ลาออกเพื่อเป็นนายตัวเอง

"คุณกวินครับ... การตัดสินใจลาออกกะทันหันแบบนี้ ในมุมมองของผม มันคือการฆ่าตัวตายในแวดวงการเงินนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าฝ่ายพอร์ตการลงทุนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานกระจกใส เขามองผมด้วยสายตาที่ผสมปนเประหว่างความโกรธและความสมเพช บนโต๊ะไม้สักราคาแพงมีซองจดหมายสีขาววางนิ่งสนิท ผมไม่ได้ละสายตาจากดวงตาคู่นั้น แม้ในใจจะเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อชาติที่แล้วที่คนตรงหน้าเคยร่วมหัวจมท้ายกับธันวาในการปลดผมออกจากบริษัทนี้อย่างไร้เยื่อใย ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เป็นยิ้มที่เย็นเยือกจนอีกฝ่ายต้องขยับตัวอย่างอึดอัด "การเป็นลูกจ้างที่เก่งกาจ คือการสร้างกำไรให้กระเป๋าคนอื่น แต่การเป็นนักลงทุนที่ถือครองทรัพยากร คือการสร้างอาณาจักรให้ตัวเองครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "ผมไม่ได้มาเพื่อขออนุมัติลาออก แต่ผมมาเพื่อแจ้งให้ทราบว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกวินาทีที่ผมเคยทุ่มเทให้บริษัทนี้ ผมจะนำมันกลับไปวางเดิมพันในกระดานของผมเอง" "คุณมันบ้า! คุณคิดว่าเงินเก็บที่มีอยู่จะสู้กับตลาดที่ผันผวนตอนนี้ได้งั้นเหรอ?" "ตลาดไม่ได้ผันผวนเพราะปัจจัยภายนอกหรอกครับ แต่มันผันผวนเพราะคนที่ควบคุมทิศทางต่างหาก... และโชคดีที่ผมพอจะทราบว่าใครกำลังถือหางอะไรอยู่" ผมลุกขึ้นยืนจัดสูทที่ใส่มาให้ดูเนี้ยบที่สุด สายตาเหลือบมองจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟหุ้นขาลงที่ผมเคยเตือนพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับถูกเพิกเฉยด้วยความเย่อหยิ่ง วันนี้พวกเขากำลังจะเจอกับวิบากกรรมที่ผมไม่ต้องออกแรงผลักด้วยซ้ำ ผมเดินออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่หันกลับไปมองเสียงก่นด่าไล่หลัง ความรู้สึกโล่งเบาอย่างประหลาดแล่นผ่านร่าง เหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นได้ขาดสะบั้นลง กวินคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ระบบที่เน่าเฟะได้ตายไปแล้ว นับจากนี้จะมีเพียงนักล่าที่จะกลับไปทวงคืนทุกอย่าง คอฟฟี่ชอปเล็กๆ ใกล้ตึกสำนักงานคือจุดนัดพบที่ผมคุ้นเคย รินรดาในชุดแจ็คเก็ตสีดำสนิทนั่งรออยู่พร้อมแท็บเล็ตส่วนตัว เธอไม่ได้เงยหน้ามองตอนที่ผมเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม แต่นิ้วมือของเธอกลับรัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "เจาะระบบสำเร็จแล้วเหรอ?" ผมถามพลางสั่งอเมริกาโน่เย็น "ธันวากำลังเคลื่อนไหว" เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "เขากำลังกว้านซื้อหุ้นกลุ่มพลังงานสะอาดในนามบริษัทนอมินีที่จดทะเบียนในเคย์แมน กวิน... เขารู้สึกตัวแล้วว่าเรากำลังตามรอย เขาไม่ได้แค่ทำธุรกิจ เขาเริ่มสร้าง 'กับดัก' เอาไว้รอรับใครบางคนที่เขาคิดว่าจะเป็นเสี้ยนหนาม" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูพอร์ตหุ้นที่เพิ่งโอนถ่ายเข้าบัญชีส่วนตัว ตัวเลขในพอร์ตยังไม่มากพอจะสั่นคลอนอาณาจักรของธันวา แต่มันคือเมล็ดพันธุ์ที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดีจากความทรงจำในอนาคต "ให้เขาทำไปเถอะครับ" ผมจิบกาแฟรสขม "ธันวาเป็นพวกชอบมองหาชัยชนะในระยะสั้น เขามักจะลืมไปว่าในตลาดหุ้น ผู้ชนะตัวจริงไม่ใช่คนที่ทำกำไรได้มากที่สุดในวันเดียว แต่คือคนที่ยังยืนหยัดอยู่ได้หลังจากพายุลูกใหญ่ผ่านพ้นไป" "เราต้องเริ่มปฏิบัติการขั้นถัดไปเมื่อไหร่?" รินรดาถามพลางปิดหน้าจอ "ทันทีที่เราได้รับสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเชิงลึกของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' ที่ธันวากำลังจะเปิดตัวสัปดาห์หน้า" ผมวางถ้วยกาแฟลง เสียงกระทบโต๊ะฟังดูหนักแน่นราวกับประกาศิต "รินครับ ผมต้องการทำลายความเชื่อมั่นของนักลงทุนกลุ่มใหญ่ที่หนุนหลังเขา ถ้าเขาไม่มีเงินทุนจากคนพวกนั้น ธันวาก็เป็นแค่ลูกหมาหลงทางในตลาดที่โหดร้าย" บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป เสียงเพลงในร้านเบาลงจนเหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นเป็นจังหวะแห่งการเอาคืน ผมหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา ในนั้นมีชื่อบริษัทของธันวาที่ผมขีดฆ่าทิ้งไปแล้วหนึ่งสาขา แผนการของผมไม่ใช่แค่การเอาคืนในเชิงธุรกิจ แต่มันคือการทำให้ธันวารู้สึกถึงความสิ้นหวังในวันที่เขามีทุกอย่างเหมือนที่ผมเคยได้รับ ทว่า ขณะที่ผมกำลังจะลุกจากโต๊ะ เสียงแจ้งเตือนข้อความปริศนาจากเครื่องของรินรดาก็ดังขึ้น เธอชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างเมื่ออ่านเนื้อหาในหน้าจอ "กวิน... ดูนี่" เธอหันหน้าจอมาให้ผมดู ข้อความนั้นไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงพิกัดจีพีเอสและรูปภาพหนึ่งใบที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ มันคือรูปภาพของผมเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว ขณะที่กำลังก้าวเท้าออกจากบริษัท... ภาพที่ถูกถ่ายจากมุมสูงผ่านกล้องวงจรปิดในจุดที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ง่ายๆ และใต้ภาพนั้นมีข้อความสั้นๆ เขียนว่า: *"ยินดีต้อนรับสู่เกมที่มึงเป็นได้แค่ตัวเบี้ย... เพื่อนรัก"* ใบหน้าของธันวาในความทรงจำผุดขึ้นมาซ้อนทับกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า ผมเพิ่งประกาศอิสรภาพจากการเป็นลูกจ้าง แต่ดูเหมือนว่า 'กรงขัง' ที่ใหญ่กว่ากำลังจะถูกปิดลงเหนือหัวผมในอีกไม่ช้า หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับกวินนะครับ — เซียนหุ้นย้อนเวลา