ความเหงาของผู้ชนะ

"คุณกำลังบอกผมว่า รายการเดินบัญชีพวกนี้ ไม่ได้ถูกโอนผ่านบริษัทนอมินีที่ธันวาใช้เป็นประจำงั้นหรือ?" กวินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจก เสียงกึกของมันดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับเสียงฆ้อนตอกฝาโลง เขาไม่ได้มองรินรดา แต่สายตาของเขากำลังจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน รินรดาขยับแว่นสายตา ดวงตาของเธอฉายแวววิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ใช่ค่ะ... ผมหมายถึง ใช่ครับกวิน ระบบที่ฉันเจาะเข้าไปได้ มันไม่ใช่การโอนเงินปกติ แต่มันคือการ ‘ย้ายมูลค่า’ ผ่านสัญญาออปชันที่ซับซ้อนมาก ราวกับว่ามีคนเขียนโค้ดทิ้งไว้ล่วงหน้าให้ระบบทำงานเองโดยไม่ต้องมีคำสั่งจากธันวาเลยสักครั้ง" กวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะหน้าอก "มันไม่ใช่มือของธันวา... ธันวามันแค่ไอ้ขี้ขลาดที่โชคดี" กวินพึมพำกับตัวเอง ในหัวของเขาภาพเหตุการณ์เมื่อชาติที่แล้วหวนกลับมา... ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ความรู้สึกที่ถูกเหยียบย่ำจนจมดิน มันเคยเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ขับเคลื่อนให้เขาถีบตัวเองขึ้นมาถึงจุดนี้ แต่ในวินาทีที่เขารู้ว่า 'กระดาน' นี้มีผู้เล่นที่เหนือชั้นกว่าโผล่ขึ้นมา ความแค้นที่เคยเร่าร้อนกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ "คุณเคยสงสัยไหมรินรดา?" กวินหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าที่ควรจะเป็น "ว่าถ้าวันหนึ่งเราล้มศัตรูได้หมดสิ้น... สิ่งที่เหลืออยู่ข้างหลังมันคืออะไร?" รินรดาชะงัก เธอไม่ได้ตอบทันที เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่ได้ต้องการคำตอบเชิงตรรกะ แต่มันคือการสำรวจบาดแผลในใจของชายที่แบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง "คนอย่างพวกเรา ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อมีความสุขหลังจบเกมหรอกครับกวิน" เธอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เราถูกสร้างมาเพื่อเอาชนะ... และถ้าวันหนึ่งเราชนะจริงๆ เราก็แค่หาเป้าหมายใหม่ เพื่อให้มั่นใจว่าเราจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนแพ้ที่ถูกเหยียบย่ำอีก" กวินแค่นยิ้ม "ชนะเพื่อจะพบว่าเรากลายเป็นสิ่งที่เคยเกลียดที่สุด... งั้นหรือ?" เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้ไวน์ รินเหล้าลงแก้วคริสตัลอย่างเชื่องช้า ความแค้นคือแรงผลักดันที่ยอดเยี่ยม แต่มันเป็นเชื้อเพลิงที่เผาผลาญเจ้าของไปพร้อมๆ กัน ทุกครั้งที่เขาทำลายแผนของธันวา เขาไม่ได้แค่ทำลายคู่แข่ง แต่มันเหมือนเขากำลังตัดชิ้นส่วนของความไร้เดียงสาในอดีตทิ้งไปทีละชิ้น "กวินครับ..." รินรดาลดเสียงลงต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ "ฉันเพิ่งได้รับสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์หลัก มีคนพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับที่เราใช้เก็บหลักฐานการฟอกเงินของธันวา... แต่ที่แปลกคือ IP Address ที่ใช้ มันมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องพักส่วนตัวของคุณที่บ้าน" กวินชะงัก แก้วไวน์ในมือสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เขาไม่ตั้งใจ "ห้องพักส่วนตัวของผม? ผมไม่มีใครเข้าถึงที่นั่นได้นอกจากผม... แล้วคุณบอกว่ามีคนใช้มันตอนนี้งั้นหรือ?" "ใช่ครับ และคนนั้นไม่ได้แค่ดูข้อมูล" รินรดารัวนิ้วบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว "เขากำลัง 'แก้ไข' มัน... เขากำลังลบชื่อของธันวาออก แล้วใส่ชื่อคุณเข้าไปแทน ในฐานะผู้บงการธุรกรรมทั้งหมด!" กวินวางแก้วไวน์ลงกระแทกโต๊ะ เสียงเปราะบางของแก้วแตกละเอียดพร้อมกับความรู้สึกที่พังทลายในใจ เขาไม่ได้ตกใจเพราะถูกใส่ร้าย แต่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคย กลิ่นบุหรี่จางๆ และวิธีการเขียนโปรแกรมที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้—มันคือสไตล์เดียวกับที่เขาสอนรินรดาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน แต่ทว่า... มันกลับเฉียบคมและเลือดเย็นกว่าที่เขาเคยทำเป็นร้อยเท่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องวงจรปิดในบ้านของตัวเอง ภาพบนหน้าจอทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ในห้องที่ควรจะว่างเปล่า ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา ชายคนนั้นสวมสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตา เขากำลังจิบไวน์ยี่ห้อเดียวกับที่เขาเพิ่งรินไปเมื่อครู่ ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ามามองกล้องอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นทำให้กวินเย็นวาบไปถึงสันหลัง นั่นไม่ใช่ธันวา... แต่มันคือตัวเขาเองที่แก่กว่าเขาสักสิบปี ทั้งแววตา ท่าทาง และรอยแผลเป็นที่หางคิ้ว ซึ่งกวินยังไม่มีในตอนนี้! "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้เล่นเกมนี้คนเดียวนะครับกวิน" ชายคนนั้นเอ่ยผ่านลำโพงของกล้องวงจรปิดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกวินราวกับถอดแบบออกมา "คุณพยายามแก้ไขอดีต... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า ทุกการกระทำมันสร้างผลกระทบที่อาจจะย้อนกลับมาจัดการคุณในอนาคตที่ไม่มีวันไปถึง" กวินตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการย้อนเวลา แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับ ‘อนาคต’ ที่กำลังพยายามทำลาย ‘อดีต’ ของตัวเองเพื่อรักษาเส้นทางชีวิตที่บิดเบี้ยวนี้ไว้ หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการหักมุมที่ผมตั้งใจมอบให้นะครับ ขอบคุณที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมครับ