อสังหาฯ ทำเลทอง

“เงินสดสิบล้านในบัญชีนั่นน่ะ... คุณกวินแน่ใจนะครับว่าจะทุ่มลงไปกับที่ดินรกร้างแถบชานเมืองที่ไม่มีแม้แต่ถนนตัดผ่าน?” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาในร้านกาแฟที่เงียบเชียบ ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองผมผ่านเลนส์แว่น สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและกังวลใจสำหรับนักลงทุนมือใหม่ แต่สำหรับผมที่มองเห็นเส้นทางประวัติศาสตร์การพัฒนาเมืองมาแล้ว มันไม่ใช่การลงทุน แต่มันคือการเก็บเกี่ยวพืชผลที่รอวันออกรวง ผมหมุนแหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายเบาๆ พลางรินกาแฟดำลงในแก้วเซรามิก กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดคั่วกลางฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับแผนผังสีเหลืองในไอแพดที่วางอยู่ตรงหน้า “รินครับ... ในโลกของคนมีวิสัยทัศน์ สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็น ‘ความว่างเปล่า’ คือ ‘โอกาส’ ที่ซ่อนเร้นที่สุด” ผมเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่จุดพิกัดหนึ่งบนแผนที่ “อีกสองปีข้างหน้า รถไฟฟ้าสายสีม่วงส่วนต่อขยายจะถูกประกาศเส้นทางอย่างเป็นทางการ พื้นที่แถบนี้จะกลายเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญระหว่างเขตธุรกิจกับที่อยู่อาศัย แต่ตอนนี้? มันยังเป็นแค่ที่ดินตาบอดที่เจ้าของอยากขายทิ้งเพราะคิดว่ามันไร้ค่า” รินรดาถอนหายใจ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “แต่ถ้าเกิดข้อผิดพลาดล่ะคะ? ถ้าแผนการพัฒนาถูกปรับเปลี่ยน หรือมีปัจจัยภายนอกที่ทำให้โครงการสะดุด... เราหมดตัวนะครับ” “ผมไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองหมดตัวเป็นครั้งที่สอง” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหนักแน่นจนรินรดาชะงักไป “คุณจำที่ผมเคยบอกได้ไหม? ธันวามันกำลังกว้านซื้อหุ้นกลุ่มอสังหาฯ ในใจกลางเมือง มันกำลังมัวเมาอยู่กับความสำเร็จระยะสั้นที่โชติช่วงชัชวาล จนลืมมองไปว่ารากฐานของความมั่งคั่งที่ยั่งยืนมักถูกฝังตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครอยากเหลียวแล” ผมหยิบปากกาหมึกซึมเซ็นชื่อลงในเอกสารโฉนดที่ดินฉบับสุดท้ายที่วางรออยู่ตรงหน้า นายหน้าขายที่ดินวัยกลางคนที่มีเหงื่อซึมตามไรผมรีบคว้าเอกสารนั้นไปด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกราวกับได้กำจัด ‘ขยะชิ้นใหญ่’ ออกไปจากครอบครัวได้เสียที โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังส่งมอบ ‘ขุมทรัพย์ที่มูลค่าเพิ่มขึ้นหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์’ ให้กับชายที่ย้อนเวลามาจากอนาคต เวลาผ่านไปจนตะวันคล้อยต่ำ ผมและรินรดานั่งอยู่ในรถสปอร์ตคันหรูที่จอดแอบอยู่ข้างทางลูกรัง มองไปยังทุ่งหญ้าที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างรถเข้ามา แต่มันไม่อาจดับความร้อนแรงในใจผมได้ “คุณกวินคะ...” รินรดาเริ่มทำลายความเงียบ “ฉันเช็คข่าววงในจากสายข่าวที่บริษัทพัฒนาที่ดินที่คุณเคยทำงาน... มีคนจากบริษัทในเครือของธันวาเริ่มป้วนเปี้ยนถามถึงที่ดินโซนนี้แล้ว เหมือนพวกเขาจะเริ่ม ‘ได้กลิ่น’ อะไรบางอย่าง” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ก็ต้องเป็นอย่างนั้นสิครับ ริน ถ้าสุนัขล่าเนื้ออย่างมันไม่เริ่มดมกลิ่น ผมคงจะผิดหวังมาก แต่เสียใจด้วยนะธันวา... รอบนี้ฉันเดินเกมเร็วกว่านายสามก้าวเสมอ” “เราจะทำอย่างไรต่อคะ? จะปล่อยให้พวกเขาเข้ามาปั่นราคาหรือกว้านซื้อแข่ง?” “ไม่ครับ” ผมสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วทุ่งโล่ง “เราจะทำให้มันเชื่อว่าพื้นที่นี้คือ ‘พื้นที่รอยโรค’ ที่ไม่ควรแตะต้อง ผมมีแผนที่จะปล่อยข่าวลือเรื่องการทุจริตและการขัดแย้งของเจ้าของที่ดินรายใหญ่ในพื้นที่ผ่านโซเชียลมีเดีย... แค่นี้พวกมันก็จะถอยกรูด และเราจะเป็นคนเดียวที่ถือครองกุญแจดอกนี้ไว้ในมือ” ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของผมก็สว่างขึ้น แจ้งเตือนข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ผมบันทึกไว้ในชื่อ ‘สายลับ’ *‘คุณกวิน... มีความเคลื่อนไหวแปลกๆ จากสำนักงานใหญ่ของธันวา ผมเห็นเขาเดินเข้าห้องประชุมลับพร้อมกับผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงคมนาคมเมื่อเช้านี้ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะผลักดันโครงการรถไฟฟ้าให้เปลี่ยนเส้นทางวิ่งผ่านที่ดินของบริษัทเขาเอง’* ผมแค่นหัวเราะพลางวางโทรศัพท์ลง แรงบีบที่พวงมาลัยรถจนข้อนิ้วขาวซีดไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือความตื่นเต้นที่ความแค้นกำลังจะได้รับการชำระสะสาง ธันวา... นายพยายามจะใช้เส้นสายจากอนาคตที่นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเตรียมการไว้หมดแล้ว รินรดามองมาที่ผมด้วยสายตาเป็นห่วง “คุณดู... ไม่ตกใจเลยนะคะ” “ผมจะตกใจทำไมครับ ในเมื่อนั่นคือสิ่งที่ผมจงใจล่อให้มันทำ?” ผมหันไปมองเธอ สายตาที่แฝงไปด้วยความอาฆาตที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี “รินครับ เตรียมอีเมลลับนั้นให้พร้อม... วันที่ธันวามั่นใจที่สุด คือวันที่มันจะล้มลงแรงที่สุด” ผมเหยียบคันเร่งเพื่อทะยานออกจากทุ่งร้างแห่งนี้ ทว่าในจังหวะที่รถเลี้ยวโค้งพ้นปากซอย รถตู้สีดำคันหนึ่งกลับแล่นสวนเข้ามาอย่างรวดเร็วและจอดขวางหน้าเอาไว้ กวินเบรกจนรถหยุดกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้รินรดาเซไปข้างหน้าเล็กน้อย ประตูรถตู้เปิดออก ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวลงมา ทว่าบุคคลที่สี่ที่ก้าวตามลงมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่งคือคนที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด “กวิน... ไม่เจอกันนานเลยนะ” ธันวาพูดพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ได้ยินว่านายกำลังสนุกกับการกว้านซื้อที่ดินราคาถูก... ไม่ทราบว่าสนใจจะแบ่งผลประโยชน์ให้เพื่อนเก่าบ้างไหม?” หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับกวินนะครับ — เซียนหุ้นย้อนเวลา