บททดสอบความไว้ใจ

เสียงโลหะกระทบกันที่ลูกบิดดังแกร็ก เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาของความเป็นส่วนตัวได้หมดลงแล้ว ในเสี้ยววินาทีที่ความกดดันบีบอัดจนอากาศในห้องประชุมจำลองแทบเจือจาง รินรดาไม่ปล่อยให้สัญชาตญาณแห่งความตื่นตระหนกครอบงำ มือเรียวที่เย็นเฉียบคว้าข้อมือของคีรินทร์ไว้แน่น แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งวิงวอน พาเขาก้าวถอยหลังเข้าสู่เงาสลัวของมุมเสาเข็มจำลองขนาดใหญ่ที่บังสายตาจากบานกระจกฝ้าหน้าห้องได้อย่างพอดิบพอดี "ถ้าไม่อยากให้แผนพังในวินาทีนี้... ก็เงียบซะ" รินรดากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันในระยะประชิดทำให้คีรินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกรานมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความหวาดระแวง เขาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอดึงรั้งเข้าหาจนแผ่นหลังแนบชิดกับโครงสร้างเหล็กเย็นเยียบ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน "คุณรินรดาครับ อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ ร่างกายไม่สบายตรงไหนไหม" เสียงของรักษ์พล—หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่มักจะภักดีต่ออัครพลมากกว่าบริษัท—ดังทะลุบานประตูเข้ามา ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะถูกผลักเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ในความมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากความเครียดลอยวนอยู่รอบตัว รินรดาเบียดกายเข้าหาคีรินทร์จนแทบไม่มีช่องว่างเพื่อซ่อนเงาร่างของเขาสองคนจากมุมมองภายนอก มือใหญ่ของวิศวกรหนุ่มที่เคยนิ่งสงบเสมอ กลับเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวบางไว้โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วของเขาแตะสัมผัสเนื้อผ้าซาตินเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงท่ามกลางสถานการณ์ที่สั่นคลอน "เขาไม่ได้มาคนเดียว" คีรินทร์กระซิบตอบข้างใบหูเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจของสถาปนิกสาว "ที่หน้าต่างฝั่งทิศเหนือ มีเงาคนเงาที่สองยืนดักอยู่... เรากำลังถูกต้อน" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากรักษ์พลเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่าวิศวกรคู่ปรับและเธออยู่ด้วยกันในห้องมืดปิดตายยามวิกาล ข้อครหาเรื่องการจารกรรมข้อมูลโครงการจะถูกหยิบยกขึ้นมาเล่นงานทันทีโดยไม่มีทางแก้ตัว และนั่นคือสิ่งที่อัครพลรอคอย แกร็ก! บานประตูถูกผลักเปิดออกครึ่งหนึ่ง แสงไฟนีออนจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาเป็นลำ กวาดผ่านพื้นห้องและหยุดนิ่งอยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอมองหน้าคีรินทร์ที่ไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงแววตาสีเทาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความท้าทาย ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง คีรินทร์ก้มหน้าลงมาปิดกั้นเสียงลมหายใจของเธอด้วยริมฝีปากอย่างกะทันหัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสสัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาอย่างไร้การท้วงติงทำให้สติของเธอขาดผึ่ง ความตกใจเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวลิ้นอุ่นที่แทรกเข้ามาอย่างถือวิสาสะแต่ช่ำชอง ดึงดูดสติสัมปชัญญะของเธอให้จมดิ่งลงไปในห้วงปรารถนาที่เขาเป็นผู้ควบคุม รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกันทำหน้าที่เป็นทั้งเกราะกำบังและอาวุธที่ทรงพลัง มือของเขาประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น ไม่ยอมให้ถอยหนี ขณะที่เสียงของรักษ์พลเอ่ยเรียกซ้ำด้วยความสงสัย "คุณรินรดา...?" เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องอีกหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เฉือนเฉือนผิวเนื้อ แต่ภายในวงแขนที่โอบกอด รินรดากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงเสียจนเธอต้องยอมเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว ความหอมหวานที่เจือด้วยรสชาติของอันตรายทำให้เกมนี้เปลี่ยนความหมายไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่การเอาตัวรอดจากการถูกจับได้ แต่มันคือการเดิมพันด้วยความไว้ใจที่ทั้งคู่ต่างมอบให้แก่กันท่ามกลางศัตรูที่รายล้อม ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าของรักษ์พลก็หยุดลง ตามด้วยเสียงถอนหายใจและเสียงปิดประตูกลับดังเดิมเมื่อไม่พบความผิดปกติในส่วนที่คิดว่ามีคนอยู่ เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา คีรินทร์จึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความระอุทางอารมณ์ หน้าอกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่ยังไม่เป็นปกติ รินรดากัดริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธที่เขาถือวิสาสะ และทั้งหวั่นไหวจนยากจะปฏิเสธ "คุณฉลาดเกินไปที่จะทำแบบนั้น คีรินทร์" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจยังคงหอบถี่ เธอดันอกเขาออกเบาๆ แม้ว่าเนื้อตัวจะยังคงสั่นเทาจากพิษสงความใกล้ชิดเมื่อครู่ "แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันได้ผล" วิศวกรหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกที่ซ่อนไว้ "และมันพิสูจน์แล้วว่า... ในสถานการณ์ที่คับขันที่สุด คุณเลือกที่จะเชื่อใจผม มากกว่าจะปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อของคนนอก" "ฉันแค่วางแผนเอาตัวรอดตามสถานการณ์" เธอยังคงรักษากำแพงความเยือกเย็นไว้ แม้ว่าเสียงหัวใจจะทรยศเธออย่างสิ้นเชิง "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ คุณคีรินทร์" คีรินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากและมีเสน่ห์ร้ายกาจจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี เขาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อคืนพื้นที่ส่วนตัวให้เธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรที่เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่นี้ "เราไม่ต้องเดาแล้วว่าใครเป็นคนส่งรักษ์พลมา" คีรินทร์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นโหมดการทำงานจริงจังทันที "และคนคนนั้นไม่ได้มีแค่รักษ์พลคนเดียวในบริษัทนี้" รินรดารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกสาวผู้ไร้ความรู้สึกเช่นเดิม เธอก้าวเข้าไปใกล้เพื่อมองหน้าจอในมือเขา ข้อความจากแหล่งข่าวที่ไม่เปิดเผยตัวตนระบุพิกัดและเวลาของการส่งมอบเอกสารลับโครงการ ซึ่งเป็นชุดข้อมูลเดียวกับที่อัครพลพยายามใช้เล่นงานเธอในที่ประชุมบอร์ดบริหารเมื่อสัปดาห์ก่อน "เอกสารชุดนี้ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟนิรภัยชั้นใต้ดิน... ซึ่งมีแค่ฉันกับคุณอัครพลเท่านั้นที่มีรหัสเปิด" รินรดากล่าวเสียงเครียด ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "แต่ดูจากเวลาในข้อความนี้... มันถูกเข้าถึงเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว ตอนที่เรากำลังคุยเรื่องแบบแปลนกันอยู่" "นั่นหมายความว่า มีกุญแจสำรองอีกดอก" คีรินทร์ต่อประโยคให้ทันที ดวงตาสีเทาเข้มขึ้นด้วยความตระหนักรู้ "และคนที่ถือมันอยู่ ต้องเป็นคนใกล้ตัวคุณที่สุด... คนที่คุณไว้ใจมาตลอด" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีเมื่อความจริงข้อนี้เริ่มกัดกินความมั่นใจของสถาปนิกสาว รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ภาพของบุคคลใกล้ชิดและทีมงานมือขวาที่เธอร่วมงานกันมาหลายปีผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพจิ๊กซอว์ที่กำลังจะต่อเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยแบบเงียบก็ดังขึ้นกะทันหัน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวกะพริบวาบไปทั่วทั้งชั้น กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง... หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักบนโต๊ะทำงานของรินรดากะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนที่หน้าจอจะรันข้อความอัตโนมัติขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน: *[ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแทนที่: ไฟล์ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกลบถาวรในอีก 3 นาที]* รินรดากับคีรินทร์สบตากันในเสี้ยววินาทีนั้น ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานของเธออีกครั้ง พร้อมๆ กับเสียงของอัครพลที่ตะโกนสั่งการผ่านระบบกระจายเสียงฉุกเฉินของตึก "จับตัวคนทรยศที่ขโมยข้อมูลบริษัทให้ได้! อย่าให้หนีไปไหนเด็ดขาด!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