กลิ่นไอแห่งความทะเยอทะยาน

“เจ้าคิดจะใช้ชีวิตที่เหลือแลกกับเพียงเศษเสี้ยวของพลังที่แปรปรวนเช่นนั้นหรือ หลี่เฟยหลง? เจ้ายังไม่เข้าใจคำว่า ‘หายนะ’ ที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย” เสียงของมู่หรงเซียนสั่นไหวเล็กน้อย ทว่ายังคงความเย็นชาที่กัดกินไปถึงกระดูก เธอไม่ได้มองหน้าศิษย์หนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า แต่มองไปยังจันทร์เสี้ยวที่ถูกเมฆหมอกบดบังบนฟากฟ้าเหนือยอดเขาเมฆาคล้อย หลี่เฟยหลงกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกจากมุมปาก ไอพิษหยินหยางในกายเขากำลังเดือดพล่านราวกับน้ำมันที่ถูกสาดลงบนกองเพลิง ปราณสีดำสนิทและสีขาวบริสุทธิ์หมุนวนตัดกันอย่างบ้าคลั่งในจุดตันเถียน ก่อเกิดเป็นความเจ็บปวดที่ราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่าง แต่นัยน์ตาของเขายังคงแน่วแน่ราวกับศิลาผาที่ผ่านการกัดเซาะจากกาลเวลา “ศิษย์ผู้ต่ำต้อยนี้ไม่เคยหวังการมีชีวิตที่ยืนยาวครับท่านอาจารย์” เฟยหลงเค้นเสียงตอบผ่านไรฟัน หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลอาบใบหน้าที่ซีดเผือด “สิ่งที่ข้าหวังเพียงอย่างเดียว คือการกางกั้นไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องท่านอีก... แม้จะต้องกลายเป็นปีศาจที่ฟ้าดินสาปแช่ง ข้าก็ยอม” มู่หรงเซียนชะงัก ฝ่ามือที่เรียวงามดั่งหยกขาวของเธอสั่นระริกอยู่ใต้แขนเสื้อชุดคลุมเซียนสีคราม ความทรงจำเกี่ยวกับศิษย์คนก่อนที่สูญเสียไปเพราะความไร้พลังโถมทับเข้ามาในจิตใจราวกับคลื่นยักษ์ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียนั้นคือรอยแผลที่ไม่มีวันหาย แต่ความทะเยอทะยานที่กำลังปะทุขึ้นในใจของศิษย์ตรงหน้ากลับเป็นดาบสองคมที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เธอหมุนตัวกลับมา สายตาที่เคยว่างเปล่าดั่งบึงน้ำนิ่งกลับมีประกายคมกริบดุจคมกระบี่ “เจ้าจะฝึก ‘คัมภีร์โลหิตสังหารสวรรค์’ งั้นรึ? นั่นคือวิชาที่บรรพชนโอสถสาปแช่งไว้ว่าผู้ที่ก้าวเข้าหามันจะมีจุดจบเพียงสองทาง คือกลายเป็นเตาหลอมพลังที่ไร้สติ หรือไม่ก็ถูกอำนาจมืดฉีกร่างเป็นจุณ!” “ถ้าอย่างนั้น... ข้าก็จะเป็นคนแรกที่ฝืนลิขิตนั้นให้ดูครับ” หลี่เฟยหลงลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านภายใต้อำนาจของวิชาต้องห้ามที่เริ่มไหลเวียนอยู่ในเส้นปราณ อักขระเวทสีเลือดค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่หลังมือของเขา มันเป็นอักขระโบราณที่ส่องแสงวาบวับราวกับกำลังสูบกลืนไอวิญญาณรอบกาย มู่หรงเซียนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นไอแห่งความตายและความทะเยอทะยานรุนแรงจนบีบคั้นอากาศรอบตัวให้กลายเป็นสุญญากาศ เธอสัมผัสได้ว่าในชั่วพริบตานี้ ศิษย์ของเธอได้ก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ธรรมดาไปสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ “เจ้าทำลงไปเพื่ออะไรกันแน่...” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่ความเย็นชาในน้ำเสียงถูกทำลายด้วยความหวั่นไหว “เพื่อเกียรติยศ? เพื่ออำนาจ? หรือเพื่อ... ตัวข้า?” เฟยหลงก้าวเข้าไปใกล้ ลมปราณสีเลือดรอบตัวเขาเริ่มเปลี่ยนสีเป็นม่วงเข้ม บรรยากาศโดยรอบเริ่มสั่นสะเทือน เสียงกัมปนาทจากฟ้าไกลดังขึ้นราวกับคำเตือนจากสรวงสวรรค์ “มันไม่สำคัญหรอกครับว่าเพื่อใคร สิ่งเดียวที่สำคัญคือ... ข้าจะไม่ยอมให้ท่านร่วงหล่นลงจากบัลลังก์เซียนเพราะความอ่อนแอของข้าอีกต่อไป” เขาเริ่มขยับมือประสานอินตามตำราต้องห้ามที่เขาแอบขโมยมาจากหอคัมภีร์ลับ พื้นศิลาที่เขายืนอยู่เริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง แรงกดดันมหาศาลจู่โจมเข้าใส่ร่างของทั้งคู่ มู่หรงเซียนพยายามจะยื่นมือไปหยุดยั้ง ทว่ากลับถูกพลังผลักดันมหาศาลกระแทกกลับจนถอยร่น “หยุดนะหลี่เฟยหลง! เจ้ากำลังจะทำลายรากฐานปราณของเจ้าเอง!” เสียงของมู่หรงเซียนจมหายไปในเสียงคำรามของพายุปราณที่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือยอดเขา ท้องฟ้ายามราตรีบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับย้อมด้วยเลือด เส้นสายของพลังงานมืดมิดกำลังถักทอเข้ากับปราณบริสุทธิ์ของเขาอย่างวิปริต เฟยหลงไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากเสียงของสัญชาตญาณที่สั่งให้เขาทำลายขีดจำกัดนี้ ทันใดนั้นเอง ผิวกายของเขาก็ปริแตกออกเป็นเส้นสายเล็กๆ เลือดสีดำไหลซึมออกมาทว่ากลับระเหยกลายเป็นไอหมอกมืดมิดปกคลุมร่าง ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองอำพันที่ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ ในจังหวะที่มู่หรงเซียนตัดสินใจจะลงมือสกัดจุดเพื่อรักษาชีวิตเขาไว้ ร่างของเธอกลับต้องชะงักงัน เมื่อเงาดำมืดสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านม่านพลังป้องกันของสำนักเข้ามา และหยุดลงเบื้องหน้าของเฟยหลงที่กำลังจะบรรลุพลังขั้นที่สามของคัมภีร์ต้องห้าม “ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความมืดมิดอันโอชะยิ่งนัก...” เสียงแหบพร่าดั่งปีศาจดังขึ้นจากภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท ร่างลึกลับนั้นยื่นมือที่เหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งออกมาหมายจะแตะเข้าที่หน้าผากของหลี่เฟยหลง มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง กระบี่โอสถในมือสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของคนที่ทำลายชีวิตศิษย์รักของเธอเมื่อสิบปีก่อน “เจ้า... กลับมาที่นี่อีกทำไม!” ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านมรสุมและสายหมอกแห่งวิถีเซียนไปกับตัวละครของผมในบทนี้ครับ - เพลิงโอสถสวรรค์