รอยร้าวในโครงสร้าง

หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบอัลตร้าไวด์บนโต๊ะทำงานสไตล์มินิมอลสะท้อนแสงสีฟ้าเย็นยะเยือก กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ บทสนทนาระหว่างรินรดากับอัครพลที่เพิ่งจบลงไปเมื่อครู่ยังคงทิ้งแรงกระเพื่อมระลอกใหญ่ไว้ในอากาศ อัครพลหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าแข็งค้างไปในพริบตา เมื่อตัวเลขงบประมาณและข้อมูลโครงสร้างที่เขาพยายามบิดเบือนถูกรินรดาลากขึ้นมาตีแผ่กลางที่ประชุมอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าชัยชนะชั่วพริบตานั้นกลับถูกบดบังด้วยความผิดปกติระลอกใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาในระบบ รินรดากวาดสายตาคมกริบมองตัวเลขพิกัดรับน้ำหนักของเสาหลักโซน C ในไฟล์ข้อมูลรีวิวดิจิทัลล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากทีมวิศวกร คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ นิ้วเรียวยาวภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีออฟไวท์เคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบแต่มั่นคง ความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ช่วยให้สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้นเลย ตรงกันข้าม ความรู้สึกสะกิดใจบางอย่างกำลังร้องเตือนว่ามีบางสิ่งไม่ชอบ마พมาพกล "ค่าแรงเฉือนที่คำนวณมานี่... มันต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยถึงสิบเปอร์เซ็นต์" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกโทนสีนู้ดเข้ม รินรดายกมือขึ้นเสยผมปอยที่ตกลงมาเคลียแก้มอย่างเสียอาการเล็กน้อย ข้อมูลชุดนี้เพิ่งผ่านการอนุมัติและเข้ารหัสส่งมาจากห้องทำงานของคีรินทร์ วิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและยึดมั่นในกฎระเบียบยิ่งกว่าชีวิต ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดระดับทศนิยมเล็ดลอดสายตาไปได้แม้แต่น้อย แล้วเหตุใด... เอกสารโครงสร้างชุดสำคัญชิ้นนี้จึงมีตัวเลขที่หมิ่นเหม่ต่อการพังทลายของอาคารเช่นนี้ ประตูห้องทำงานเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ คีรินทร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ราวกับกระแสน้ำลึกที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง "คุณกำลังจ้องหน้าจอราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่วางอำนาจโดยไม่ต้องพยายาม รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ กำแพงความเยือกเย็นที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองถูกยกขึ้นตั้งตระหง่านอีกครั้ง "ฉันกำลังสงสัยว่าสมองส่วนไหนของคุณที่สั่งให้ผ่านตัวเลขโครงสร้างชุดนี้ คีรินทร์" เธอยื่นแท็บเล็ตไปตรงหน้าเขา หน้าจอแสดงผลกราฟฟิกจำลองการรับน้ำหนักที่ปลายเสาเข็มกำลังกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน "คุณลดสเป็กเหล็กเส้นเสริมคอนกรีตลงเพื่อประหยัดงบงั้นหรือคะ? หรือว่าคุณกำลังร่วมมือกับอัครพลใต้โต๊ะ?" คำถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดโกน คีรินทร์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาได้กลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้สนและบุคลิกอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นความกดดันที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน คีรินทร์ก้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะกระจก นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ "คุณรู้จักผมน้อยเกินไป รินรดา ถ้าผมจะโกง ผมคงไม่เลือกวิธีที่ทำให้ตึกทั้งหลังพังทลายลงมาทับชื่อเสียงของตัวเองหรอก" "แล้วนี่คืออะไร?" เธอจิ้มหน้าจอเน้นย้ำ "ข้อมูลที่ถูกส่งมาจากไอพีของคุณ ระบบล็อกอินของคุณ ลายเซ็นดิจิทัลของคุณ ทุกอย่างระบุว่าเป็นฝีมือคุณ" คีรินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นั่นแหละคือปัญหา... ข้อมูลชุดนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมพิมพ์" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน รินรดานิ่งงันไปชั่ววินาที สมองอันชาญฉลาดของสถาปนิกสาวเริ่มประมวลผลย้อนหลัง หากคีรินทร์ไม่ได้เป็นคนส่ง และตัวเลขพวกนั้นถูกปลอมแปลงขึ้นอย่างแนบเนียน นั่นหมายความว่ามีหนอนย่อมๆ กำลังแทรกซึมอยู่ภายในระบบของพวกเขา และเป้าหมายไม่ใช่แค่การทำลายโปรเจกต์ แต่คือการทำลายความน่าเชื่อถือระหว่างเธอกับเขาให้พังครืนลงมา "ใครบางคนกำลังเล่นตลก" รินรดาพึมพำ เสียงของเธอนุ่มลงแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธ "และคนๆ นั้นกำลังใช้เราเป็นหมากในเกมอำนาจ" "ถูกต้อง" คีรินทร์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ความใกล้ชิดเมื่อครู่ทิ้งไออุ่นร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อของรินรดาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขายื่นมือเข้ามาใกล้ ช1้อนปลายนิ้วขึ้นแตะคางสถาปนิกสาวเบาๆ อย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ทันได้ถอยหนี นัยน์ตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มมองลึกเข้ามาด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา "แต่ก่อนที่เราจะไปหาว่าใครคือหนอนตัวนั้น... เราต้องเคลียร์ความเชื่อใจระหว่างเราก่อน คุณกำลังสงสัยฝีมือและความซื่อตรงของผม รินรดา ซึ่งมันทำให้ผม... ไม่พอใจ" น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศและอำนาจเหนือกว่าที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวผิดจังหวะภายใต้อกเสื้อเชิ้ต เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดันแผงอกแข็งแกร่งของเขาออกด้วยมือเรียว "ถอยไปค่ะ คีรินทร์ นี่มันเวลาทำงาน..." "งานอะไรล่ะครับ ในเมื่อเอกสารมันถูกปลอมแปลงไปแล้ว" คีรินทร์ไม่เพียงไม่ถอย แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดจนร่างบางต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงาน ปลายจมูกโด่งคมเฉียบเกือบจะปัดผ่านแก้มเนียนของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเส้นขนลุกชันไปหมด "คุณไม่ไว้ใจผม... แต่ร่างกายของคุณกำลังบอกอีกอย่างนะ รินรดา" สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ลากไล้ผ่านกรอบหน้าลงมาถึงลำคอระหง ทำให้สติอันมั่นคงของสถาปนิกสาวสั่นคลอนอย่างรุนแรง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังหลอมละลายกำแพงเหล็กที่เธอใช้เวลาสร้างมานานหลายปี รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่เธอพยายามกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งมาตลอด ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะได้ก้มลงมาสัมผัสความนุ่มนวลที่เขาเฝ้ารอ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของเลขาฯ หน้าตาตื่นตระหนก "คุณรินรดาคะ! คุณคีรินทร์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! เซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนแฮก ข้อมูลแบบแปลนโครงสร้างทั้งหมดถูกส่งต่อไปยังสื่อมวลชนและคู่แข่งทางธุรกิจเรียบร้อยแล้วค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง คีรินทร์ชะงักกونتจะผละตัวออกจากเธออย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนขึ้นมากลางหน้าจอโดยไม่มีที่มา *“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... สถาปนิกผู้ไร้หัวใจ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเกมรักและเกมธุรกิจนี้ด้วยกันนะคะ