ความลับที่เก็บงำ

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนแสงสีฟ้าจากสเปรดชีตบัญชีซ้อนทับกับใบหน้าเคร่งเครียดของรินรดา เสียงคีย์บอร์ดที่ถูกกดลงไปด้วยแรงอารมณ์ดังเป็นจังหวะกระชั้นชิดในห้องทำงานสถาปนิกที่ไร้ซึ่งเงาผู้คนยามเที่ยงคืน กลิ่นอจาตของกาแฟดำที่เย็นชืดมาหลายชั่วโมงไม่ได้ทำให้สมองของเธอล้าลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อโฟเดอร์ลับที่เธอแฮกเข้ามาได้จากเซิร์ฟเวอร์สำรองของบริษัทอัครพลกำลังเปิดเผยเอกสารทีละหน้า "ความสมบูรณ์แบบไม่ได้สร้างขึ้นมาจากความบังเอิญ... แต่มันถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยเลือดต่างหาก" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่ไหว สายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอที่ระบุชื่อโปรเจกต์เก่าเมื่อสิบปีก่อน—โปรเจกต์ที่เคยทำให้บริษัทรับเหมาของครอบครัวเธอต้องล้มละลายชั่วข้ามคืนและพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตวัยเด็กของเธอ ลายเซ็นที่กำกับอยู่ท้ายเอกสารอนุมัติวัสดุก่อสร้างเกรดต่ำไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลายมือของบิดาแห่งอัครพล และมีชื่อของคีรินทร์ปรากฏอยู่ในฐานะวิศวกรตรวจสอบโครงสร้างชุดแรก... ชุดที่ถูกถอดถอนชื่อออกก่อนเกิดโศกนาฏกรรมเพียงสามวัน ความเย็นเยียบพุ่งจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง รินรดาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง คีรินทร์ ผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอเสมอ ผู้ชายที่ถือหางความถูกต้องและใช้เหตุผลความจริงเป็นเกราะกำบังมาตลอด... เกี่ยวข้องอะไรกับความพินาศของครอบครัวเธอ หรือเขาคือคนที่รู้เห็นเป็นใจตั้งแต่แรก ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ท่าيมกลางความเงียบสงัด ทำเอาหัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ เธอดึงแฟลชไดร์ฟออกจากเครื่องทันทีด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะปิดหน้าจอพับลงอย่างรวดเร็ว "ดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่ออกจากตึกอีกหรือครับ... หรือว่ากำลังค้นหาคำตอบที่เธอไม่มีวันพบกันแน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดกว้าง คีรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้ออุ่นร้อนที่ตัดกับความเยือกเย็นในแววตาคมกริบ เขายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับผู้ล่าที่กำลังมองดูเหยื่อจนมุมในกรงขัง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามรวบรวมลมหายใจและสติสัมปชัญญะทั้งหมดเพื่อสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปิดบังความตื่นตระหนกในดวงตา เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทายตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "ห้องนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน คุณคีรินทร์... และการเข้ามาอย่างไร้มารยาทแบบนี้ ไม่น่าจะใช่สิ่งที่วิศวกรผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบควรทำ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ซ่อนความสั่นเครือไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน คีรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับเสือดาวที่กำลังตีวงล้อมเหยื่อ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากตัวเขาโชยเข้าปะทะนาสิกของเธอจนลมหายใจสะดุด "มารยาทหรือครับ?" คีรินทร์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่กั้นด้วยโต๊ะทำงาน ตัวเขาสูงใหญ่จนสร้างเงาทอดทับร่างเพรียวระหงของเธอจนมิด "สำหรับคนที่กำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ การเดินเข้ามาเตือนสติก่อนที่เธอจะเผาตัวเองจนมอดไหม้... ถือเป็นความกรุณาที่หาไม่ได้จากที่ไหนแล้วนะรินรดา" "คุณหมายถึงอะไร" เธอสวนกลับทันควัน สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นที่มักจะซ่อนเร้นความลับเอาไว้เสมอ "กลัวว่าความลับเน่าเฟะในอดีตของพวกคุณจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาแสงสว่างอย่างนั้นสินะคะ ถึงได้ตามมาคุมเชิงฉันถึงที่นี่" คีรินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากหายวับไปกับตา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่เฉือนเฉือนจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือหนาออกไป วางปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะกระจกใกล้กับมือของเธอที่กำหมัดแน่น ร่างสูงโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ถ้าเธอฉลาดจริง เธอก็ควรจะรู้ว่าบางประตู... เมื่อเปิดออกแล้ว มันไม่ได้นำพาความยุติธรรมมาให้" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังจนเธอใจสั่น "แต่มันจะดึงเธอลงไปตายในหลุมศพเดียวกันกับคนที่เธอพยายามจะปกป้องต่างหาก" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายทั้งต่อหัวใจที่พยายามปิดตาย และอันตรายต่อความลับที่เธอเพิ่งค้นพบ กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอวลอยู่รอบกายเขากำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ทว่าเธอกลับไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว "ถ้าฉันต้องตายในหลุมศพนั้นจริง ๆ..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความเจ็บปวดและแค้นเคือง "อย่างน้อย... ฉันก็จะได้ลากคนที่ทรยศฉันลงไปชดใช้ด้วยกัน... รวมถึงคุณด้วย คีรินทร์" สิ้นคำพูดนั้น ประกายไฟในแววตาของคีรินทร์ก็พุ่งวาบขึ้นมาราวกับสัตว์ป่าที่ถูกท้าทาย ชายหนุ่มไม่รอช้า มือแกร่งเอื้อมไปควחוเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืน ร่างของรินรดาปลิวปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง แรงปะทะที่เต็มไปด้วยความดุดันและปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้เธออุทานออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากหยักลึกที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การครอบครอง และการประกาศสงครามทางจิตวิญญาณ รสชาติของความดื้อรั้นและน้ำตาที่ถูกกลืนลงคอผสมผสานไปกับสัมผัสร้อนผ่าวที่แผดเผาริมฝีปากของเธอ คีรินทร์บดขยี้เรียวปากเธอลึกล้ำยิ่งขึ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนี ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงมาบีบสะโพกมนแน่นจนเนื้อผ้าแนบสนิท รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความโกรธแค้นและความเย้ายวนตีรวนกันจนปั่นป่วน เธอพยายามทุบอกเขาแต่กลับกลายเป็นการเพิ่มแรงกระตุ้นให้เขาบดเบียดริมฝีปากหนักหน่วงขึ้นไปอีก ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความมืดของห้องทำงาน เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงรอยแดงช้ำและหอบหายใจรดกัน คีรินทร์ก็กระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่แฝงไปด้วยความเย เยือกเย็นและคำเตือนขั้นสุดท้าย "เธอเล่นกับไฟแรงเกินไปแล้วรินรดา... และถ้าเธอยังดึงดันจะเปิดแฟ้มนั้นต่อ เตรียมตัวรับมือกับบทเรียนที่เธอจะไม่มีวันลืมก็แล้วกัน" พูดจบ เขาก็ปล่อยมือจากร่างเธออย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เธอยืนหอบหายใจรุนแรงอยู่ลำพังท่ามกลางความมืด รินรดายกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่บวมช้ำ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะหันกลับไปปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอที่ควรจะปิดสนิทไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ... ข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัปสีแดงฉานเด้งขึ้นกลางจอ พร้อมกับไฟล์วิดีโอวงจรปิดจากห้องทำงานของอัครพลเมื่อสิบปีก่อน และภาพใบหน้าของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่เบื้องหลังการทุจริตทั้งหมด... บุคคลที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว — ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ —