จังหวะของหัวใจที่ตรงกัน

ความเงียบสงัดภายในห้องนอนเพנט์เฮาส์หรูถูกแช่แข็งไว้ด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคงจากระเบียงด้านนอก รินรดาสะดุ้งสุดตัว แรงปะทะจากสัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้เธอดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนของคีรินทร์ในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ประตูระเบียงบานเลื่อนกระจกนิรภัยหนาพิเศษที่ถูกล็อกตายด้วยระบบดิจิทัลและรหัสผ่านส่วนตัวของเธอ บัดนี้... กลับถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย สายลมยามวิกาลพัดพาเอาความหนบเย็นเข้ามาปะทะผิวกายที่ยังหลงเหลือไออุ่นจากสัมผัสเมื่อครู่ คีรินทร์ไม่แม้แต่จะแสดงอาการตกใจ ใบหน้าคมคายของวิศวกรหนุ่มยังคงนิ่งสงบ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวก้าวมาบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ สองมือแกร่งยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน "อยู่ข้างหลังฉันค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งด้วยความเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่งแสงด้านนอก ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายในชุดสูทสีเข้มที่รินรดารู้จักดี—อัครพล คู่แข่งทางธุรกิจผู้เคยพ่ายแพ้ให้กับโปรเจกต์ของเธอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้รอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้านั้นกลับดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามที่เขาเกรี้ยวกราด "ตกใจอะไรกันคะ รินรดา... หรือว่าฉันเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของสถาปนิกคนเก่งกับวิศวกรผู้เย็นชาเข้าพอดี" อัครพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพอันยุ่งเหยิงของทั้งคู่—เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการคลอเคลีย และร่องรอยแห่งความปรารถนาที่ยังจางหายไม่หมด รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองถูกสั่นคลอนด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันได้อย่างไร อัครพล! นี่เป็นการบุกรุก!" "บุกรุกงั้นเหรอ?" อัครพลหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ "รหัสผ่านดิจิทัลระดับสูงที่เธอภูมิใจนักหนาน่ะ... มันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิดหรอกนะรินรดา ถ้าคุณมีเงินมากพอที่จะซื้อคนในทีมซอฟต์แวร์ของโครงการนี้" คีรินทร์ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับอัครพล ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ความสูงและรัศมีกดดันของวิศวกรหนุ่มไม่ได้ด้อยไปกว่าคู่แข่งทางธุรกิจเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงของคีรินทร์เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้ว อัครพล การบุกรุกยามวิกาลแถมยังพกพาความมั่นใจแบบผิดๆ... คุณคิดว่าคุณจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือครับ?" "หึ... คีรินทร์ วิศวกรมือหนึ่งผู้รักความถูกต้อง" อัครพลปรายตามองคู่กรณีด้วยความดูแคลน "นายคิดว่าฉันมามือเปล่าเหรอ? ลองเช็กแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของเธอดูสิรินรดา... ข้อมูลการคำนวณโครงสร้างทั้งหมดของโปรเจกต์ใหม่ล่าสุด ที่นายคีรินทร์เพิ่งจะส่งให้เธอก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง... ตอนนี้มันถูกส่งไปยังบอร์ดบริหารชุดใหญ่เรียบร้อยแล้ว ในฐานะ 'ข้อมูลรั่วไหล' ที่เกิดจากความประมาทเลินเล่อของพวกคุณสองคน!" