ความเปราะบางของคนเก่ง

"ถ้าคุณจะกรุณาเลิกมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนกำลังอ่านแปลนโครงสร้างที่ผิดพลาดนั่นเสียที มันคงจะช่วยให้สถานการณ์ตอนนี้ดีขึ้นมากค่ะ คีรินทร์" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเข้มข้นและกระดาษไขแบบแปลน เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง มือที่มักจะมั่นคงในการวาดเส้นสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซกลับสั่นระริกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เธอพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้แขนเสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพง แต่ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มตรงหน้าไม่เคยพลาดสิ่งใดไปได้เลย คีรินทร์วางแฟ้มเอกสารชุดล่าสุดที่เพิ่งได้รับมาจากฝ่ายกฎหมายลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจที่กำลังสั่นคลอนของหญิงสาว เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างที่เธอคาดหวัง แต่กลับขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไม้สนและเครื่องหนังที่ติดตัวเขามาเสมอ "ผมไม่ได้มองว่าคุณผิดพลาด รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของเขานิ่งเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด "ผมแค่มองหาว่า 'กำแพง' ที่คุณสร้างขึ้นมานับสิบปี กำลังถูกใครเจาะรอยร้าวอยู่กันแน่ อัครพลไม่ได้มีแค่เล่ห์เหลี่ยม แต่เขามีข้อมูลลับของครอบครัวคุณ... และคุณก็รู้ดีว่าทำไมมันถึงทำลายสมาธิคุณได้ถึงเพียงนี้" รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับวูบไหว "เรื่องของครอบครัวฉัน มันเป็นส่วนเกินของโปรเจกต์นี้ คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้ามาแบกรับ" "แต่ผมต้องการ" คีรินทร์ขัดขึ้นทันควัน เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอที่พยายามจะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนแบบทิ้งท้าย แรงบีบที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนในที่ประชุม แต่มันเต็มไปด้วยความต้องการที่จะบดขยี้เกราะป้องกันของเธอให้แหลกคามือ รินรดาพยายามดึงมือออก แต่คีรินทร์กลับโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงลมหายใจกั้น ความเป็นมืออาชีพที่เธอเฝ้าถนอมไว้เริ่มละลายหายไปกับความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ "ริน... เลิกโกหกตัวเองเสียที ความเปราะบางของคุณมันไม่ได้น่าเกลียด แต่มันคือส่วนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าคุณยังเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แค่เครื่องจักรวาดแบบที่ผมต้องร่วมงานด้วย" สัมผัสของปลายนิ้วเขาไล้ไปตามแนวสันกรามของเธอ มันเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาแต่น่าหวาดหวั่นราวกับกระแสไฟฟ้าสถิต รินรดารู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ เธอเผลอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสนั้นโดยไม่ตั้งใจ ในวินาทีที่ความเข้มแข็งที่สร้างมาเนิ่นนานพังทลายลง ความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ก็ปะทุขึ้นราวกับเขื่อนแตก คีรินทร์ไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงปิดผนึกริมฝีปากของเธอด้วยจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและอำนาจการครอบครอง รสจูบแรกนั้นอาจจะดูดิบเถื่อนด้วยแรงอารมณ์ที่ค้างคา แต่เมื่อเธอจูบตอบ เขากลับแปรเปลี่ยนมันเป็นความนุ่มนวลที่ลึกซึ้งและดึงดูด ลิ้นของเขาสำรวจโพรงปากของเธอราวกับกำลังวิเคราะห์โครงสร้างความรู้สึกที่ซับซ้อน รินรดารู้สึกถึงมือหนาที่เลื่อนไปโอบแผ่นหลังของเธอ ดึงร่างให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความสั่นเทาในกายเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์ เขาอุ้มเธอขึ้นวางบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแปลนโครงสร้าง ความเป็นระเบียบที่เธอเคยยึดถือถูกปัดตกไปกองกับพื้นพร้อมกับความยับยั้งชั่งใจ รินรดาจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาขณะที่ริมฝีปากของชายหนุ่มเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ที่ลำคอระหง กลิ่นกายของเขาที่ปนกับความร้อนรุ่มของร่างกายทำให้เธอแทบคลั่ง สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของกระโปรงทำงานทำให้เธอต้องแอ่นอกรับด้วยความสัญชาตญาณ "คุณ... คุณกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา" รินรดาครางเสียงแผ่วในลำคอ ดวงตาพร่าเลือนด้วยพิษแห่งความปรารถนา "ผมแค่กำลังสร้างใหม่" คีรินทร์กระซิบตอบที่ข้างหู ก่อนจะเปลี่ยนไปขบเม้มที่ติ่งหูของเธอจนหญิงสาวขนลุกซู่ ความเป็นมืออาชีพ ความถือดี และความกลัวต่ออดีต ถูกทดแทนด้วยสัมผัสการปลุกเร้าที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยความกระหาย เขารู้ดีว่าตรงไหนคือจุดที่ทำให้เธอไร้การป้องกัน และเขาก็ใช้มันรุกคืบเข้าไปจนสุดทาง ท่ามกลางความวาบหวามที่ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำในห้องทำงานลับหลังประตูกระจกหนา รินรดารู้สึกว่าหัวใจของเธอไม่เคยรู้สึกมีชีวิตชีวาเท่านี้มาก่อน แต่มันกลับเป็นความสุขที่น่าหวาดกลัว เพราะเธอรู้ดีว่าเมื่อพายุนี้สงบลง สิ่งที่จะรออยู่เบื้องหน้าคือความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบ เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะข้างๆ ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นเสียงจากระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกเจาะเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต คีรินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในพริบตา เขาหันไปมองหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายเอกสารลับในตู้เซฟของอัครพล... และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หยุดชะงัก ไม่ใช่แค่หลักฐานการยักยอกเงินโปรเจกต์ แต่เป็นรูปถ่ายของรินรดาในวัยเด็กที่ยืนอยู่เคียงข้างกับบิดาของอัครพล ในฐานะ 'ครอบครัว' ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เลือดในกายเย็นวาบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งไฟล์ปริศนาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... มันคือชื่อของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน "ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน" คีรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ในมือเขายังคงโอบกอดเธอไว้แน่น แต่มันกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังจับตัวคนแปลกหน้าไว้ด้วยความหวาดระแวง มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงใจเต้นแรงไปกับปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้ความรักนี้นะคะ