จังหวะซื้อเก็บ

“ราคาไหลลงไปที่สามสิบสองบาทแล้วครับกวิน... แรงเทขายจากกองทุนต่างชาติถาโถมเข้ามาไม่หยุด เหมือนพวกเขากำลังจงใจทุบให้ถึงจุดต่ำสุดของปี” รินรดากล่าวขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวรัวลงบนคีย์บอร์ด กราฟสีแดงสดบนหน้าจอสามจอตรงหน้าเธอกำลังดิ่งพสุธา ราวกับเขื่อนที่แตกร้าวไม่มีชิ้นดี กวินยืนกอดอกนิ่งเงียบ แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าคมสันของเขาจนดูเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “ธันวาไม่ได้แค่ทุบหุ้นตัวนี้เพื่อทำกำไรช่วงสั้นๆ หรอกครับ” กวินกล่าวพลางหรี่ตาลง “เขาต้องการกวาดล้างรายย่อยที่ขวัญอ่อน และที่สำคัญที่สุด... เขาต้องการให้ผมคายหุ้นที่สะสมมาทั้งหมดออกมา” “แต่ถ้าเราไม่ขายตอนนี้ มูลค่าพอร์ตของเราจะหายไปมหาศาลเลยนะคะ... เอ้ย ขออภัยครับ ผมหมายถึง ‘จะหายไปมหาศาลเลยนะครับ’” รินรดาชะงักคำพูดก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่กังวล “คุณมั่นใจแค่ไหนว่าพื้นฐานของบริษัทนี้ยังแน่นพอที่จะฟื้นกลับมาได้?” กวินเดินไปหยิบแก้วกาแฟดำที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นจิบเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองหน้าจอที่ตัวเลขสีแดงยังคงกระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของนักลงทุนทั่วโลก “ริน... ในตลาดหุ้น ความกลัวคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเหตุผล” กวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเห็นแค่ความพินาศที่ธันวาพยายามสร้างภาพลวงตาขึ้นมา แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นตัวเลขกระแสเงินสดที่แท้จริงที่บริษัทนี้ซ่อนไว้ใต้พรมหรอกครับ ธันวาคิดว่าเขากำลังเล่นเกมรุก แต่จริงๆ แล้วเขากำลังเปิดช่องว่างให้ผมเดินหมากตาสำคัญที่สุดต่างหาก” กวินวางแก้วกาแฟลงแล้วก้าวเข้าไปนั่งหน้าจอหลัก “เตรียมคำสั่งซื้อแบบแบ่งไม้ไว้ ห้าไม้เท่าๆ กัน เริ่มที่ราคาปัจจุบันนี่แหละ” “ห้าไม้? คุณจะเข้าซื้อรับมีดที่กำลังร่วงลงมาเนี่ยนะ?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นสูง “ไม่ใช่การรับมีดครับ... แต่เป็นการเก็บของดีที่คนโง่เขลาเอามาทิ้งไว้ข้างทาง” กวินกดปุ่ม Enter รัวๆ สั่งซื้อหุ้นในจังหวะที่แรงเทขายรุนแรงที่สุด กราฟสีแดงที่ดูน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยคำสั่งซื้อปริมาณมหาศาลของกวินทีละนิด บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์ของกวินที่เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระทึกของรินรดา เธอเฝ้ามองดูจำนวนหุ้นที่เพิ่มขึ้นในพอร์ตของกวินด้วยความทึ่งปนหวาดเสียว กวินไม่ได้แค่ซื้อคืน เขากำลังใช้กลยุทธ์ ‘กินรวบ’ ในวันที่ตลาดกำลังตื่นตระหนก เขาปล่อยให้ธันวาทุ่มเงินมหาศาลเพื่อกดราคาลงมา แล้วเขาก็เป็นคนช้อนซื้อทุกอย่างที่ธันวาทิ้งไว้ด้วยราคาที่ถูกอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนกับเขารู้ล่วงหน้าว่าวินาทีถัดไปจะเกิดอะไรขึ้น ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง พายุแห่งการเทขายเริ่มสงบลง ราคากระดานนิ่งสนิทที่จุดต่ำสุด ก่อนที่กวินจะเอ่ยขึ้นเบาๆ “เริ่มทำข่าววงในเกี่ยวกับสัญญาจ้างงานระยะยาวของบริษัทนี้หลุดออกไปได้เลยริน ทำให้พวกสถาบันที่เพิ่งขายทิ้งไปเมื่อเช้าต้องคลั่งตาย” รินรดายิ้มมุมปาก ความอัจฉริยะของกวินทำเอาเธอนับถือใจ “รับทราบค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง รับทราบครับ” ทันใดนั้น หน้าจอหลักของกวินก็ตัดภาพไปเป็นอีเมลฉบับหนึ่งที่เด้งขึ้นมา มันเป็นอีเมลจากหมายเลขที่ไม่ระบุตัวตน หัวข้ออีเมลเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *‘เธอยังประมาทอยู่นะกวิน... เงินของเธอในวันนี้ ก็แค่ของเล่นที่ฉันใช้หลอกล่อให้เธอเดินมาติดกับในกับดักที่ใหญ่กว่า’* กวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นไฟล์แนบที่เป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเขาเมื่อสิบนาทีก่อน ภาพที่กวินกำลังนั่งตัดสินใจซื้อหุ้นอย่างเด็ดขาด แต่ในมุมมืดของภาพนั้น มีเงาร่างของใครบางคนยืนแอบมองอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย กวินรีบหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงานของตนเอง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่คุ้นเคย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* “ขอโทษทีนะครับพอดีผมลืมของไว้น่ะ... หวังว่าผมคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณอยู่นะ กวิน” เสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นจากหลังประตู กวินกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เขาจำเสียงนี้ได้แม่นยำ... เสียงของคนที่เขาสาบานว่าจะต้องเหยียบให้จมดินในชาตินี้ ธันวาเดินเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตาราคาแพง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของนักลงทุนผู้ข้ามเวลามาล้างแค้นนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลาครับ