ฝืนฟ้าเพื่อรักษา

ไอปราณโลหิตพุ่งทะลักผ่านช่องปากของมู่หรงเซียนจนหยาดหยดลงบนพื้นศิลาอัคคี กลายเป็นรอยด่างสีดำสนิทที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกเสียดกระดูก ทั่วทั้งถ้ำศิลาลับแลสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันจาก "ค่ายกลอัสนีทลายวิญญาณ" ที่โหมกระหน่ำลงมาจากยอดเขาเมฆาคล้อย ท้องฟ้าเบื้องบนบิดเบี้ยวเป็นเกลียวพายุสีครามเข้ม สายฟ้าฟาดคำรามกึกก้องดุจเสียงคำรามของพญามังกรคลั่งที่ต้องการฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย "อาจารย์... ท่าน..." หลี่เฟยหลงเบิกตากว้างจนแทบปริแตก ร่างกายของเด็กหนุ่มอาบชุ่มด้วยเหงื่อและคราบโลหิต ปราณพิษหยินหยางในตันเถียนปั่นป่วนจนเส้นชีพจรทั่วร่างปูดโปนม่วงคล้ำ ทว่าภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นกลับไม่ใช่ความเจ็บปวดของตนเอง หากแต่เป็นแผ่นหลังบอบบางที่ยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้า—แผ่นหลังของสตรีผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง เสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยไหม้เกรียมจากอัคคีสวรรค์ที่สะท้อนถึงความรุนแรงของทัณฑ์ฟ้า มู่หรงเซียนไม่หันกลับมามอง นางเพียงยกมือขึ้นปราบปรามกระแสลมปราณย้อนกลับที่ตีรวนในอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว แม้ลมหายใจจะแผ่วเบาลงทุกขณะ ดวงตาคู่คมกริบดุจกระบี่น้ำแข็งยังคงทอประกายเด็ดเดี่ยว นางกำลังใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล, เป็นปราการด่านสุดท้าย คั่นกลางระหว่างอัคคีสวรรค์กับเด็กหนุ่มผู้เป็นศิษย์ "เงียบซะ... เฟยหลง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยอำนาจดั่งเคย ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยจนผู้ฟังรับรู้ได้ถึงความรุนแรงของอาการบาดเจ็บภายใน "ข้า... มู่หรงเซียน เป็นผู้เลือกเจ้าเข้ามาในเส้นทางนี้... หากสวรรค์ต้องการพรากชีวิตเจ้าไป มันจะต้องก้าวข้ามร่างของข้าไปเสียก่อน" "ท่านทำเช่นนี้ทำไม!" หลี่เฟยหลงคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด น้ำตาของลูกผู้ชายปะปนกับหยาดโลหิตไหลอาบแก้ม "ข้าเป็นเพียงศิษย์อกตัญญู เป็นตัวปัญหาที่นำพาหายนะมาสู่สำนัก! ท่านเป็นถึงปรมาจารย์โอสถผู้สูงส่ง ไยต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเศษสวะเช่นข้าด้วย!" "เจ้าไม่ใช่เศษสวะ!" มู่หรงเซียนตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองศิษย์รักด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวและเวทนาในคราวเดียวกัน "จำคำของข้าไว้... ในเส้นทางการบำเพ็ญเพียรนี้ ผู้คนต่างแสวงหาความเป็นอมตะ ละทิ้งซึ่งความรู้สึก ละทิ้งแม้กระทั่งจิตวิญญาณของตนเองเพื่อแลกกับพลัง แต่หากข้า... ผู้เป็นอาจารย์ของเจ้า ต้องยืนมองศิษย์ของตนเองถูกฟ้าดินแผดเผาไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไรเลย เช่นนั้นความเป็นเซียนของข้า... จะมีค่าอันใดเล่า!" สิ้นคำพูดของนาง ท้องฟ้าเบื้องบนก็คำรามลั่นยิ่งกว่าเดิม เมฆทัณฑ์สวรรค์รวมตัวกันเป็นรูปเกลียวคลื่นอัคคีสีทองแดง แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนพื้นศิลาใต้เท้าของทั้งสองแตกละเอียดเป็นผุยผง มู่หรงเซียนพ่นโลหิตออกมาอีกคำโต ร่างกายของนางเซเซถอยหลังไปครึ่งก้าว อาการบาดเจ็บภายในจากการฝืนรับทัณฑ์สวรรค์แทนศิษย์เริ่มกัดกินเส้นชีพจรเซียนของนางจนแทบแหลกสลาย ปราณแท้จริงในร่างรั่วไหลราวกับเขื่อนแตก นี่คือ "ทัณฑ์สวรรค์ย้อนศิษย์" — กฎเกณฑ์อันโหดร้ายของฟ้าดินที่หากผู้ใดกล้าบังอาจใช้พลังฝ่าฝืนลิขิต ช่วยเหลือผู้ที่ต้องทัณฑ์อัคคี ผู้ช่วยเหลือจะต้องรับเคราะห์กรรมแทนคูณสอง! หลี่เฟยหลงมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด—ภาพของมารดาที่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเขาจากสำนักมาร ภาพของสหายผู้ร่วมเป็นร่วมตายที่ต้องจบชีวิตลงเพราะความอ่อนแอของตน และบัดนี้... อาจารย์ผู้เย็นชา ดุจดั่งเทพเซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ กลับกำลังยอมสละแม้กระทั่งตบะบำเพ็ญนับร้อยปีเพื่อต่อลมหายใจให้เขา "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!" เสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของหลี่เฟยหลง พลังปราณพิษหยินหยางในกายระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ไอสีดำและไอสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นเสาเพลิงมหึมา ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนราวกับจะระเบิดออก ความเกลียดชังต่อโชคชะตา ความโกรธแค้นต่อฟ้าดิน และความเจ็บปวดจากการสูญเสีย หลอมรวมกันกลายเป็นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่ปรมาจารย์ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณยังต้องหวั่นเกรง "เฟยหลง! อย่าปล่อยให้จิตมารครอบงำ!" มู่หรงเซียนฝืนยกกระกระ습ขึ้น นางรู้ดีว่าหากเด็กหนุ่มสูญเสียการควบคุมในตอนนี้ ปราณพิษจะย้อนกลับไปทำลายตันเถียนของเขาจนแตกสลาย และเขากจะกลายเป็นปีศาจคลั่งที่ไร้จิตวิญญาณไปชั่วกาล นางพยายามก้าวเข้าไปหาเขา แม้ขาทั้งสองข้างจะหนักอึ้งราศกับถูกถ่วงด้วยภูเขาพัน ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้สัมผัสตัวศิษย์รัก ร่างของหลี่เฟยหลงก็หยุดชะงักลง เด็กหนุ่มหลับตาลงช้าๆ หายใจเข้าลึกอย่างยาวนาน ท่ามกลางพายุอัคคีที่กำลังคำรามก้อง ปราณพิษหยินหยางที่เคยปั่นป่วนกลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด ความโกรธเกรี้ยวในแววตาถูกแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น ดุจผิวน้ำในบึงลึกยามค่ำคืนที่ไม่สะท้อนเงาของสิ่งใด เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ดวงตาสองข้างข้างหนึ่งดำสนิทดุจห้วงอเวจี อีกข้างขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรก "อาจารย์..." หลี่เฟยหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มู่หรงเซียนชะงักงัน นางมองสบตา1กับศิษย์ของตน ความรู้สึกบางอย่างบอกนางว่า... เด็กหนุ่มตรงหน้าได้ก้าวข้ามผ่านบางสิ่งไปแล้ว ขอบเขตพลังที่ติดค้างมานานนับปี บัดนี้กำลังสั่นคลอน "ท่านปกป้องข้ามามากพอแล้ว" หลี่เฟยหลงก้าวเดินผ่านร่างของมู่หรงเซียนไปอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน พื้นศิลาหลอมละลายกลายเป็นผลึกแก้วใส ไอปราณรอบตัวแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บดบังรัศมีของทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนจนเริ่มสั่นคลอน เขายื่นมือออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือเปล่าเปล่าไร้ซึ่งศาสตราวุธใดๆ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายที่สามารถท้าทายฟ้าดินได้ "ในเมื่อสวรรค์ต้องการชีวิตของข้านัก... งั้นวันนี้ ข้า, หลี่เฟยหลง จะขอใช้สองมือนี้แหละ... ฉีกกระชากโชคชะตาของตนเองให้ดู!" *เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!* สายฟ้าอัคคีสีทองแดงสายใหญ่ที่สุดฟาดผ่าลงมาตรงใจกลางถ้ำศิลา แรงปะทะระเบิดออกเป็นวงกว้างกลืนกินร่างของหลี่เฟยหลงหายไปในทะเลเพลิง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมวลอากาศที่ฉีกขาด มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง หัวใจของนางกระตุกวูบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแหลกสลาย นางพยายามจะพุ่งเข้าไป ทว่าคลื่นกระแทกมหาศาลกลับซัดร่างของนางกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างแรง จนกระอักโลหิตออกมาคำโตอีกครั้ง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ... ควันสีดำพวยพุ่งตลบอบอวล ไอปราณอัคคีค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นรุมเงาหนึ่งที่ยังคงยืนหยัดอยู่เบื้องใจกลางหลุมอัคคี ทว่า สิ่งที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันนั้น... กลับไม่ใช่ร่างของหลี่เฟยหลงผู้เป็นศิษย์รักโดยสมบูรณ์ แต่กลับมีเงาร่างที่สาม... สตรีในชุดคลุมสีทองอร่าม ปักลายกระבורเซียนเก้าชั้น ผู้สวมหน้ากากเงินปิดบังใบหน้าครึ่งบน ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าหลี่เฟยหลง พร้อมกับกระบยาวในมือที่จ่อเข้าที่ลำคอของเด็กหนุ่ม โดยมีปลายกระบอีกด้านหนึ่ง... พาดตรงมายังมู่หรงเซียนที่กำลังบาดเจ็บสาหัส! "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ปรมาจารย์มู่หรง" น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำแข็งเอ่ยขึ้นจากสตรีใต้หน้ากาก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนอยู่หลังความมืดมิด "เจ้าเป็นใคร!" มู่หรงเซียนกัดฟันกรอด ฝืนรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย กระชับกระบัตระกูลขึ้นเตรียมรับมือ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปด้วยกันในบทนี้ครับ จากใจจริง - เพลิงโอสถสวรรค์