งจนเธอแทบไม่กล้าหายใจ "แต่ความรู้สึกที่มีต่อคุณตอนนี้ มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคำนวณสูตรไหนก็หาคำตอบไม่ได้... และฉันก็ไม่อยากหาด้วย" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางเสียงฝนด้านนอก ทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกแช่แข็ง รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนดังแข่งกับเสียงฟ้าคำราม กำแพงหนาที่เธอใช้เวลาค่อนชีวิตสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากการถูกหักหลัง กำลังสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแห่งความปรารถนาของเขา "คุณ... พูดบ้าอะไร" เสียงเธอกระซิบแผ่วเบา ไร้ซึ่งความแข็งกร้าว "ฉันไม่ได้พูดเล่น" คีรินทร์ขยับเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้น จนแผ่นหลังของรินรดาแนบชิดติดกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอระหง กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นประคองกกหูและลำคอของเธออย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในกลุ่มผมสลวย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัส รินรดาหลับตาลงชั่วขณะ ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมหาศาลที่สะสมมาเนิ่นนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของคีรินทร์จะทาบทับลงมาบนเรียวปากของเธออย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ รสจูบของผู้ชายที่มักใช้เหตุผลนำทาง เต็มไปด้วยความโหยหาและหิวกระหายราวกับจะแผดเผาความเยือกเย็นทั้งหมดให้มอดไหม้ รินรดาเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การต่อต้าน ปล่อยให้เรียวลิ้นอุ่นร้อนล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน ตักตวงความหวานล้ำและสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น มือเรียวของเธอ1ข้างขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่มืออีกข้างถูกเขาดึงขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง สัมผัสถึงผิวเนื้อร้อนผ่าวและมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นภายใต้ร่มผ้า ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการแข่งขัน บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนและเปราะบาง คีรินทร์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น หน้าผากของเขาแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ดวงตาคมกริบทอดมองเธอด้วยประกายแสงที่เจิดจ้าท่ามกลางความมืด "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน... รินรดา" เขากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยอารมณ์ "ทั้งเรื่องของอัครพล... และเรื่องของเรา" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ เพื่อตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านจากรสจูบเมื่อครู่ ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบจากภายนอกห้อง ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "คุณรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงร้อนรนของหัวหน้าคนงานดังทะลุบานประตูเข้ามา "เอกสารงบประมาณในระบบเซิร์ฟเวอร์กลางถูกลบเกลี้ยง... และตอนนี้ตำรวจกำลังมาที่ไซต์งานครับ!" คีรินทร์ผละออกจากร่างของเธอทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบและเย็นชาดุจเดิมในเสี้ยววินาที รินรดากวาดสายตามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะที่ตอนนี้ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ ฟ้องความจริงที่โหดร้าย หน้าจอแสดงผลไฟล์งานทั้งหมดถูกล็อกด้วยรหัสผ่านนิรนาม... และชื่อผู้ถือสิทธิ์เข้าถึงคนสุดท้ายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชื่อของ **คีรินทร์** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้นะคะ