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานทันที หน้าจอสว่างวาบแสดงผลการส่งออกไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดไปยังอีเมลภายนอก—อีเมลของคณะกรรมการบริหารที่พร้อมจะใช้เป็นข้ออ้างในการปลดเธอออกจากตำแหน่งหัวหน้าสถาปนิก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การขัดขวางทางธุรกิจ แต่มันคือการทำลายอาชีพที่เธอสร้างมาทั้งชีวิตด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา "คุณมัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้พุ่งตัวเข้าไปเอาเรื่อง ท่อนแขนแข็งแกร่งของคีรินทร์ก็ยื่นมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสที่หนักแน่นและอบอุ่นนั้นส่งผ่านความเยือกเย็นและความมั่นคงมายังจิตใจที่กำลังปั่นป่วนของเธออย่างประหลาด คีรินทร์หันกลับมามองอัครพลด้วยรอยยิ้มบางเบາ—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความพ่ายแพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "คุณคิดจริงๆ เหรอครับอัครพล ว่าผมจะส่งข้อมูลจริงผ่านเครือข่ายไร้สายในเพนต์เฮาส์ที่ไม่ได้ป้องกันระบบภายในอย่างรัดกุม?" คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนทำให้อัครพลชะงักไปชั่วขณะ วิศวกรหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ไฟล์ที่คุณได้ไป... เป็นแค่ข้อมูลจำลอง (Mock-up Data) ที่ผมจงใจเปิดช่องโหว่ไว้ล่อหนูสกปรกอย่างคุณต่างหากครับ และที่สำคัญที่สุด... กล้องวงจรปิดลับตัวใหม่ที่ผมเพิ่งติดตั้งไว้ที่ระเบียงเมื่อช่วงบ่าย บันทึกภาพทุกวินาทีที่คุณปีนระเบียงเข้ามา พร้อมกับอุปกรณ์ถอดรหัสผิดกฎหมายในมือของคุณเรียบร้อยแล้ว" สีหน้าของอัครพลเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเย่อหยิ่งเลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "แก..." อัครพลกัดฟันกรวด ถอยหลัง1ก้าวโดยสัญชาตญาณ "คุณมีเวลาอีกสามสิบวินาทีในการเดินออกไปทางเดิมที่คุ้นเคย ก่อนที่ผมจะกดปุ่มส่งคลิปหลักทั้งหมดนี้ตรงไปยังสถานีตำรวจและสำนักงานใหญ่" คีรินทร์ก้าวเข้าไปหาช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มจนอัครพลต้องผถายหลังหนี "และเชื่อเถอะครับว่า คราวนี้คุณจะไม่เหลือแม้กระทั่งสิทธิ์ในการเหยียบเข้ามาในวงการนี้อีก" อัครพลส่งสายตาอาฆาตมาที่รินรดาก่อนจะหันหลังกลับ แล้วรีบวิ่งหนีหายออกไปทางระเบียงอย่างลนลาน เสียงฝีเท้ารีบร้อนนั้นค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้ง ความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสอง รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับอันตราย เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้า—ผู้ชายที่เพิ่งปกป้องทั้งตัวเธอและผลงานของเธอด้วยความรอบคอบและเฉียบขาด "คุณ... รู้ตัวอยู่แล้วเหรอคะ?" เสียงของเธอนุ่มนวลลงกว่าเดิม เจือความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง คีรินทร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลึกซึ้ง เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ผมบอกคุณแล้วไงครับรินรดา..." ปลายนิ้วเรียวอุ่นของเขาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก แต่วาบหวามจนทำให้สถาปนิกสาวผู้เยือกเย็นถึงกับสะท้าน "ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ผมจะยอมปล่อยให้ใครมาทำลาย... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้หญิงที่ผมเลือกแล้วว่าจะปกป้องด้วยชีวิต" คำพูดนั้นไม่มีคำหวานเลี่ยน ไม่มีชื่อเรียกสถานะที่ชัดเจน แต่กลับทรงพลังและกินใจยิ่งกว่าคำสารภาพรักใดๆ ในโลก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นตรงกันอย่างไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย คีรินทร์ก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธออย่างนุ่มนวล ทว่าลึกซึ้งและเรียกร้องในคราวเดียวกัน จูบที่ไม่มีพันธะ... แต่ผูกพันธนาการหัวใจของพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันหลุดพ้น ทว่า ท่ามกลางความหอมหวานและเคลิบเคลิ้มที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น—*ติ๊ด!*—ทำลายความเงียบ และสะบัดเตือนสติให้พวกเขารู้ว่า... สงครามทางธุรกิจยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ รินรดาชะงัก เธอดึงสติกลับมาแล้วก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยข้อความใหม่จากเบอร์แปลกปลอมที่ส่งตรงถึงเธอ... ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีลับของบริษัทคู่แข่ง... สู่ชื่อของคนใกล้ชิดที่สุดในทีมสถาปนิกของเธอเอง! —-------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมหมากรุกแห่งอำนาจและหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