ความรักที่ก่อตัว

“คุณกำลังเล่นกับไฟกวิน และที่แย่กว่านั้นคือ... คุณกำลังใช้มือเปล่าคว้ามันไว้” รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบาๆ เสียงกระแทกของแก้วเซรามิกฟังดูหนักแน่นในห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่กราฟเส้นสีแดงที่กำลังดิ่งพสุธาบนหน้าจอสามจอตรงหน้า กราฟของบริษัทในเครือธันวาที่เพิ่งถูกโจมตีด้วยการ Short-sell ครั้งมโหฬารเมื่อไม่กี่นาทีก่อน กวินยืนพิงขอบหน้าต่าง สายตามองออกไปยังแสงไฟของเมืองหลวงที่ดูเหมือนมดปลวกในสายตาของเขา “ไฟที่ว่า... มันเผาผลาญอนาคตของผมไปหมดแล้วในชาติก่อน รินรดา การได้เผามันคืนบ้าง ไม่ถือว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าหรอกหรือครับ?” เขาสังเกตเห็นมือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะสั่นเล็กน้อย รินรดาไม่ใช่แค่คนทำโปรแกรมมิ่ง เธอคือมันสมองที่อ่านใจเขาออกเกือบทุกจังหวะ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกกังวล... ไม่ใช่กังวลเรื่องแผนการ แต่กังวลเรื่อง ‘ความรู้สึก’ ที่กำลังถลำลึกเกินกว่าที่นักลงทุนผู้เยือกเย็นควรจะมี “แต่นี่ไม่ใช่การแก้แค้นธรรมดา กวิน” เธอหันกลับมา สบตาเขานิ่ง ดวงตาสีเข้มของเธอมีความนัยบางอย่างที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง “คุณกำลังดึงเอาความเป็นมนุษย์ไปเสี่ยงกับตัวเลข ถ้าคุณชนะ คุณจะได้ทุกอย่าง แต่ถ้าคุณแพ้... คุณจะไม่เหลือแม้แต่ที่ยืนในความทรงจำของใครเลย รวมถึงของฉันด้วย” กวินเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของรินรดา ซึ่งเป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยสนใจในชาติที่แล้ว แต่กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาสงบศึกในใจได้ในชาตินี้ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับโอกาสแก้ตัวจริงๆ ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องชีวิต “ถ้าผมบอกว่า... ในทุกๆ อัลกอริทึมที่ผมให้คุณเขียน ในทุกๆ คำสั่งซื้อหุ้นที่ผมตัดสินใจ เหตุผลหลักไม่ใช่ชัยชนะเหนือธันวา แต่เป็นเพราะผมอยากให้คุณปลอดภัย คุณจะเชื่อไหมครับ?” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่น รินรดาชะงักไป เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่เธอกลับเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาสื่อสารผ่านแววตา ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศไม่ได้อึดอัด แต่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดของหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะ “คุณไม่ได้กำลังลงทุนกับตลาดหุ้นแล้ว กวิน” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณกำลังลงทุนกับหัวใจของตัวเอง ซึ่งมันมีความผันผวนสูงกว่าหุ้นเทคโนโลยีที่กำลังจะ IPO เสียอีก” “แล้วคุณล่ะครับ?” กวินโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบ “ผลตอบแทนของความเสี่ยงนี้... คุณพอใจกับมันไหม?” รินรดาไม่ตอบ เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดหน้าจอส่วนหนึ่งลง ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานที่ส่องให้เห็นใบหน้าคมเข้มของกวิน เธอค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือลงบนแขนของเขา สัมผัสที่แผ่วเบาแต่ทำให้เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่าง กวินไม่ใช่ชายหนุ่มที่อ่อนหัดเรื่องธุรกิจ แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกเหมือนนักลงทุนมือใหม่ที่ทำตัวไม่ถูกเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ “ถ้าผมเป็นหุ้นตัวหนึ่ง คุณก็คงเป็นนักลงทุนที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตผมไปแล้ว” กวินกระซิบ รินรดายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของอัจฉริยะไอที แต่เป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่พร้อมจะเดิมพันชีวิตไปกับชายคนหนึ่ง “ถ้าฉันเป็นนักลงทุน ฉันก็คงเลือกที่จะถือยาว ไม่ขาย ไม่คัทลอส แม้ว่าตลาดจะพังทลายลงมาตรงหน้าก็ตาม” จังหวะที่กวินกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยในเครือข่ายของพวกเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันเป็นจังหวะต่อเนื่องรุนแรง แสงไฟสีแดงวาบขึ้นบนหน้าจอที่เหลืออยู่ รินรดาผละออกจากเขาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “มีคนเจาะเข้ามาในระบบส่วนตัว... กวิน นี่ไม่ใช่การแฮ็กธรรมดา” เธอรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว “พวกมันกำลังตามรอยกระเป๋าเงินดิจิทัลที่เราใช้ฟอกเงินคืนจากธันวา มันรู้จุดเชื่อมต่อทางกายภาพของเรา!” กวินมองหน้าจอ เห็นตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ค่อยๆ ถูกดูดออกไปสู่บัญชีปลายทางที่ซ่อนอยู่ใน Dark Web เขาขมวดคิ้วแน่น สถานการณ์บีบคั้นขึ้นทันที ธันวาไม่ได้แค่สู้ด้วยหุ้น แต่มันกำลังสู้ด้วยการทำลายหลักฐานที่เขาอุตส่าห์สะสมมา “นั่นไม่ใช่ธันวา” กวินเอ่ยขึ้นหลังจากวิเคราะห์โค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจอ “นี่คือสไตล์การเขียนโปรแกรมของ... ของคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ผมย้อนเวลากลับมา” รินรดาหยุดมือที่คีย์บอร์ดทันที เธอหันมามองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “หมายความว่ายังไงที่ว่าคนที่ตายไปแล้ว? คุณกำลังจะบอกว่า... มีใครอีกคนที่มีข้อมูลชุดเดียวกับคุณงั้นหรือ?” กวินไม่ได้ตอบ แต่เขาสังเกตเห็นข้อความหนึ่งที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลัก มันเป็นข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบจนเกือบหยุดไหล: *“ยินดีต้อนรับสู่กระดานหุ้นที่ไม่มีวันปิดตลาด กวิน... นายคิดว่ามีแค่นายคนเดียวหรือที่ย้อนเวลากลับมาได้?”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตอันดุเดือดของกวินมาถึงตรงนี้นะครับ