พันธสัญญาแห่งเหตุผล

แสงสีฟ้าสว่างวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดทาบลงบนใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา รูม่านตาของเธอขยายกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่นิ้วเรียวยังคงค้างอยู่กลางอากาศ ภาพวิดีโอวงจรปิดจากห้องทำงานของอัครพลเมื่อสิบปีก่อนกำลังเล่นวนซ้ำ และใบหน้าของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังการทุจริตครั้งนั้น... ก็ชัดเจนเสียจนทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกักไว้ในลำคอ มันไม่ใช่คนอื่นไกล เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง ทำให้รินรดารีบหันกลับไปมอง คีรินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่คลายปมเนกไต์ลงเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความเข้าใจลึกซึ้งจะฉายชัดขึ้นในแววตานั้น "คุณเห็นมันแล้วสินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอเป็นพยาน รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคอ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "คุณรู้เรื่องนี้มาก่อน... ใช่ไหมคีรินทร์" เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและกำแพงน้ำแข็ง บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง "คุณจงใจล่อให้ฉันเปิดไฟล์นี้ เพื่อดึงฉันลงมาในเกมสกปรกของคุณตั้งแต่แรก" คีรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังเข้าใกล้เหยื่อผู้บาดเจ็บ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แววตาของวิศวกรหนุ่มไม่ได้มีความเยือกเย็นชาอย่างที่เคยเป็น หากแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "เกมนี้ไม่ใช่ของผม รินรดา..." คีรินทร์กระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ทว่าเฉียบคมบาดลึก "แต่มันคือเกมที่ครอบครัวของคุณถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องเมื่อสิบปีก่อน... และคุณกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความจริงที่คุณปฏิเสธมาตลอดชีวิต" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกลงไปในแผลเป็นในอดีต รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในพริบตา ความโกรธ ความหวาดกลัว และความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอทนไม่ไหว รินรดาเงยหน้าขึ้น หมายจะต่อว่าเขาด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน ทว่าริมฝีปากกลับถูกปิดผนึกด้วยสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างกะทันหัน คีรินทร์ประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างไร้ซึ่งการลังเล จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดดันและเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนที่ดึงดูดสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย รินรดาสะفุ้งด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นทุบลงบนอกแกร่งของเขาเบาๆ เพื่อประท้วง ทว่าสัญชาตญาณลึกๆ กลับทรยศเธอด้วยการกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น ปล่อยให้รสจูบอันวาบหวามนี้กลืนกินความหวาดกลัวทั้งหมดไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด รสชาติของความปรารถนาและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ภาพลักษณ์มืออาชีพปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม คีรินทร์รวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด มือใหญ่อีกข้างประคองท้ายทอยของเธอให้รับสัมผัสจากเขาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างจนรินรดารู้สึกราวกับเข่าแทบทรุด เมื่อเขาผริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้เธอได้ตักตวงออกซิเจน รินรดาก็หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความโกรธปนตัดพ้อ "คุณทำแบบนี้ทำไม... คีรินทร์" "เพราะผมไม่อยากเห็นคุณแบกรับมันไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" เขากระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำ ปลายนิ้วเรียวอุ่นเกลี่ยไล้แก้มเนียนแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอมที่ขัดกับบุคลิกเย็นชาของเขาโดยสิ้นเชิง "ข้อตกลงของเราเปลี่ยนไปแล้ว รินรดา ต่อจากนี้ไป... เราจะไม่เดินบนเส้นทางนี้คนเดียว" ในวินาทีนั้น รินรดารู้สึกว่าหัวใจที่ปิดตายมาตลอดได้ถูกคีรินทร์พังทลายลงอย่างราบคาบ ความเข้าใจและพันธสัญญาที่ไร้เสียงระหว่างคนทั้งสองก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้เอื้อนเอยถ้อยคำใดออกมาอีก เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านใน ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว คีรินทร์ดึงรินรดามาหลบอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท และในวินาทีที่ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องลอดผ่านกระจกเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่กำลังใช้กุญแจสำรองไขเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ... รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อบุคคลที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาลนี้ คือเลขาคนสนิทของอัครพล ผู้ซึ่งควรจะอยู่ที่อื่นในเวลานี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับเกมแห่งอำนาจและหัวใจนี้นะคะ