วิกฤตเศรษฐกิจที่มาถึง

“ขายสถานะชอร์ตทั้งหมดที่ราคา 142 บาท กวิน... เรากำลังเล่นกับไฟกองโตนะครับ ถ้ากราฟตัวนี้ดีดกลับแม้แต่ช่องเดียว พอร์ตของนายจะกลายเป็นอากาศธาตุภายในไม่ถึงสิบวินาที” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอรัวลงบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานที่มืดสลัว แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สิบสองจอสะท้อนในดวงตาคมกริบของกวิน เขาไม่ได้ตอบโต้ เธอเห็นเพียงมุมปากที่เหยียดโค้งขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นความหิวกระหายของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังตกหลุมพราง “ริน... ในโลกการเงิน ไม่มีคำว่าไฟกองโตสำหรับคนที่ถือถังดับเพลิงไว้ในมือหรอกครับ” กวินแค่นเสียงตอบ สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่แท่งเทียนสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาลงราวกับเขื่อนแตกบนหน้าจอ “บริษัท 'สยามโฮลดิ้ง' คือรากฐานที่ธันวาใช้ฟอกเงินข้ามชาติมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา แต่เขาลืมไปว่ารากฐานที่สร้างบนความเน่าเฟะ วันหนึ่งมันย่อมพังทลายลงด้วยน้ำหนักของตัวมันเอง” กวินกดคำสั่งยืนยันสถานะการขายหุ้นกู้และหุ้นสามัญของสยามโฮลดิ้งด้วยจำนวนมหาศาลที่เขาทยอยสะสมมาตลอดสัปดาห์ การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการทำลายวงจรหนี้เสียที่ธันวากำลังปกปิดไว้ใต้พรม ภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของตัวเอง กวินย้อนนึกไปถึงชาติก่อน วันที่เขาต้องสูญเสียทุกอย่างให้ธันวาเพียงเพราะความไว้ใจที่โง่เขลา วันนี้... เขาจะให้ธันวาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการเห็นอาณาจักรที่สร้างมาด้วยการโกงกิน ค่อยๆ ถูกแผดเผาไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย “นายมั่นใจได้ยังไงว่าวันนี้ข่าววงในจะรั่วออกมา?” รินรดาถามพลางเหลือบมองกราฟที่เริ่มสั่นไหว ผันผวนอย่างรุนแรงจนเส้นราคาเริ่มเป็นเส้นหยักแบบหัวใจเต้นผิดจังหวะ “ถ้าธันวาไหวตัวทันและอัดฉีดเงินพยุงหุ้นไว้ในช่วงสุดท้าย นายจะจบเห่ทันทีนะ” “เขาไหวตัวไม่ทันหรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมปล่อยออกไปไม่ใช่แค่คำสั่งขาย แต่เป็น 'เอกสารการทุจริต' ที่ผมส่งตรงไปยังสำนักงานกำกับดูแลตลาดทุนเมื่อห้านาทีก่อน” กวินหันมามองคู่คิดของเขา ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้ส่องประกายวาวโรจน์ “การที่หุ้นตัวใหญ่ระดับนี้จะพังทลาย มันต้องมีตัวกระตุ้นที่ทำให้ความมั่นใจของนักลงทุนมลายหายไปในพริบตา และความจริง... คืออาวุธที่รุนแรงที่สุดในตลาดหุ้นครับ” ทันใดนั้น หน้าจอที่แสดงราคาหุ้นของสยามโฮลดิ้งก็เปลี่ยนเป็นสีแดงสดทั้งกระดาน ราคาดิ่งฮวบลงราวกับเหวที่ไม่มีก้นบึ้ง คำสั่งขายในระดับราคา Floor (ต่ำสุดของวัน) ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ กวินเห็นเลขพอร์ตของเขากำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นตัวเลขแปดหลักในเวลาไม่กี่นาที “นั่นไง... เริ่มแล้ว” กวินพึมพำ ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จที่ควรจะน่าชื่นชม โทรศัพท์มือถือของกวินกลับสั่นสะท้อนบนโต๊ะไม้ราคาแพง หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ‘ธันวา’ กวินกดรับสายด้วยความใจเย็น เขากดเปิดลำโพงเพื่อให้รินรดาได้ยินด้วย “ว่าไงครับเพื่อนรัก ดูเหมือนวันนี้ตลาดหุ้นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นนะ” “แกคิดว่าแกฉลาดมากใช่ไหม กวิน?” เสียงของธันวาปลายสายไม่ได้ร้อนรนอย่างที่คิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่น่าขนลุก “แกคิดว่าแกทำลายสยามโฮลดิ้งได้ แล้วแกจะชนะฉันงั้นเหรอ? แกน่าจะจำได้นะว่าเงินทุกบาทที่แกใช้ไปในวันนี้... มีส่วนหนึ่งที่มาจากบัญชีของฉันที่แกเคยดูแลเมื่อสามปีก่อน” กวินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ฉันไม่ได้มีแค่บริษัทเดียวนะกวิน... และตอนนี้ เงินที่แกคิดว่ากำลังทำกำไรมหาศาลอยู่น่ะ มันกำลังถูกล็อกโดยระบบรักษาความปลอดภัยของธนาคารกลาง เพราะฉันเพิ่งแจ้งความว่า 'เงินต้นทุน' ของแก คือเงินที่ถูกขโมยไปจากการฟอกเงินที่แกเป็นคนทำเอง” สิ้นประโยคนั้น เสียงแจ้งเตือนจากบัญชีเทรดของกวินก็ดังขึ้นถี่รัวรัวพร้อมกับข้อความสีแดงเตือนว่า: *'บัญชีของท่านถูกอายัดชั่วคราวเนื่องจากความผิดปกติของแหล่งที่มาของเงินทุน'* กวินมองหน้าจอที่ว่างเปล่า ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ขณะที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่หน้าห้องทำงาน... รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อมองไปที่ช่องส่องตาแมว เธอหันมามองกวินด้วยสายตาที่สั่นระริก “กวิน... พวกตำรวจเต็มโถงทางเดินเลยครับ” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายดาร์กของตลาดหุ้นไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เซียนหุ้นย้อนเวลา