บททดสอบจากสวรรค์

แผ่นป้ายหยกสีชาดสลักตราอัคคีทมิฬแตกละเอียดคามือของมู่หรงเซียน เศษผงหยกแหลมคมบาดลึกลงไปในเนื้อฝ่ามือขาวผ่องจนหยดโลหิตสีแดงสดรินไหลหยดลงกระทบพื้นศิลาหยกเย็นเยียบ ทว่าความเจ็บปวดทางกายนี้มิอาจเทียบเคียงกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากภายนอกเขตอาคมของตำหนักโอสถไร้ใจ สารท้าทายจาก "สำนักกระบี่นภา" แผ่ไอปราณกระบี่สังหารจนบรรยากาศรอบยอดเขาเมฆาคล้อยบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นคล้ายผืนผ้าใบถูกฉีกกระชาก "ศิษย์พี่... ปล่อยข้าไปเถอะ" เสียงแหบพร่าของหลี่เฟยหลงดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง ร่างของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยบาดแผลจากการฝึกฝนเคล็ดวิชาฝืนลิขิตสวรรค์ เม็ดเหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นั้นยังคงดื้อรั้นและเปล่งประกายความท้าทายราวกับลูกหมาป่าที่พร้อมขย้ำต่อให้เบื้องหน้าคือพญาราชสีห์ หลี่เฟยหลงรู้ดีว่าตนเองคือต้นเหตุของมรสุมครั้งนี้ ปราณพิษหยินหยางในกายเขาคือภัยคุกคามที่เหล่าผู้อาวุโสสำนักหลักใช้เป็นข้ออ้างในการกำจัด มู่หรงเซียนปรายตามองศิษย์รักด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกจากร่างนางจนละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว นางไม่เคยปริปากเอ่ยคำตำหนิแม้แต่ครึ่งคำ นับตั้งแต่รับเด็กหนุ่มคนนี้เข้ามาในฐานะศิษย์สืบทอดคนแรกในรอบร้อยปี ชะตากรรมของพวกเขาก็ถูกผูกติดไว้ด้วยเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "เจ้าคิดว่าข้ออ้างเรื่องปราณพิษของเจ้า เป็นเหตุผลเดียวที่พวกมันเหยียบย่างมาถึงหน้าประตูยอดเขาเมฆาคล้อยเช่นนั้นหรือ" มู่หรงเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับสายน้ำนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังจนแก้วหูสั่นสะเทือน นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ โลหิตที่ฝ่ามือเลือนหายไร้ร่องรอย กลิ่นอายความเป็นเซียนระดับหลอมรวมแดนสวรรค์ขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายออกไปต้านทานแรงกดดันภายนอกทันที หลี่เฟยหลงกัดฟันกรอด ขาทั้งสองข้างสั่นเทาด้วยพิษบาดแผลและความกดดันจากปราณกระบี่ภายนอก "พวกมันต้องการตำราโอสถบรรพกาลและเตาหลอมเพลิงนิลกาฬ... และต้องการให้ข้าเป็นเครื่องสังเวยเพื่อควบคุมท่าน!" "เจ้าเข้าใจก็นับว่ายังไม่โง่เขลาจนเกินไป" มู่หรงเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม ปลายกระโปรงยาวลากผ่านพื้นศิลา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหมื่นปีลอยคละคลุ้งกลบกลิ่นคาวเลือด "จำไว้... ในดินแดนเซียนแห่งนี้ ผู้ที่ก้มหัวก่อนย่อมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตลอดกาล เจ้าเป็นศิษย์ของมู่หรงเซียน ต่อให้ฟ้าดินล่มสลาย หากข้ายังอยู่ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องปลายเส้นผมของเจ้า" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซาน หลี่เฟยหลงชะงักงัน หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นต่อโลกหล้าพลันกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอก ทว่ามันกลับถูกแทนที่ด้วยความอับอายและความโกรธขึงในความอ่อนแอของตนเอง เขาเกลียดชังความจริงที่ว่าตนเองต้องหลบอยู่เบื้องหลังสตรีผู้สง่างามและเยือกเย็นผู้นี้ *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว เขตอาคมค่ายกลดาราพิทักษ์รอบตำหนักโอสถไร้ใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวราวดั่งใยแมงมุมปรากฏขึ้นบนอากาศธาตุ แรงกระแทกทำให้กระถางธูปสำฤทธิ์โบราณแตกละเอียดเป็นจุล "มู่หรงเซียน! เจ้ากล้าซ่อนตัวมารร้ายผู้ทำลายล้างความสงบสุขแห่งยุทธภพ ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้ความดึงดันของตนเองแล้ว จงส่งตัวหลี่เฟยหลงออกมาแต่โดยดี มิฉะนั้น... อย่าหาว่าพวกเราไร้ไมตรีจิตในการกวาดล้างเขาเมฆาคล้อยให้ราบเป็นหน้ากลอง!" เสียงคำรามกึกก้องด้วยพลังลมปราณระดับครึ่งก้าวสู่แดนเซียนแท้จริง ดังสะท้อนมาจากเบื้องล่างยอดเขา มันคือเสียงของ "เฟิงเทียน" ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักกระบี่นภา ผู้มีฉายากระบี่ผ่าตะวัน มู่หรงเซียนเงยหน้าขึ้นมองทะลุผ่านผนังศิลาออกไปสู่ท้องนภากว้าง ไอปราณสีครามเข้มระเบิดออกจากร่างนางจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายราวกับเทพธิดาผู้ลงทัณฑ์ นางมิได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่เยียบเย็นและคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ถูกลับจนถึงขีดสุด "อาจารย์..." หลี่เฟยหลงพยายามพยุงร่างลุกขึ้น ยื่นมือสั่นเทาไปคว้าชายเสื้อขาวของนางไว้ "ให้ข้าออกไป... ข้าไม่อยากให้สำนักต้องแปดเปื้อนเพราะ..." "หุบปาก!" มู่หรงเซียนตวาดกร้าวเป็นครั้งแรก นางหันกลับมาจ้องมองศิษย์รักด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับจะทะลุปรุโปร่งจิตวิญญาณ "เจ้าคิดว่าการตายของเจ้าจะแลกมาซึ่งความสงบสุขกระนั้นหรือ? พวกมันต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาเมฆาคล้อย เพื่อประกาศศักดาว่ากฎเกณฑ์ของสำนักหลักอยู่เหนือทุกสิ่ง หากวันนี้ข้าส่งตัวเจ้าออกไป วันหน้าข้าก็ไม่คู่ควรกับการถือครองวิถีโอสถอีกต่อไป!" นางยื่นมือเรียวงามออกไปแตะที่หน้าผากของหลี่เฟยหลงเบาๆ กระแสพลังปราณบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลทะลวกลงสู่จุดตันtian (จุดตานเถียน) ของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว บาดแผลภายในสมานตัวเข้าหากันในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดมลายหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงพลังปราณพิษหยินหยางที่สงบลงชั่วคราว "จดจำความรู้สึกพ่ายแพ้นี้ไว้ หลี่เฟยหลง" มู่หรงเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทรงพลังอำนาจดั่งประกาศิตสวรรค์ "จงใช้มันเป็นเชื้อเพลิงในการเผาผลาญความอ่อนแอของเจ้า วันนี้... ให้ข้าเป็นผู้แสดงให้พวกมันเห็นว่า วิถีเซียนที่แท้จริงหาใช่การก้มหัวให้กฎเกณฑ์จอมปลอมไม่!" สิ้นคำพูดร่างระหงของนางก็ก้าวเดินออกไปจากประตูตำหนักโอสถไร้ใจอย่างไร้ซุ้มเสียง ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบลงไปบนพื้นศิลา บุปผาเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ผุดเบ่งบานขึ้นท่ามกลางไอปราณเย็นยะเยือกที่แช่แข็งทุกสรรพสิ่ง หลี่เฟยหลงยืนมองแผ่นหลังอันบอบบางแต่ทว่าสง่างามดั่งค้ำจุนฟ้าดินของอาจารย์ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวราวกับกลองศึก เลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนโลหิตซึม ภายนอกเขตอาคม ร่างของผู้อาวุโสเฟิงเทียนลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ มือขวาถือกระบี่วิเศษระดับนภาเปล่งประกายแสงเจิดจ้า รอบกายรายล้อมด้วยยอดฝีมือกว่าร้อยชีวิตจากสำนักกระบี่นภา ทว่าในวินาทีที่มู่หรงเซียนก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอกบนยอดเขา ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทมิฬในพริบตา เมฆฝนก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ สายฟ้าสีทองคำคำรามกึกก้องราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อการมาถึงของบุคคลทั้งสองกลุ่ม มู่หรงเซียนยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน ปลายกระดิ่งหยกที่เอวแกว่งไกวส่งเสียงกังวานใสท่ามกลางความเงียบงัน นางมองตรงไปยังเฟิงเทียนด้วยสายตาที่ดูแคลนระคนสมเพช "เฟิงเทียน... กล้าดียังไงถึงนำสุนัขรับใช้มาเห่าหอนหน้าประตูตำหนักของข้า" เสียงหวานกังวานใสแฝงพลังปราณกดทับจนเหล่าศิษย์สำนักกระบี่นภากระอักเลือดออกมาพร้อมกัน เฟิงเทียนหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ปราณกดดันนี้รุนแรงเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก "มู่หรงเซียน! เจ้า..." ทว่า ก่อนที่เฟิงเทียนจะได้เอ่ยคำใดต่อ แผ่นดินใต้เท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อักขระโบราณสีทองนับหมื่นตัวผุดขึ้นจากพื้นดินล้อมรอบภูเขาเมฆาคล้อยทั้งหมด มันไม่ใช่ค่ายกลของสำนักโอสถไร้ใจ... แต่เป็น "ค่ายกลทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า" ที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากเบื้องล่างสุดของหุบเหวไร้ก้น! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะเยียบเย็นอันคุ้นเคยแต่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว ก็ดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหลังร่างของมู่หรงเซียน—เงาดำที่ไม่ควรมีใครล่วงรู้การมีอยู่ของมัน... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปด้วยกันในบทนี้ครับ จากใจจริง - เพลิงโอสถสวรรค์