ขยายอิทธิพลสู่ระดับภูมิภาค

“เป็นไปไม่ได้” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่รินรดาส่งมาให้ ข้อมูลที่รันผ่านโค้ดชุดซับซ้อนไม่ใช่แค่การแกะรอยทั่วไป แต่มันคือลายนิ้วมือดิจิทัล... ลายเซ็นต์ที่ผมคุ้นเคยดีกว่าใครในโลก มันคือรูปแบบการเขียนโปรแกรมที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ ซึ่งมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เคยสอนผมเขียนมันตั้งแต่วัยเยาว์ พี่ชายผม... คนที่ผมเห็นกับตาว่าสิ้นใจในกองเพลิงจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน “กวิน คุณตั้งสติก่อน” รินรดาคว้าข้อมือผมไว้ ปลายนิ้วเธอเย็นเฉียบ “ถ้าเขายังไม่ตาย นั่นหมายความว่าแผนการทั้งหมดที่เขาทำมาตลอดคือการจัดฉาก แล้วทำไมเขาถึงต้องปล่อยให้คุณตายในชาติที่แล้ว เพื่อขึ้นมาแทนที่ในตำแหน่งที่คุณสร้างไว้?” ผมผ่อนลมหายใจออกช้าๆ บังคับหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมาอยู่ในจังหวะที่เยือกเย็น ผมไม่ใช่กวินคนเดิมที่ซื่อตรงและมองโลกในแง่ดีอีกต่อไป ความแค้นคือเชื้อเพลิง แต่เหตุผลคือเข็มทิศ “ถ้ามันคือเกม ก็ต้องเล่นให้ถึงที่สุด” ผมดึงสติกลับมา สายตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด “ริน ในเมื่อเราเจอจุดที่ซ่อนอยู่แล้ว งั้นเราก็ไม่ต้องซ่อนตัวอีกต่อไป เปลี่ยนเป้าหมายจากธันวา ไปที่ ‘โครงสร้างพื้นฐาน’ ของบริษัทเทคโนโลยีในเครือที่พี่ชายผมเคยคุมอยู่ กว้านซื้อทุกอย่างที่เข้าถึงได้ ผมจะทำให้ตลาดหุ้นทั้งภูมิภาคกลายเป็นสนามรบที่ไม่มีที่ยืนให้กับคนทรยศ” “คุณจะทำอะไร?” “ผมจะทำลายรากฐานอำนาจของมัน ก่อนที่มันจะได้เห็นหน้าผมด้วยซ้ำ” ในโลกของการเงิน สงครามไม่ได้ตัดสินกันด้วยกระสุนปืน แต่ตัดสินกันด้วย ‘สภาพคล่อง’ และ ‘ข้อมูล’ ผมเริ่มกว้านซื้อหุ้นบริษัทเทคโนโลยีขนาดกลางและเล็กที่เชื่อมโยงกับระบบเครือข่ายของพี่ชายผมผ่านบริษัทโฮลดิ้งที่ตั้งขึ้นใหม่ในต่างประเทศ การซื้อขายถูกกระทำผ่านอัลกอริทึมที่รินรดาเขียนขึ้น เพื่อกระจายความเสี่ยงและพรางตาจากระบบตรวจจับของธันวา เพียงแค่สองชั่วโมง หุ้นของบริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ที่ถือครองฐานข้อมูลผู้ใช้งานนับล้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เริ่มมีอาการผิดปกติ กราฟพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่สมเหตุสมผล “กวิน... ถ้าเราทุ่มเงินไปขนาดนี้ เราจะขาดเงินสดหมุนเวียนในตลาดคริปโตที่วางแผนไว้ตอนกลางคืนนะครับ” รินรดาเตือนด้วยความกังวล “ไม่ต้องห่วง” ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก “เมื่อหุ้นกลุ่มนี้พุ่งสูงขึ้น จนพวกมันต้องรีบระดมทุนกลับมาปกป้องฐานที่มั่น นั่นแหละคือเวลาที่ธันวาจะยอมเปิดเผยตัวตนจริงผ่านการทำธุรกรรมวงเงินสูง และเมื่อถึงตอนนั้น... พี่ชายผมจะโผล่หัวออกมาเอง เพราะเขาจะไม่ยอมให้เหยื่อของเขาหลุดมือไปได้ง่ายๆ” ตลอดทั้งคืน