จุดเริ่มต้นของความสงสัย

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับนิ้วเข้าไปใกล้ปุ่ม Delete ข้อมูลพวกนั้นเชียว รินรดา” กวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องสะท้อนบนแว่นตาของรินรดา เธอนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นิ้วเรียวยาวหยุดชะงักอยู่เหนือคีย์บอร์ดเพียงไม่กี่มิลลิเมตร “คุณกวินคะ... เอ้ย, ครับคุณกวิน ข้อมูลชุดนี้มันไม่ใช่แค่ร่องรอยทางการเงินธรรมดา แต่มันคือการ ‘ล้างไพ่’ ของบริษัทในเครือที่คุณเคยสร้างมากับมือ ธันวาไม่ได้แค่โกงคุณ เขาแทรกซึมเข้าไปในโครงสร้างของธนาคารกลางในรูปแบบของโปรแกรมอัลกอริทึมที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า” รินรดาหันมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแวววิตก “ถ้าเราเจาะลึกไปกว่านี้ ระบบป้องกันของเขาจะรู้ตัวทันทีว่ามีหนอนบ่อนไส้” กวินเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปเห็นแสงไฟของเมืองที่ดูเหมือนวงจรไฟฟ้าขนาดมหึมา เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเบาๆ รสชาติขมปร่าบนปลายลิ้นคือเครื่องเตือนใจถึงความพ่ายแพ้ในชาติก่อน “คนอย่างธันวาไม่เคยทำอะไรด้วยความบังเอิญ” กวินกล่าวเสียงเรียบ “มันเชื่อมั่นในทฤษฎีเกมเสมอ มันคิดว่าถ้ามันคุมกฎของกระดานได้ มันก็คุมชัยชนะได้ตลอดไป แต่สิ่งที่มันลืมไปคือ... ในโลกของนักล่า ถ้ามึงคุมกติกาทั้งหมดได้ กติกาเหล่านั้นนั่นแหละที่จะย้อนกลับมาหักคอตัวเอง” กวินวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างมั่นคง เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างหลังรินรดา สายตาคมกริบจับจ้องไปที่เส้นกราฟการซื้อขายหลักทรัพย์ที่พุ่งทะยานผิดปกติในหน้าจอหลัก “เริ่มแผนการเลยไหมครับ?” รินรดาถามพลางเหลือบมองเขา “ยังก่อน” กวินปฏิเสธ “เราจะไม่ทำลายมันด้วยความรุนแรง แต่เราจะดึงตัวมันออกมาจากที่ซ่อนด้วยความโลภที่มันเป็นคนสร้างขึ้นเอง รินรดา ติดตามดูความเคลื่อนไหวของธันวาตั้งแต่วินาทีนี้ ทุกการใช้จ่าย ทุกการประชุมลับ และที่สำคัญที่สุด... จับตาดูพอร์ตหุ้น ‘บัญชีเงา’ ที่มันใช้ฟอกเงินผ่านสกุลเงินดิจิทัลที่กำลังจะเปิดตัวในสัปดาห์หน้า” กวินขยับตัวเข้าไปใกล้หน้าจอมากขึ้น เขาเห็นชื่อของธันวาปรากฏขึ้นในระบบจัดการข้อมูลธุรกรรมขนาดใหญ่ มันกำลังโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบริษัทบังหน้าในหมู่เกาะเคย์แมน เป็นนิสัยเดิมๆ ที่ธันวาชอบทำ... การทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด “มันกำลังจะทำอะไร?” รินรดาขมวดคิ้วพลางพิมพ์รหัสผ่านเพื่อถอดรหัสลับ “การโอนเงินก้อนนี้... มันมหาศาลเกินกว่าจะเป็นการลงทุนปกติ มันเหมือนการเตรียมตัวหนี หรือไม่ก็... การเตรียมยึดครองอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าเดิม” “มันกำลังซื้อตัวผู้บริหารระดับสูงของธนาคารพาณิชย์ใหญ่สามแห่ง” กวินตอบโดยไม่ต้องดูเอกสาร “ในชาติก่อนผมเคยสงสัยว่าทำไมงบประมาณของบริษัทถึงหายไปดื้อๆ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว มันเอาเงินของผมไปซื้ออิทธิพล เพื่อที่เมื่อถึงเวลาหนึ่ง มันจะกดปุ่มให้ระบบการเงินทั้งระบบพังทลายลง แล้วตัวมันจะกลายเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพังนั้น” รินรดาหันมามองกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากชายคนนี้ แต่มันไม่ใช่ความเย็นชาที่น่ากลัว มันคือความนิ่งสงบของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ “คุณกวินครับ... ถ้าเราเริ่มขุดคุ้ยตอนนี้ มันอาจจะไม่ใช่แค่เกมการเงินแล้วนะครับ ถ้าธันวาจับได้ว่าเรากำลังเฝ้าดูมันอยู่ ชีวิตพวกเราจะไม่ปลอดภัย” กวินยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความดุดันของนักล่า “รินรดา ความปลอดภัยเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับคนที่ต้องการทวงคืนทุกอย่างที่เสียไป หากเรากลัวที่จะเผชิญหน้ากับพายุ เราก็ไม่มีวันเห็นแสงแดดในตอนจบหรอกครับ... เริ่มดำเนินการได้เลย” รินรดาพยักหน้า เธอรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง กราฟสีแดงและเขียวบนหน้าจอปรากฏขึ้นสลับกันไปมาเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังบีบคั้น ทว่าในจังหวะที่รินรดากำลังจะเจาะเข้าสู่ไฟล์ลับระดับสูงของธันวา หน้าจอหลักของเธอก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีแดงสดปรากฏขึ้นช้าๆ ทีละตัว *‘ยินดีด้วยที่หาฉันเจอ... แต่คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าคนที่กำลังเฝ้าดูอยู่ คือคนที่จะเป็นผู้ล่า?’* กวินชะงักไปเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอที่แสดงข้อความนั้น หัวใจของเขาสั่นไหวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าจอเบาๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ “ดูเหมือนว่า ‘ศัตรู’ ของเราจะรู้ตัวเร็วกว่าที่คิดนะ” กวินกล่าวเสียงต่ำ “และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มาคนเดียว... เพราะนี่คือรหัสการเข้าถึงที่มาจากเซิร์ฟเวอร์ภายในบริษัทของผมเอง” กวินหันไปมองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือด “ตรวจสอบระบบความปลอดภัยเดี๋ยวนี้ ใครกันที่แอบแฝงตัวอยู่ในฐานข้อมูลของผมตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มแผนการ!” รินรดารีบพิมพ์งานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ “คุณกวิน... ไม่ใช่คนภายนอกค่ะ แต่เป็น... สัญญาณจากภายในตัวคุณเอง!” กวินขมวดคิ้วแน่น เมื่อเขามองไปที่หน้าจออีกครั้ง ปรากฏรูปถ่ายของเขาเองในอดีตชาติ—ช่วงเวลาที่เขายังไม่ถูกหักหลัง—กำลังนั่งคุยกับธันวาด้วยรอยยิ้มที่สดใส แต่ทว่าบนหน้าจอนั้นกลับมีข้อความกำกับไว้เพียงสั้นๆ ว่า... *‘คุณยังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น วันที่ผมทรยศคุณจริงๆ’* หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นภารกิจครั้งใหม่ของกวินและจุดเปลี่ยนที่ไม่มีใครคาดคิดนะครับ — เซียนหุ้นย้อนเวลา