แผนซ้อนแผน

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมจับผิดภาพอยู่หรือไงคะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของคีรินทร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ที่ถูกปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอแท็บเล็ตและโปรเจกต์เตอร์ที่ฉายแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คม วิศวกรหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับนั่งไขว่ห้าง ปลายนี้วกนิ้วเรียหายาวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงดุจเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ รินรดาไม่ได้ตอบทันing เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ปลายนิ้วเรียวที่ถือแท็บเล็ตอยู่เย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ภาพใบเสร็จการโอนเงินจำนวนเจ็ดหลักจากบัญชีลับของ ‘อัครพล’ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้มาตลอด สู่บัญชีม้าที่เชื่อมโยงกับ ‘ชนวีร์’ สถาปนิกมือขวาผู้ร่วมงานกับเธอมานานนับปี ยังคงสว่างวาบอยู่ตรงหน้า หลักฐานชิ้นนี้ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ... ทีมของเธอถูกเจาะยางจากภายในเรียบร้อยแล้ว “ฉันไม่ได้กำลังเล่นเกมค่ะ คีรินทร์” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของสถาปนิกสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบวับวามด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเยือกเย็น “แต่ฉันกำลังพิจารณาดูว่า... คนที่เราไว้ใจที่สุด กลายมาเป็นสายให้ฝั่งอัครพลตั้งแต่เมื่อไหร่ต่างหาก” คีรินทร์ชะงักมือที่เคาะโต๊ะ ดวงตาคมกราบกวาดมองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาอ่านความเจ็บ ปวด ความผิดหวัง และความมุ่งมั่นที่จะเอาคืนที่ฉายชัดผ่านม่านตาคู่นั้น สตรีผู้สร้างกำแพงเหล็กกั้นความรู้สึกมาตลอดชีวิต บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับรอยร้าวครั้งใหญ่ที่เธอบังคับให้ตัวเองต้องเหยียบย่ำผ่านมันไปให้ได้ “ความไว้วางใจคือต้นทุนที่แพงที่สุดในวิชาชีพของเรานะคะ รินรดา” คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้เก้าอี้ที่เธอนั่ง เงาร่างของเขาทอดทับลงมาโอบล้อมพื้นที่ส่วนตัวของเธอไว้โดยปริยาย กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นเฉพาะตัวลอยเข้ามาแตะจมูก “แต่ในเมื่อกระดานนี้มันถูกจัดฉากให้เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ... เราก็แค่ต้องล้มกระดานแล้วเริ่มใหม่ด้วยเงื่อนไขของเราเอง” “คุณหมายความว่ายังไงคะ?” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายหนา “อัครพลอยากได้แบบแปลนโครงสร้างเฟสสุดท้ายใช่ไหมล่ะคะ?” คีรินทร์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เขาก็จะ,ได้มันไป... แต่เป็นเวอร์ชันที่ออกแบบมาเพื่อพังพาบเขาโดยเฉพาะ” แผนซ้อนแผนถูกร้อยเรียงขึ้นในความมืดของห้องประชุมแห่งนั้น คีรินทร์และรินรดาต่างระดมสมอง ประสานรอยต่อระหว่างสถาปัตยกรรมที่งดงามแต่ซ่อนกลไกวิศวกรรมที่คำนวณมาอย่างแม่นยำเพื่อการพังทลายอย่างมีชั้นเชิง พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวางกับดักทางกฎหมายและข้อมูลเท็จที่จะส่งต่อให้ชนวีร์หลงกล บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เจือปนด้วยแรงดึงดูดประหลาด สองสมองที่เฉียบคมและต่างยอมรับในความสามารถของกันและกันกำลังทำงานสอดประสานกันอย่างน่าทึ่ง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของพวกเขาบังเอิญแตะโดนกันบนหน้าจอแท็บเล็ต รินรดาจะรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ขณะที่คีรินทร์มักจะจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความเคร่งเครียดของเธอนานเกินความจำเป็น จนกระทั่งเมื่อเอกสารชุดล่อลวงถูกส่งออกไปยังปลายทางผ่านมือของหนอนบ่อนไส้อย่างแนบเนียน ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันระบายออกทางลมหายใจที่ถอนออกมาเฮือกใหญ่ เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อไล่อาการปวดหัวตุบๆ “12 ชั่วโมงติดต่อกันที่คุณไม่ได้พักสายตาเลยนะคะ รินรดา” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นใกล้ชิดจนเกินกว่าระยะปลอดภัย รินรดาลืมตาขึ้นและพบว่าคีรินทร์ไม่ได้ถอยห่างออกไปไหน เขายังคงยืนโน้มตัวอยู่เหนือพนักเก้าอี้ของเธอ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างเพียงคืบ แววตาที่เคยสุขุมและเต็มไปด้วยเหตุผล บัดนี้กลับเจือประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าเกมธุรกิจใดๆ ที่พวกเขาเพิ่งเล่นกันไป “ฉันยังไหวค่ะ คีรินทร์... งานของเรายัง—” “พอได้แล้วค่ะ” คีรินทร์ตัดบท น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นคำสั่งที่แฝงความนุ่มนวลอย่างประหลาด มือหนายื่นเข้ามาแตะที่ข้อมือเรียวของเธออย่างแผ่วเบา รั้งให้เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ รินรดาสบตากับเขา หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่ได้เกิดจากเรื่องงาน กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในชั่วพริบตาเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของวิศวกรหนุ่มไล้ขึ้นมาตามกรอบหน้า ปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มออกให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ไร้การรุกราน แต่วาบหวามจนทำให้เข่าของเธอแทบทรุด “คุณเก่งมากแล้วนะคะ รินรดา...” เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่คีรินทร์จะประคองใบหน้าสวยได้รูปไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วก้มลงปิดกั้นคำท้วงติงทั้งหมดด้วยริมฝีปากของเขา สัมผัสแรกช้าและเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเยือกเย็นมานานแสนนาน รินรดาครางแผ่วในลำคอด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวเผลอกำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว เมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาSมบูรณ์แบบและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ร้อนแรง ดุดัน แต่กลับละเมียดละไมจนสติของเธอกระเจิง ปลายนิ้วของคีรินทร์ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังลาดผ่านแนวโค้งเว้าของเอวคอด กอดกระหวัดร่างบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจผ่าน รินรดาเผยริมฝีปากรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างเต็มใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดเลือนหายไปในความมืดมิดของห้องทำงาน มีเพียงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้ผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า และเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกันเป็นจังหวะเพลงรักอันเร่าร้อน ท่ามกลางสงครามธุรกิจที่กำลังรอวันปะทุ... เปลวไฟแห่งความปรารถนากลับกำลังแผดเผาพวกเขาให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะหลับตาพริ้มดื่มด่ำไปกับความหอมหวานนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความเสียงจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศ *ติ๊ด!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับข้อความเสียงจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ชื่อผู้ส่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับทำให้คีรินทร์ชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบก้มลงมองหน้าจอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาและตื่นตะลึงในเสี้ยววินาที รินรดายืนหอบหายใจรดริน แววตาสับสนปนความเร่าร้อนค้างคา เธอมองตามสายตาของเขาไปยังหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้น และหัวใจก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... เมื่อชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ในฐานะผู้ส่งข้อความเสียงด่วนหาคีรินทร์... คือชื่อของ **"อัครพล"** พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เขียนไว้ว่า... *"ขอบคุณสำหรับข้อมูลโครงสร้างเฟสสุดท้ายนะครับ... หวังว่าคุณกับเด็กของคุณจะชอบของขวัญชิ้นใหญ่ที่ผมกำลังจะส่งไปให้ในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้"* --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!