เกราะคุ้มกัน

แสงแฟลชจากกลุ่มสื่อมวลชนที่กรูเข้ามาผ่านผนังกระจกใสแจ๋ว สาดประกายวับวามราวกระสุนเพลิงที่พุ่งตรงมาแผดเผาบรรยากาศภายในห้องทำงานของรินรดาให้ระอุขึ้นในเสี้ยววินาที เลนส์กล้องนับสิบตัวซูมตรงไปยังร่างสูงของคีรินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ริมโต๊ะทำงาน ก่อนที่เสียงคำถามแรกจะระเบิดขึ้นจากความโกลาหล "จริงไหมครับที่คุณคีรินทร์ จงใจปกปิดรอยร้าวของโครงสร้างเฟสสามเพื่อเร่งส่งมอบงาน?" รินรดาไม่ปล่อยให้ความเงียบสร้างความได้เปรียบแก่ผู้มาเยือน สถาปนิกสาวก้าวฉับๆ ออกไปยืนขนาบข้างวิศวกรหนุ่ม ร่างระหงภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มแผ่รังสีความเยือกเย็นและทรงอำนาจจนกล้องทุกตัวต้องชะงัก เธอยกมือขึ้นปัดเลนส์ตัวหนึ่งที่ล้ำเส้นเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวด้วยปลายนิ้วเรียวยาวอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงไฮยีน่าสวมสูทที่กระหายข่าวฉาวด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "พวกคุณคงเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ 'จรรยาบรรณ' ในวิชาชีพสื่อนะคะ ถึงได้บุกรุกเข้ามาเหยียบพื้นที่ส่วนบุคคลของบริษัทเราโดยไม่มีหมายศาล หรือว่าสำนักข่าวของคุณกำลังขาดแคลนยอดวิว จนต้องยอมลดตัวมาเป็นเครื่องมือให้เกมการเมืองสกปรกของใครบางคน?" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง อัครพลที่เดินตามหลังกลุ่มนักข่าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า ปรับสีหน้าให้ดูน่าเชื่อถือทันที เขาประสานมือไว้เบื้องหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้บันทึกเสียงได้ชัดเจน "อย่าเพิ่งใช้วาจาปรักปราเลยครับคุณรินรดา ทางเราแค่ได้รับ 'เบาะแส' ว่าโครงการสถาปัตยกรรมระดับพันล้านแห่งนี้กำลังจะพังทลายลงเพราะความประมาทเลินเล่อของคุณคีรินทร์ ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่และพันธมิตร ผมมีสิทธิ์ที่จะปกป้องความปลอดภัยของสาธารณชน" คีรินทร์ที่ยืนเงียบมาตลอด ขยับตัวเล็กน้อย ไหล่กว้างของเขาเสียดสีกับรินรดาเบาๆ ส่งผ่านความอบอุ่นที่เจือความคุกรุ่นบางอย่างมายังแผ่นหลังของเธอ เขายังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ว่าในมือของอัครพลจะชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา ซึ่งระบุผลการตรวจสอบโครงสร้างที่ถูกปลอมแปลงตัวเลขความหนาของเหล็กเสริม "เบาะแสที่คุณอัครพลพูดถึง คงเป็นกระดาษชำระที่พิมพ์จากเครื่องปริ้นเตอร์ในห้องใต้ดินสินะคะ" รินรดาชิงตัดบทโดยไม่เปิดโอกาสให้อัครพลได้เล่นใหญ่ต่อ เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่ม ชั่วแวบหนึ่งที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเข้าใจอันลึกซึ้งถูกส่งผ่านโดยไม่ต้องเปล่งเสียง คีรินทร์รู้ทันทีว่าเธอคิดจะทำอะไร และเขาก็พร้อมที่จะเดิมพันไปกับเธอ รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวคีรินทร์ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างถือวิสาสะ การกระทำอันอุกอาจต่อหน้าสื่อมวลชนและศัตรูตัวฉกาจทำให้แฟลชรัวยิงระรัวยิ่งกว่าเดิม "คุณคีรินทร์เป็นคนประเภทที่มองตัวเลขด้วยความจริง ไม่ใช่ด้วยความโลภแบบใครบางคน" รินรดาเอ่ยเสียงหวาน ทว่าดวงตากลับจ้องมองอัครพลราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "และเพราะฉัน 'ไว้ใจ' ในมันสมองของวิศวกรคนนี้ ฉันจึงกล้าเอาชื่อเสียงทั้งชีวิตของบริษัทมารับประกัน" อัครพลหัวเราะในลำคอ สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ "รับประกัน? ด้วยปากเปล่าเนี่ยนะคุณรินรดา? ถ้าผลการทดสอบนี่เป็นจริง... คุณสองคนจะต้องติดคุกฐานร่วมกันปกปิดความเสี่ยง!" "งั้นก็เชิญพิสูจน์สคะ" คีรินทร์เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงทุ้มต่ำกังวานก้องไปทั่วห้องทำงาน น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว "แต่ก่อนจะเปิดเอกสารฉบับนั้นให้โลกรู้จัก รบกวนคุณอัครพลช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับว่า... ทำไมลายเซ็นอนุมัติในเอกสารฉบับนี้ ถึงเป็นไอพีแอดเดรสจากบริษัทในเครือของคุณเอง?" