ความลับที่เก็บงำไว้

"วางสายเสียเถอะกวิน ผมไม่ได้มีเวลาว่างพอจะมาฟังคุณพร่ำเพ้อเรื่องเดิมๆ อีกต่อไป" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจากปลายสายกระชากสติผมกลับมาสู่ความเป็นจริง ธันวาในชาตินี้ยังคงหยิ่งผยองไม่ต่างจากชาติที่แล้ว แต่มันหารู้ไม่ว่าทุกจังหวะการเต้นของหัวใจและทุกตัวเลขในบัญชีลับที่มันถือครอง ผมกำลังจ้องมองมันผ่านเลนส์กล้องที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ผมลดโทรศัพท์ลงช้าๆ บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องสะท้อนเข้ากับดวงตาของผม มันฉายภาพกราฟหุ้นที่กำลังดิ่งพสุธาในตลาดล่วงหน้า นี่คือกับดักที่ผมวางไว้ให้ธันวาเดินเข้ามาติดบ่วงอย่างเต็มใจ "มันพลาดแล้วครับริน" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมองร่างบางที่นั่งขดตัวอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ตัวหลัก รินรดาไม่ตอบในทันที เธอเพียงแค่เลื่อนนิ้วผ่านคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง เสียงพิมพ์ดีดดังรัวเป็นจังหวะเหมือนเสียงปืนกล เธอหยุดชะงักเพียงครู่ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมามองผม ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่แววตาซ่อนความสงสัยบางอย่างที่ปิดไม่มิด "กวิน... สิ่งที่คุณให้ฉันเจาะเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทธันวา มันไม่ใช่แค่ข้อมูลการเงินปกติ" รินรดาเว้นจังหวะ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย "มันคือบัญชี 'ผี' ที่ถูกโอนออกไปในชื่อบริษัทเชลล์หลายแห่งในหมู่เกาะเคย์แมน แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ... บัญชีปลายทางบางส่วน มีรหัสอ้างอิงที่ตรงกับข้อมูลการทำธุรกรรมเมื่อสิบปีที่แล้ว ทั้งที่ตอนนั้นคุณกับเขายังไม่ได้เริ่มสร้างบริษัทด้วยซ้ำ" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นี่คือความลับที่ผมพยายามปกปิดไม่ให้แม้แต่เธอรู้ ความลับที่ว่าผมไม่ใช่แค่คนดวงดีที่ย้อนกลับมา แต่ผมคือคนที่ 'จดจำ' ทุกการเคลื่อนไหวของมันได้แม่นยำยิ่งกว่าพิมพ์เขียว "คุณกำลังจะบอกอะไรผม ริน" ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "ฉันกำลังจะบอกว่า ธันวาไม่ได้แค่โกงคุณในชาตินี้กวิน" รินรดาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ โต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ขวางกั้นระหว่างเรา เธอวางแฟ้มเอกสารที่พิมพ์ออกมาสดๆ ร้อนๆ ลงบนโต๊ะ "เขาวางรากฐานการฉ้อโกงนี้มาตั้งแต่ก่อนที่เราจะรู้จักกันเสียอีก บัญชีพวกนี้มีการเคลื่อนไหวแบบเงียบๆ มานานนับสิบปี เหมือนกับว่าเขารอเวลา... รอเวลาที่จะกินรวบคุณตั้งแต่วันแรกที่เขารู้จักชื่อของคุณ" ผมหยิบเอกสารขึ้นมาดู ตัวเลขพวกนี้ทำให้มือผมสั่นโดยไม่ตั้งใจ ความแค้นที่เคยเย็นเยียบในอกเริ่มเดือดพล่านเหมือนลาวา ธันวาที่ผมเคยคิดว่าเป็นเพื่อนรัก กลับกลายเป็นงูพิษที่เลี้ยงไว้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มก่อตั้งธุรกิจเสียด้วยซ้ำ "ทำไมคุณถึงดูไม่ประหลาดใจเลย" รินรดาถาม สายตาจดจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผม "เหมือนกับว่าคุณรู้อยู่แล้ว... หรือบางที คุณอาจจะรู้มากกว่านั้น เรื่องที่แม้แต่ฉันที่เป็นอัจฉริยะด้านข้อมูลยังหาไม่เจอ" ผมวางเอกสารลงอย่างช้าๆ เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟของเมืองที่ระยิบระยับราวกับเพชรปลอมที่รอวันแตกสลาย ธันวาคิดว่าเขากำลังเล่นเกมรุก แต่มันหารู้ไม่ว่าในกระดานนี้ ผมคือคนที่มองเห็นอนาคตของมันเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว "โลกใบนี้มันมีเรื่องบังเอิญที่แปลกประหลาดนะครับริน" ผมพูดพลางหมุนเหรียญในมือเล่น "บางครั้งเราก็จำภาพที่เราไม่เคยเห็นได้... จำความรู้สึกของมีดที่ปักลงมาบนหลังได้แม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน" "กวิน คุณกำลังทำให้ฉันกลัวนะ" เสียงของเธอดูแผ่วเบาและลังเล ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ ตามด้วยเสียงของเลขาคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา "คุณกวินครับ... มีพัสดุส่งถึงคุณที่หน้าห้องครับ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่มีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ว่า 'ของขวัญจากคนคุ้นเคยที่น่าจะลืมกันไปแล้ว'" ผมสบตากับรินรดา ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดไปทั่วร่าง ผมเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก พัสดุกล่องสีดำสนิทวางอยู่บนพรมเช็ดเท้า ผมหยิบมันขึ้นมา น้ำหนักของมันเบากว่าที่คิด แต่กลิ่นบางอย่างที่โชยออกมาจากกล่องกลับทำให้ผมต้องหยุดหายใจ มันไม่ใช่กลิ่นของระเบิด แต่มันคือกลิ่นของน้ำหอมยี่ห้อโปรดของคนคนหนึ่ง... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดในเหตุการณ์เมื่อสิบปีที่แล้ว ผมเปิดกล่องออกช้าๆ ภายในนั้นมีเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่ารุ่นที่เลิกผลิตไปนานแล้ว หน้าจอมันสว่างวาบขึ้นมาเองพร้อมกับเสียงข้อความที่ดังเตือนขึ้นหนึ่งครั้ง 'ผมรู้ว่าคุณย้อนกลับมา... กวิน' ผมทรุดตัวลงบนโซฟาหนัง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง ธันวาไม่ใช่มือหนึ่งในเกมนี้เพียงลำพัง แต่มันมี 'ใครบางคน' ที่รู้เห็นเรื่องการย้อนเวลานี้ และคนคนนั้นกำลังจ้องมองผมอยู่จากมุมที่มืดที่สุดของห้อง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของตัวเลขและการแก้แค้นนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลาจะนำทุกท่านไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าครับ