สำนักงานชั่วคราวของเราเงียบเชียบ มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์ของรินรดาและเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของผม สถานการณ์ในตลาดหุ้นภูมิภาคเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ แรงซื้อปริมาณมหาศาลจากบริษัทนิรนามทำให้นักวิเคราะห์ทั่วโลกเริ่มตั้งคำถาม แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนที่อยู่หลังม่านคือใคร จนกระทั่งเวลาตีสาม สิบห้านาที... หน้าจอของผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “มีคนแทรกแซง!” รินรดาร้องลั่น “มีคำสั่งซื้อย้อนกลับขนาดใหญ่ยิงเข้ามาจากเซิร์ฟเวอร์ในต่างประเทศ... มันกำลังดึงหุ้นที่เรากว้านซื้อไปคืนด้วยราคาที่สูงกว่าตลาดสิบเท่า! กวิน มันไม่ได้แค่ป้องกันตัว แต่มันกำลังล่อให้เราทุ่มเงินทั้งหมดเข้าไป!” ผมกวาดสายตามองหน้าจออย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การป้องกันตัวของธันวา แต่มันคือ ‘กับดัก’ “มันรู้ว่าเรากำลังไล่ล่าใคร” ผมพึมพำ “มันยอมเสียเงินมหาศาลเพื่อดึงเราให้เข้าใกล้จุดที่มันควบคุมไว้” “แล้วเราจะทำอย่างไร? ถ้าเราไม่ถอยตอนนี้ เงินทุนสำรองของเราจะเหลือศูนย์!” ผมจ้องมองเส้นกราฟที่บิดเบี้ยวเหมือนรอยยิ้มเย้ยหยันบนหน้าจอ ความแค้นในอกปะทุขึ้นจนร้อนรุ่ม แต่สมองส่วนที่เป็นนักลงทุนของผมกลับสั่งให้หยุดนิ่ง ผมกดปุ่มอนุมัติการโอนเงินก้อนสุดท้าย... ไม่ใช่เพื่อซื้อหุ้น แต่เพื่อ ‘เทขาย’ หุ้นทั้งหมดที่มีในจังหวะที่ราคาพุ่งสูงสุด “เทขายทั้งหมดเดี๋ยวนี้!” วินาทีที่คำสั่งซื้อขายถูกประมวลผล กราฟที่เคยพุ่งทะยานดิ่งลงเหวราวกับหินตกน้ำ ตลาดหุ้นภูมิภาคเกิดความโกลาหลในชั่วข้ามคืน แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวูบไม่ใช่ผลกำไรหรือขาดทุน หน้าจอแชทส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสไว้แน่นหนาของผมเด้งข้อความขึ้นมาโดยไม่มีที่มา... เป็นข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายผมแข็งทื่อ [เกมนี้สนุกดีนะ... น้องรัก แต่เสียดายที่นายยังอ่อนหัดเกินไปที่จะเป็นเจ้าของกระดานนี้] ผมรีบหันไปหาทิศทางของสัญญาณที่รินรดากำลังแกะรอย แต่นั่นกลับทำให้ผมต้องพบกับสิ่งที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า เพราะเสียงแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดในคอนโดหรูของผมที่ไม่ได้เปิดใช้งานมานานนับเดือน ดันดังขึ้นพร้อมกับภาพที่ปรากฏบนจอมอนิเตอร์รอง... ประตูห้องพักของผมกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ โดยคนแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิท ซึ่งกำลังยืนก้มหน้ามองมาที่กล้อง ราวกับรู้ว่าผมกำลังดูเขาอยู่ เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วทำท่า ‘จุ๊ปาก’ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นในความเงียบสงัด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