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของอัครพลแข็งค้างในเสี้ยววินาที ดวงตาของนักธุรกิจหนุ่มไหววูบด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด เสียงชัตเตอร์ของนักข่าวหยุดชะงักลงราวกับนัดกันไว้ ทุกสายตาหันขวับกลับไปจ้องมองอัครพลเป็นตาเดียว รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอถอยหลังกลับไปยืนเคียงข้างคีรินทร์อีกครั้ง สะโพกมนแนบชิดกับต้นขาแกร่งของเขาอย่างแนบเนียน เกมนี้... พวกเขาไม่ได้ตกเป็นเบี้ยล่างอย่างที่อัครพลวางแผนไว้ตั้งแต่แรก "เกมของคุณมันตื้นเขินเกินไปค่ะอัครพล" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ "และตอนนี้... เชิญออกไปจากบริษัทของเราได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทด้วยหลักฐานทั้งหมดที่ทีมกฎหมายของเรากำลังบันทึกภาพพวกคุณไว้ทุกกระเบียดนิ้ว" เมื่อฝูงนักข่าวและอัครพลถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทยอยกันดันตัวออกไปจากพื้นที่ ประตูกระจกนิรภัยถูกปิดล็อกลงอีกครั้ง ความเงียบสงบอันหนักอึ้งก็เข้าปกคลุมห้องทำงานทันที รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ความตึงเครียดที่ขึงพืดอยู่บนบ่ามาตลอดครึ่งชั่วโมงคลายตัวลง แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวถอยห่าง มือหนาก็คว้าเข้าที่เอวบางของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด แรงดึงอันทรงพลังกระชากให้ร่างของเธอปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างของคีรินทร์อย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บริเวณซอกคอระหง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรหนุ่มตอนนี้กลับหลอมละลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมมาตลอด "คุณเล่นเกมเสี่ยงเกินไปแล้ว รินรดา" เสียงทุ้มพร่ากระซิบแนบใบหู ร้อนผ่าวจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง มือหนาเลื่อนจากเอวบางขึ้นมาโอบประคองท้ายทอยของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส "ถ้าฉันไม่ทำ... เราก็คงพังกันทั้งคู่ค่ะ" เธอยังคงพยายามรักษาฟอร์ม เชิดหน้าตอบโต้ด้วยสายตาท้าทาย แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คีรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาสนเท่ห์คมกราดคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งใช้ฟาดฟันศัตรูอย่างดุเดือด ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการขอบคุณในรูปแบบของผู้ใหญ่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสะท้านเฮือก มือเรียวเผลอจิกกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวขาอ่อนแรงลงจนต้องปล่อยให้น้ำหนักทั้งหมดตกเป็นของอ้อมแขนแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ รสจูบหอมหวานและเร่าร้อนดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงอวลด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะ ทว่า ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ผละออกจากกันเพียงเล็กน้อยเพื่อตักตวงอากาศ เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินของระบบเซิร์ฟเวอร์หลักก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวาบสลับดำมืดลงอย่างกะทันหัน คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกวาดมองไปที่จอคอมพิวเตอร์หลักบนโต๊ะทำงานที่ตอนนี้ปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่งการ... *รหัสผ่านถูกเปลี่ยน ระบบทั้งหมดกำลังถูกลบ* ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ (มิดไนท์คิส)