ความเจ็บปวดของการเติบโต

โลหิตสีดำทะיתคลั่กพุ่งทะยานออกจากปากของหลี่เฟยหลงดุจสายน้ำพุอัคคี พื้นศิลาใต้ร่างของเด็กหนุ่มแตกสลายเป็นจุลด้วยแรงกดดันของลมปราณที่ปั่นป่วนราวกับมหาสมุทรคลั่ง ความเจ็บปวดจากการชำระไขกระดูกและหลอมรวมแก่นแท้โอสถวิญญาณไม่ได้กรีดแทะแค่เพียงเนื้อหนัง หากแต่มันกำลังฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกเส้นชีพจรในร่างกายกรีดร้องโหยหวนราวกับถูกเผาผลาญด้วยเพลิงกัลป์แห่งสวรรค์ "อดทนไว้... เฟยหลง" สุ้มเสียงของมู่หรงเซียนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท แม้จะยังคงความเยือกเย็นและราบเรียบตามวิสัยของนางเซียนผู้ไร้ใจ ทว่าแววตาคู่คมที่สะท้อนเงาร่างของศิษย์รักกลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความกังวล นางยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าขอบเขตค่ายกลอัคคีทมิฬ สองมือเรียวดั่งหยกสลักประสานกันเป็นปีกผีเสื้อ ถ่ายเทพลังปราณบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าเข้าสู่ร่างที่กำลังสั่นเทาของเด็กหนุ่มเพื่อพยุงเส้นชีพจรที่จวนเจียนจะขาดสะบั้น หลี่เฟยหลงขบกรามจนเลือดซิบ รสชาติคาวคลุ้งเต็มช่องปาก ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้แดงก่ำเส้นเลือดฝอยแตกพล่าน ปราณพิษหยินหยางภายในกายต่อสู้กันอย่างดุเดือดเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ มันไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกระบวนท่า หากแต่มันคือสงครามภายในที่เดิมพันด้วยความตาย *ข้า... จะมาตาย ณ ที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นอันขาด!* เสียงคำรามก้องดังกังวานขึ้นในห้วงความคิดของหลี่เฟยหลง ภาพอดีตอันน่าอดทนอดกลั้น ภาพความอัปยศอดสูที่เคยได้รับ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง แววตาของมู่หรงเซียนในวันที่นางยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเขาขึ้นมาจากขุมนรกแห่งความตาย ทั้งหมดทั้งมวลหลอมรวมกลายเป็นเชื้อเพลิงอันโหมกระหน่ำ จุดประกายปณิธานอันแน่วแน่ขึ้นในใจ "อาจารย์... ข้าจะไม่ยอมเป็นแค่ศิษย์ผู้ไร้ค่าที่คอยหลบอยู่เบื้องหลังท่านอีกต่อไป!" เปรี้ยง! เสียงสายฟ้าฟาดคำรามก้องสนั่นหวั่นไหวทะลวงผ่านเพิงผาแห่งเขาเมฆาคล้อย ท้องนภาที่เคยกระจ่างใสพลացMมืดครึ้มด้วยหมู่เมฆทมิฬหนาทึบ แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์กดทับลงมาจนอากาศรอบบริเวณแทบกลายเป็นสุญญากาศ นี่คือบททดสอบสุดท้ายของการก้าวข้ามขอบเขต... การก้าวสู่ระดับจอมยุทธ์ที่แท้จริงอย่างสมบูรณ์แบบ มู่หรงเซียนเงยหน้ามองท้องฟ้า แววตาฉายประกายความเคร่งเครียด นางย่อมรู้ดีว่าการที่หลี่เฟยหลงเลือกใช้วิถีมารมาร่วมหลอมรวมกับวิถีเซียนเพื่อทะลวงขอบเขตนั้น เป็นการฝืนลิขิตฟ้าโดยแท้ สวรรค์ย่อมไม่ยินยอมให้มดปลวกบังอาจท้าทายอำนาจของมัน "เจ้าทารกโง่เขลา... เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายฟ้าดินด้วยวิธีนี้" มุมปากของนางแย้มยิ้มบางเบาอย่างขมขื่น ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด ในวินาทีนั้นเอง ร่างของหลี่เฟยหลงก็ระเบิดแสงสว่างเจิดจ้าสีทองและสีดำคละคลุ้งพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา ปราณกระบี่นับพันสายพรั่งพรูออกจากทุกรูขุมขนของเด็กหนุ่ม หลอมรวมกันเป็นรูปเงากระบี่มหึมาที่แผ่กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงสรรพสิ่ง ความเจ็บปวดทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือเพียงความปลอดโปร่งโล่งสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับโลกใบนี้เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อเขา จอมยุทธ์ระดับแท้จริง! หลี่เฟยหลงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทร ลมหายใจเข้าออกผสานเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน รอบกายปรากฏคลื่นกระแทกปราณที่ทรงพลังจนพื้นศิลาโดยรอบแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา เขาค่อยๆ ยืนหยัดขึ้นด้วยลำแข้งของตนเองอย่างมั่นคง สง่างาม และเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่แม้แต่ยอดฝีมือรุ่นก่อนก็ยังต้องหวั่นเกรง เขากำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใต้ผิวหนัง นี่คือความแข็งแกร่ง... นี่คือความเจ็บปวดของการเติบโตที่เขาต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและโลหิต มู่หรงเซียนก้าวเข้าไปใกล้ศิษย์หนุ่ม แววตาสำรวจร่องรอยการเปลี่ยนแปลงบนร่างของเขาอย่างพึงพอใจ "นับว่าเจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวัง... เฟยหลง อาณาจักรจอมยุทธ์แท้จริงขั้นที่หนึ่ง แม้จะยังห่างไกลจากจุดสูงสุด แต่อย่างน้อย เจ้าก็มีคุณสมบัติพอที่จะยืนหยัดเคียงข้างข้าในฐานะศิษย์เอกแห่งเขาเมฆาคล้อยแล้ว" หลี่เฟยหลงคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม ประสานมือคารวะอาจารย์ด้วยความเคารพจากก้นบึ้งของหัวใจ "ศิษย์ขอบพระคุณความเมตตาของอาจารย์ หากไม่มีการชี้Aแนะและโอสถทิพย์ของท่าน วันนี้ศิษย์คงกลายเป็นเพียงธุลีดินไปแล้ว" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอวลด้วยความผูกพันอันลึกซึ้งที่ผ่านบททดสอบความเป็นความตายมาด้วยกัน ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวลงมาปกคลุมยอดเขาอีกครั้ง... *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องล่างของเขาเมฆาคล้อย ราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับไอปراณสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งทะยานขึ้นมาปกคลุมท้องฟ้าจนกลายเป็นสีเลือด มู่หรงเซียนหุบพัดในมือฉับพลัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะอดใจรอไม่ไหวแล้วสินะ" หลี่เฟยหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่บินที่ข้างเอว แววตาสีดำสนิททอประกายคมกริบราวดาราในคืนเดือนมืด ก่อนที่เงาร่างนับร้อยจะปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าผา พร้อมกับเสียงหัวoาะอันเยือกเย็นที่กรีดแทะโสตประสาทของทุกคนให้ขาดวิ่น ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์